His Maltreated Wife

All Rights Reserved ©

Prologue

"Cluan, I'm begging you to save our babies. Piliin mo sila, hmm? Huwag mo na akong alalahanin. Iligtas mo sila para sa akin. Kailangan nilang mabuhay, nagmamakaawa ako..." she said while she's lying on hospital stretchers.

She's begging for our babies' lives. I don't know what to do, hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang mga nangyayari.

I'm so frustrated. Hindi ko alam ang gagawin ko dahil masyado akong nabigla.

" Wife, please... Calm down, okay? Stop talking, hindi iyan makakabuti sa iyo." I said while holding her right hand.

Namumutla na ang mga kamay niya at may sugat. My hand is also stained by her blood. Alam kong napakawalang kwenta ko pero habang hawak ang kamay niya, parang pinipiga ang puso ko sa labis na lungkot at samu't saring emosyon.

"Please, please save them for me, please... I'm begging you, Cluan." she pleaded as she tried to breathe heavily.

Kita kong mas bumagal pa ang paghinga niya, gayon na rin ang unti-unti niyang panghihina. Halos madurog ang puso ko sa habang tinitignan siyang patuloy ang pag-agos ng dugo.

I didn't know what happened.

----------------

Tinatawag niya ako pero ayaw ko siyang harapin. Hindi ko kayang pumili sa kanila ni Jessica, pero nagparaya ang asawa ko. Pinalaya niya ako.

She called me twice, but I didn't look back... hanggang sa nakarinig ako ng malakas na impact at pagkakagulo ng mga tao. Nanginginig ang mga tuhod ko habang palapit sa pinangyarihan ng aksidente. My tears started to fall and my heart broke when I saw my wife unconscious, her blood all over her body.

---------------

"Sir, pasensya na po pero hanggang dito na lang kayo." usal ng isang nurse kaya halos mataranta ako.

"Please, my wife needs me..." I said while holding the stretcher off.

" Huwag po kayong mag-alala, gagawin po namin ang lahat." the nurse said and gave me an assuring smile.

"Nurse..." my wife said weakly, "save my babies. Kung kailangan niyo man mamili, piliin niyo ang mga anak ko. Gusto ko silang mabuhay..." she held her hand but the nurse just smiled and took her to the Emergency Room.

I don't know what to feel right now. My hands are still shaking. Tulala ako habang naghihintay na may lumabas sa ER. Hindi ko na rin mapigilang mapaiyak at mapasabunot sa sarili.

Nasa ganoon akong posisyon nang datnan ako ni mama at ng anak kong si Cloud.

"Daddy!" Humihikbing sigaw nito sabay yakap sa akin.

" Son, what happened?" Mom asked me.

"Hit and run, Ma." I said as I carried my son.

" Ma, I don't know what to do. Buntis siya at nangyari pa ito. She told me to choose the babies over her but Ma, I can't... I love my wife."saad ko habang umiiyak.

Yes, I love her. I really do pero mukhang hindi ko na masasabi iyon sa kanya.

Napalingon kaming lahat sa pintuan ng ER nang lumabas ang isang doktor mula roon.

" Sino ang mga kamag-anak ng pasyente?"tanong ng doktor.

Binitiwan ko si Cloud saka ako agad-agad na lumapit.

"Doc, kamusta ang asawa't mga anak ko?" kinakabahan kong tanong.

" I need your decision right now, Mr. Andrews," seryosong sabi nito. "Your wife has an excessive bleeding in her uterus."

Napakunot ako ng noo. Agad na pinuno ng pag-aalala ang dibdib ko. " What do you mean, Doc?"

"Your wife is suffering from Stage Four Ovarian cancer. Noong una pa lang sinabihan ko na siya na hindi na siya pwede pang mgbuntis. She underwent medication after I found out na cancer nga ito, pero after six months of medication, sinabi niya na nakakaranas siya ng symptoms of pregnancy. When I checked her up, we found out that she was two weeks pregnant of Cloud. Iyon ang dahilan kung bakit kinailangan naming ihinto ang medications niya, na naging sanhi ng pagdami ng cancer cells niya hanggang sa lumala at umabot na ng Stage four." Huminga nang malalim ang doktor saka ako tinignan ng diretso sa mata." I'm really sorry dahil tinago namin ito sa'yo. Naki-usap kasi siya sa akin na 'wag sabihin sa iyo ang kalagayan niya. But for now, I need you to choose. "

" C-choose?" nanghihinang usal ko.

"Alam kong mahirap ito para sa iyo, sa inyo, pero masyado nang mahina ang katawan ng asawa mo at habang nasa ER siya, paulit-ulit siyang nagmamaka-awang iligtas ang kambal dahil sa tingin niya, hindi na siya magtatagal p---"

"Paano mo nasasabi iyan?! Doktor ka di'ba?!" sigaw ko sabay hawak ng mahigpit sa collar niya. " I want my wife, my wife to live. Doktor ka kaya gawan mo ng paraan!"

