Get Free Copy

100 free copies left

This novel is limited to 100 free copies due to its part in Inkitt’s Novel Contest.

0
Free copy left
You can read our best books
_quinth would love your feedback! Got a few minutes to write a review?
Write a Review

it's showtime

By _quinth

Drama / Romance

my princess

since 16.12.2013




        เจ้าหญิงของ ผมคุณรู้จักเขาไหมครับ?




เมื่อตอนยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ คุณพ่อคุณแม่เคยอ่านนิทานก่อนนอนให้คุณฟังใช่ไหม นิทานที่จะมีโครงเรื่องเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาอย่างกับลอกกันมา แต่ในรายละเอียดของมันกลับแตกต่างกันไป

นิทานก่อนนอนที่คุณแม่ของผมชอบเล่าให้ฟังเป็นนิทานที่มีเจ้าชายรูปงาม ซึ่งมีภารกิจต้องไปช่วยเหลือเจ้าหญิงที่ตนเองรัก จากแม่มดบ้าง มังกรตัวร้ายบ้าง แต่ผลสุดท้ายเจ้าชายจะได้รับชัยชนะและครองรักกับเจ้าหญิงของเขาชั่วนิรันดร์

เรื่องราวเหล่านี้มันก็ปลูกฝังอะไรในหัวเราไว้ได้สักพักหนึ่งละ ผมเคยติดนิทานพวกนี้จนนอนไม่หลับถ้าไม่ได้ฟังเชียวนะ แต่ก็เอาเถอะ จนถึงตอนนี้อะไรๆก็เปลี่ยนไปแล้ว

ผมไม่ได้จำเป็นต้องฟังนิทานก่อนนอนอีกต่อไป ไม่ต้องการเป็นเจ้าชายที่ขี่ม้าขาวไปช่วยเจ้าหญิงคนไหน ไม่ต้องการปราบแม่มดหรือมังกร เพราะเมื่อโตขึ้น อะไรๆรอบตัวก็สอนเราใหม่

ใครบางคนบอกผมเอาไว้ว่าเจ้าหญิง เจ้าชาย แม่มด มังกร มันก็มีอยู่แค่ในจินตนาการ แต่ผมไม่คิดว่าอย่างนั้นนะ

เจ้าหญิงของผมมีอยู่จริงๆ




เปลือกตาสีอ่อนปิดสนิท รับกันดีกับเส้นผมสีดำสนิทที่ตกลงมาระหน้าผากมนสวย สันจมูกโด่งทว่าปลายมนนั้นหายใจเข้าออกเบาๆ ริมฝีปากสีสดเผยอออกน้อยๆทั้งที่สองข้างแก้มใสถูกกดลงจนเป็นรอยบุ๋ม

เจ้าหญิงกำลังหลับฝันดี

เหมือนกับในนิทานที่เคยฟังมา เจ้าหญิงที่กำลังหลับฝันดีอย่างเจ้าหญิงนิทราก็ต้องถูกจุมพิตเพื่อปลุกให้ตื่น คงไม่แปลกอะไรถ้าผมจะปลุกเจ้าหญิงของผมด้วยวิธีนั้นเช่นกัน

ร่างโปร่งคุกเข่าลงข้างเตียง ใบหน้าคมโน้มลงใกล้แก้มนุ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มือหนาวางลงด้านข้างร่างที่กำลังนอนหลับสบาย ดวงตาคมจ้องมองเจ้าหญิงของเขาอย่างหลงใหล แล้วก้มลงจนลมหายใจร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนใสของคนที่นอนอยู่

“คิมฮันบิน..”

ทว่าจู่ๆเจ้าหญิงของเขาก็ลืมตาขึ้น เสียงใสเอ่ยเรียกชื่อเขา โดยที่ดวงตาเรียวเล็กนั้นหรี่มองอย่างผู้ใหญ่ที่จับได้ว่าเด็กดื้อไปทำอะไรผิดมาสักอย่าง

“เอ่อ..คือ..”

คิมฮันบินเจ้าของชื่อยังค้างอยู่ในท่าเดิม ใบหน้าของพวกเขาอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบแต่ไม่สามารถจุมพิตเจ้าหญิงได้อีกแล้วเพราะดูจากสายตาและใบหน้าที่เชิดรั้นนั้น อีกฝ่ายคงไม่ยอม

“ไม่ต้องแก้ตัว จะลักหลับฉันหรือไง”

เสียงใสเอ่ยก่อนจะใช้ฝ่ามือเล็กดันใบหน้าคมออกไป ฮันบินได้แต่ยิ้มแหยๆแล้วเกาท้ายทอยแก้เก้อ

“คิดจะจูบปลุกอีกละสิ พอดีว่าฉันไม่ใช่เจ้าหญิงนิทรา แล้วก็รู้ทันนายด้วย ..โทษทีนะ”

เจ้าหญิงของเขาเอ่ยด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ รอยยิ้มร้ายถูกส่งมาหลังจบประโยคนั้น ก่อนที่มือเล็กจะเอื้อมมาดึงแก้มเขาทั้งสองข้างให้ยืดออก อย่างที่ทำเป็นประจำเวลาอยากจะหยอกล้อกัน

แต่คนทำคงไม่รู้ว่ารอยยิ้มนั้นมันหวานเชื่อมนักสำหรับคนมอง

“ไม่ง่วงหรือไง มานอนสักทีเถอะ เล่นอะไรเป็นเด็กอยู่ได้”

ไม่นานหลังจากนั้นเสียงเล็กก็เอ่ยขึ้นพลางวางมือลงตบที่ว่างด้านข้างเตียงดังปุๆ เรียกให้ฮันบินขึ้นไปนอนเป็นเพื่อน จบท้ายด้วยการปิดปากหาวหวอดอย่างน่ารัก แล้วดวงตาคู่สวยนั้นก็ปิดลงอีกคราว

เจ้าหญิงของผมไม่ได้หลับเพื่อรอให้เจ้าชายมาจุมพิตปลุกให้ตื่น
แต่เขารอให้เจ้าชายมานอนข้างๆกันตลอดทั้งคืน

คุณรู้จักเขาไหมครับเจ้าหญิงของผมน่ะ




เรียวปากบางแย้มยิ้ม ในขณะที่สายตาก็จับจ้องไปที่โทรทัศน์เครื่องเล็กตรงหน้า เจ้าหญิงของผมกำลังนั่งกอดเข่าดูรายการวาไรตี้โชว์บนโซฟากลางห้องอย่างสนุกสนานเชียว

“ฮันบิน ..ดูดิ คนนี้กินโคตรเร็วอะ โห!”

กรอบตาเรียวสวยเบิกกว้างเมื่อยามมองไปยังผู้เข้าแข่งขันในรายการ เสียงผิวปากหวือและหัวเราะคิกคักดังเป็นระยะ จนฮันบินต้องเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล่มโตที่อ่านอยู่

“อืม กินเร็วจริงๆด้วยแฮะ”

พึมพำผสมโรงไปกับคนตัวเล็กด้านข้างพลางลอบมองมุมปากเล็กที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวาน แววตาคล้ายลูกแมวไหวระริก กระตุกหัวใจคนมองให้หวั่นไหวได้อย่างเคย

“มาแข่งกันมั่งมั้ย ฉันว่าคราวนี้ฉันชนะแน่!”