"I'm sorry." sabi niya habang dahan-dahan na tinatanggal ang pagkakahawak ko sa damit niya. "Hindi na namin kayang i-survive ang pasyente dahil masyado nang kumalat ang cancer cells sa katawan niya."

Napaluhod na lang ako sa mga nalaman ko. After all this time, bakit ngayon ko lang nalaman na may cancer ang asawa ko? You're so stupid, Cluan! Masyado kang manhid!

"Son..." I can hear worry on Mom's voice pero sadyang tulala ako at nanginginig dahil sa mga sinabi ng doktor.

Bakit kasi ngayon ko lang nalaman na may sakit siya? Bakit hindi ko iyon napansin o nahalata man lang? Bkt? Bakit kailangang mangyari pa ito sa kanya? Sa amin? Bakit sa dinami-rami ng tao sa mundo, ang asaw ko pa? Why her? Wala naman siyang ibang ginawa kundi ng mahalin ang isang tarantadong katulad ko... Bakit?!

I hugged my mother. "Mom..." I cried " What should I do? I love my wife, I want her to live but she told me to save our babies..."

"Anak."tawag ni mama. She held y face, just like what she always did when I was young. "Anak, look at me."

I looked at her, she's also crying. " Sa tingin ko, kailangan mong sumang-ayon sa asawa mo, the babies need to live. At kung ako ang nasa sitwasyon ni Airen, pipiliin ko rin ang mga bata dahil iyon ang kailangan. At bilang isang ina, handa kaming isakripisyo ang buhay namin, just to let them grow in the near future. " turan niya at niyakap ako pabalik.

Hinarap kong muli ang doktor. Labag man sa kalooban ko, kailangan kong gawin ito.

" I... C-choose the babies. " pikit mata kong sabi. Tumango ang doktor at pumasok sa ER.

Maraming oras pa kaming naghintay. Tulog na ri si Cloud sa kandungan ni Mama.

Napatayo ako nang lumabas ang isang nurse mula sa ER.

"She wants to talk to you."the nurse told me kaya agad akong sumunod sa kanya. Nang makapasok ay namita ko ang asawa ko. Hinang-hina man ay nakangiti pa rin. Sa tabi niya ay ang isang doktor at nurse na may hawak na tig-isang sanggol na babae.

"Congratulations, Mr. Andrews." sabi ng doktor at inabot sa akin ang hawak niyang sanggol.

I saw her crying kaya agad ko siya g nilapitan at kinintalan ng halik sa noo.

"Thank y-you" she softly said, barely audible.

"Wife, they really look like you." I said but she just smiled.

"I'm s-sorry." hirap na hirap niyang sabi

"No, wife... I'm sorry. Sorry dahil napakaselfish ko. Sorry kasi dahil sa akin, nahihirapan ka. Dahil sa akin, nasasaktan ka. I'm so--"

She stopped me from talking by putting her finger in my lips.

"I-it's alright... Hindi mo kailangan mag-sorry. It is all my fault. M-maybe, I was too selfish to notice t-that you are already hurting b-because of what I have done... Ni hindi ko man lang n-naisip ang nararamdaman mo."

"Please, stop. Magsimula na lang tayo ulit."

"Cluan, I want you to start a new life with our babies and Cloud... nang wala ako."

"No... Wife, please."

"Ipangako mo sa akin na aalagaan mo sila kahit wala na ako, ha? Si Cloud, alam kong galit pa sa iyo yon. Pagpasensyahan at suyuin mo lang siya, okay? S-sorry kasi iiwan ko silang tatlo sa'yo. Promise me that no matter what happens, you will always protect them. " mahinang mahina niyang sabi. Pinipilit na lng na idilat ang mga matang bumabagsak na.

" Shhhh... Wife, don't say that.. "

" I'm sorry, Cluan, sorry sa lahat-lahat. I l-love you" my heart broke, my tears fell. "Goodbye." Then, she closed her eyes.

"Airen!" I held her hand tightly, but I got no response.

Nagkakagulo na ang mga nurse at doktor sa paligid. May kumuha na rin sa sanggol na hawak ko.

Pilit rin akong pinapaalis sa tabi ng asawa ko habang nire-revive siya.

"Please Airen... We need you." usal ko

Nakakabakla man pero puro pag-iyak lang ang magagawa ko habang tinititigan ang asawa kong nakapikit at tila wala nang buhay.

Ilang sandali pa ay itinigil na nila ang pagre-revive sa kanya.

"I'm sorry" usal ng doktor.

No! Dali-dali kong niyakap ang asawa ko.

"WIFE..."

Please, wake me up! If this is a nightmare, please... Wake me up. Please Airen, come back to me, to us. We need you, I love you...

Continue Reading Next Chapter

About Us

Inkitt is the world’s first reader-powered publisher, providing a platform to discover hidden talents and turn them into globally successful authors. Write captivating stories, read enchanting novels, and we’ll publish the books our readers love most on our sister app, GALATEA and other formats.