เสียงใสเอ่ยขึ้นเจือแววตื่นเต้น ทั้งที่สายตายังจับจ้องไปที่หน้าจอแอลซีดีนิ่งราวกับถูกสะกด ฮันบินยกมือขึ้นเท้าคางมองเจ้าหญิงตัวน้อยของเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“เอาสิ ..แตงโมนะ ใครชนะสั่งอะไรคนแพ้ก็ได้อย่างนึง”

คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงหลังจากเอ่ยคำท้าทาย เขาเชื่อว่าตนเองต้องชนะ เช่นเดียวกับที่อีกฝ่ายเชื่อนั่นละ แต่ฮันบินมั่นใจมากกว่านิดหน่อยเพราะเขารักการแข่งขันมากกว่า

เจ้าหญิงกำลังถูกล่อหลอกด้วยเล่ห์กล

เหมือนกับในนิทานที่เคยฟังมา เจ้าหญิงที่งดงามอย่างสโนว์ไวท์ต้องถูกแม่มดใจร้ายล่อหลอกด้วยแอปเปิ้ลสีแดงสด เธอตกหลุมพรางและกัดกินมัน ผิดกันเพียงนิดเดียวตรงที่เจ้าหญิงของเขาไม่เชิงว่าถูกล่อหลอก แต่เป็นตัวตั้วตัวตีสร้างกับดักให้ตนเองตกหลุมพรางเสียเอง

“เตรียมรับคำสั่งไว้เถอะ คิมฮันบิน!”

รอยยิ้มหวานกดลึกลงตรงมุมปากสวยนั่นทันทีที่ตอบรับคำท้า ฮันบินเผลอจ้องมันไม่วางตา ก่อนที่กำปั้นเล็กจะยกขึ้นชกไหล่เขาเบาๆแก้เขิน

“ไปเอาแตงโมมาเดี๋ยวนี้เลย”

ใบหน้าเรียวเล็กที่เริ่มจะมีริ้วแดงปรากฎจางๆเสมองไปทางอื่น เมื่อเอ่ยประกาศิตคำสั่งนั้นออกมา ทำให้เขาไม่สามารถหุบยิ้มได้สักที เพราะไม่บ่อยนักที่เจ้าหญิงของเขาจะเก็บอาการเขินอายไว้ไม่อยู่แบบนี้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันน่ารักจนเขาอยากจะระเบิดตัวเองทิ้งให้ได้ในวินาทีเดียว

“นับหนึ่ง สอง สามแล้วเริ่มนะ ใครหมดก่อนผิวปากดังๆ ถือว่าอีกคนแพ้ทันที โอเคปะ?”

หัวทุยสวยพยักหน้าแรงจนผมเส้นเล็กสีดำขลับปลิวไปตามแรงลม แววตามุ่งมั่นตั้งใจจากอีกคนทำให้ฮันบินอดจะยกยิ้มมุมปากไม่ได้ เขานับหนึ่งถึงสามเป็นสัญญาณแล้วเริ่มกัดกินเนื้อผลไม้สีแดงสดอย่างรวดเร็ว

บรรยากาศของการแข่งขันเริ่มคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ ต่างคนต่างจ้องซีกแตงโมในมือฝ่ายตรงข้ามและกลืนส่วนของตนเองลงท้องโดยที่แทบจะไม่ได้เคี้ยว เปลือกสีเขียวถูกทิ้งลงบนจานทั้งสองเป็นจำนวนไม่น้อย สุดท้ายเสียงผิวปากก็ดังขึ้นชัดเจน

รอยยิ้มของฮันบินเป็นหลักฐานยืนยันได้ดีถึงชัยชนะ รวมทั้งเสียงโห่ร้องนั่นก็เช่นกัน เจ้าหญิงของเขาขมวดคิ้วฉับทันทีที่เห็นการกระทำเหล่านั้น ริมฝีปากแดงบางเม้มเข้าหากันแน่นอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้หรอกว่าน่ารักแค่ไหน มือเล็กวางเปลือกแตงโมที่ติดเนื้ออยู่นิดหน่อยลงกับจาน

“ฮันบินขี้โกงว่ะ ฉันไปทำงานต่อดีกว่า เก็บจานด้วยนะ”

รอยยิ้มแห่งชัยชนะค้างอยู่บนใบหน้าคิมฮันบินได้อีกสองวินาทีเท่านั้น จากนั้นคือความงุนงงที่ฉายอยู่บนใบหน้า ร่างสูงโปร่งทำท่าจะเดินตามเจ้าหญิงของเขาไป แต่คิดอีกทีก็เปล่าประโยชน์

คิมฮันบินยักไหล่เสียทีหนึ่งให้กับชัยชนะที่ดูเหมือนจะไร้ค่าไปแล้วตอนนี้ เขาหัวเราะเบาๆกับตัวเองพลางก้มเก็บอุปกรณ์การแข่งขันเมื่อครู่ เมื่อนึกถึงสีหน้าของคนรักตอนที่รู้ตัวว่าแพ้แล้วก็อดยิ้มออกมากว้างๆไม่ได้

เจ้าหญิงของผมก็เป็นอย่างนี้เสียทุกที

เขาฉลาดพอที่จะปีนขึ้นจากหลุมพรางที่ตกลงไป
ด้วยความเอาแต่ใจที่น่ารักจนใครๆก็ต้องยอมแพ้

คุณรู้จักเขาไหมครับ
เจ้าหญิงของผมน่ะ



หลังมือเล็กสัมผัสเบาๆบนใบหน้าคมของคนที่ยังนอนอยู่บนเตียง ทั้งที่ปกติไม่ใช่คนตื่นสายแต่ฮันบินกลับยังหลับสนิท แม้ว่าขณะนี้เข็มนาฬิกาจะจรดลงตรงกันบนเลขสิบสองแล้วก็ตาม

“ฮันบิน ไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย?”

เสียงใสพึมพำเบาๆเมื่อรับรู้ถึงอุณหภูมิร่างกายของอีกคนที่สูงขึ้นกว่าปกติ ร่างสูงโปร่งที่ยังนอนอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกขึ้นตามเสียงเรียก มีเพียงเสียงครางต่ำๆเท่านั้นที่ตอบรับกลับมา

“ฮืมม...”

ริมฝีปากสีสดยื่นออกเล็กน้อย เมื่อเจ้าตัวกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด เจ้าหญิงของเขากำลังอยู่ในสภาวะงุนงงที่ไม่รู้จะจัดการอย่างไรดี

เจ้าหญิงกำลังเป็นห่วงเจ้าชายมาก

เหมือนกับในนิทานที่เคยฟังมา เจ้าหญิงเป็นห่วงเจ้าชายอสูรเมื่อเขาถูกอันธพาลบุกเข้ามาทำร้ายถึงในปราสาท เธอจับมือเจ้าชายเอาไว้และสัญญากับเขาว่าเขาจะต้องปลอดภัย เธอบอกรักเขาเป็นครั้งแรกท่ามกลางน้ำตาที่ไหลริน

แต่โดยที่ไม่ได้ร่ำไห้หรือบอกรักกัน เจ้าหญิงของเขากลับใช้มือเล็กข้างหนึ่งแปะป่ายไปตามใบหน้าคม ส่วนหลังมืออีกข้างก็วางทาบอยู่บนหน้าผากของตัวเอง และดูเหมือนเท่านั้นจะไม่ช่วยอะไรได้มากพอ เพราะคิ้วเรียวยังขมวดมุ่นอย่างไม่สบายใจ

“โทษนะ..”

ลิ้นเรียวแลบเลียริมฝีปากบางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หน้าผากมนจะโน้มลงแนบชิดกับหน้าผากของคนที่คาดว่าจะป่วย ฮันบินค่อยๆลืมตาขึ้นมองการกระทำแปลกๆของคนน่ารักของเขา

“ทำอะไรอะ?”

ดวงตาเรียวสวยกลอกไปมาเร็วๆดูลอกแลกยิ่งกว่าเดิม ไม่นานหลังจากนั้นเจ้าหญิงของเขาก็ผละออกอย่างตระหนกน้อยๆ แม้มือบางจะยังกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น

“เอ่อ.. วัดไข้ ..ฮันบิน นายตัวร้อน..”

ว่าแล้วใบหน้าน่ารักก็ขึ้นสีเรื่ออีกครั้ง คนตัวเล็กรีบวิ่งไปยังห้องครัว คงจะเอาผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้คนป่วยที่นอนยิ้มหวานจนตาปิดอยู่บนเตียงนั่นละมั้ง

ตลอดทั้งวันคนตัวเล็กวิ่งวุ่น เช็ดตัว หาข้าวหาน้ำมาปรนนิบัติคนป่วยจนเหงื่อตก จนบางครั้งก้น่าแปลกใจว่าคิมฮันบินนั้นจัดอยู่ในลิสต์ของคนป่วยหรือคนสำออยกันแน่



“ป้อนหน่อยสิ ไม่มีแรงถือช้อนเลย”



“ตัวร้อนขึ้นหรือเปล่าอะ ลองวัดอีกทีสิ มันรู้สึกไม่ค่อยดีเลยแฮะ”



“เหนียวตัวอะ เช็ดตัวให้หน่อยได้มั้ย”



“ขอน้ำหน่อย อยากกินน้ำส้มคั้นจังเลย”



และอื่นๆอีกมากมายก่ายกองที่คิมฮันบินจะสรรหาความต้องการมาเรียกร้องเอาได้ แม้จะดูราวกับแกล้งกัน แต่คนตัวเล็กก็ยังทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการโดยไม่ปริปากบ่นให้ได้ยิน

“เหนื่อยมั้ย?”

เสียงทุ้มยิ่งกลายเป็นโทนต่ำและแหบห้าวลงไปอีกเพราะความป่วยไข้ เขาเอ่ยถามเมื่อยันตัวขึ้นนั่งบนเตียงนุ่มพลางทอดสายตามองไปยังใบหน้าหวานที่เม็ดเหงื่อผุดพราว

“เหนื่อยดิ แต่ถ้ามันทำให้นายหายเร็วขึ้นก็ถือว่าโอเค”

รอยยิ้มหวานเชื่อมทว่าดูอ่อนเพลียตอบกลับมา ทำให้เขาได้แต่เกาท้ายทอยเก้อๆ อันที่จริงก็เขินอยู่ไม่น้อยแหละ เพราะเจ้าตัวเล็กของเขาแทบจะไม่เคยแสดงความรักความห่วงใยให้เห็นกันชัดๆแบบนี้เลย

“ขอบคุณนะ ถ้าอยู่คนเดียวตอนป่วยคงแย่กว่านี้มาก”

คราวนี้เจ้าหญิงของเขาเปลี่ยนจากนั่งขัดสมาธิเท้าคางมองอยู่ข้างเตียง มาเป็นนั่งข้างๆคนป่วยบนเตียงนุ่มนิ่ม แววตาเป็นประกายมองเขาอย่างที่ฮันบินก็แปลความหมายไม่ออก เขารู้แต่ว่ามันอบอุ่น และทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

“ขอบคุณเหมือนกัน ขอโทษด้วยที่ชอบเอาแต่ใจ ถือว่าวันนี้ไถ่โทษหมดเลยแล้วกันนะ”

ใบหน้าเรียวสวยที่เขารัก บัดนี้ก้มต่ำจนแทบจะมุดหายเข้าไปในคอเสื้อของเจ้าตัว ถึงอย่างนั้นก็ยังซ่อนริ้วแดงบนใบหน้าหวานและใบหูขาวนั้นไม่ได้ ฮันบินมองการกระทำเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มโดยที่ไม่รู้ตัว วงแขนแข็งแรงเอื้อมไปดึงร่างเล็กมากอดเอาไว้หลวมๆ

“ขอบคุณที่เป็นเจ้าหญิงของผมนะ ..จินฮวานฮยอง”

มือใหญ่ยกขึ้นลูบผมเส้นเล็กของคนในอ้อมกอด ใบหน้าเรียวเล็กแนบเข้ากับอกเสื้อของฮันบินครู่ใหญ่ ก่อนจะยอมเงยแหงนขึ้นสบตากับเจ้าของอ้อมกอดอุ่น

ไม่มีแรงดึงดูดใดๆทั้งสิ้น ฮันบินแค่ทอดมองเจ้าหญิงของเขาไปเรื่อยๆ ไม่ได้วาดหวังถึงอะไรที่มากกว่านั้น แต่คนน่ารักที่คอยปฏิเสธมาตลอดกลับเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ ริมฝีปากเรียวสวยแนบเข้ากับปากหยักของเขาทั้งที่เจ้าตัวเล็กยังหลับตาปี๋

เสียงหัวเราะดังขึ้นเพียงในลำคอเท่านั้น เมื่อคิมฮันบินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แล้วกดริมฝีปากทาบเข้ากับปากเล็ก ค่อยๆบดเบียดมันเนิ่นนานจนเจ้าหญิงของเขาหอบหายใจถี่หนัก ฮันบินจึงยอมปล่อยเรียวปากเล็กให้เป็นอิสระ

เจ้าหญิงของผมไม่ร้องไห้ง่ายๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ซ้ำยังปากหนักเกินกว่าจะบอกรักกันตรงๆ
แต่เขาพยายามแสดงมันออกมาผ่านการกระทำอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

...และเท่านี้แหละที่คิมฮันบินต้องการ

คุณรู้จักเขาไหมครับ
เจ้าหญิงของผมน่ะ




            เจ้าหญิงของผมชื่อคิมจินฮวาน
            คุณพอจะรู้จักเขาไหมครับ



Continue Reading Next Chapter
Further Recommendations

Alex Rushmer: This was not what I expected, but I enjoyed it a lot Malfoy was always one of the characters that I liked a lot, so I like that a lot of this happens between him and Colette. I read the first couple chapters, and I enjoyed your writing style and am excited to see where you take this story. My com...

Hudson: Your story was fantastic Erin! The Rising Sun was one of the first stories I read on Inkitt, and I have to say I don't regret the three to four days I spent pouring through the story.Probably the biggest strength I see in your writing is your characterisation of Eliana, Oriens, and the rest of th...

Ro-Ange Olson: Loved it and couldn't put it down. I really hope there is a sequel. Well written and the plot really moves forward.

Jordan Young: *ALERT FOR POSSIBLE SPOILERS* Where to start? I don't know how to sum up this review, this story was absolutely sensational. Brilliant. Flawless. I loved every single bit of this story, it is truly amazing. I read this story in fifteen hours, it is magnificent. I loved everything about it, the p...

Flik: Hi! ^.^ huge fan of yours on ff.net! When I saw the note about this contest on The Way We Smile, I couldn't help but rush over here, create an account, and vote! XD Seriously love this story and would recommend it to anyone! :D best FT fanfiction out there. Amazing story, amazing concept that wa...

tyleroakleyfan: thank you for writing this story I loved it. it was great I enjoyed every minute of it I couldn't stop reading you did a fantastic job. Thanks for killing ron he was starting to piss me off. he was being a dick. I love that you made it a gay love story its about time someone did. love it great job.

Elizabeth Robbins: 4.5 starsAs far as apocalypse stories go, this one took a new direction. I'm glad someone finally addressed the need for a vampire apocalypse! This is sort of a multi-genre festival of delights. With hints of forced societies, vamps, hunters, romance, apocalypse, government conspiracy, and thrill...

Jean Tryon: As a beta, I found this story outstanding!! Plot, grammar, phraseology, etc Rachel gives us it all. She takes the story into the future from where due South ends. She is an exacting and thoughtful author.

This story wasn't for you ?
Look at our most viral stories!
Iosaghar

FreakyPoet: "you made me laugh, made me cry, both are hard to do. I spent most of the night reading your story, captivated. This is why you get full stars from me. Thanks for the great story!"

The Cyneweard

Sara Joy Bailey: "Full of depth and life. The plot was thrilling. The author's style flows naturally and the reader can easily slip into the pages of the story. Very well done."

This story wasn't for you ?
Look at our most viral story!
Spectra

Ro-Ange Olson: "Loved it and couldn't put it down. I really hope there is a sequel. Well written and the plot really moves forward."