across the universe

By _quinth

Romance / Drama

make love

since 03.12.2013



Forever you’re my girl,
Forever be my world,
You’re the only one



หัวใจของเขากำลังถูกบีบ

อีซึงฮุนไม่ใช่ผู้ชายขี้แง แม้จะมีคนรอบกายเป็นผู้หญิงจำนวนมากมายแต่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองอ่อนแอ เด็กผู้ชายจากปูซานที่เข้ามาตามล่าความฝันอย่างเขาจะอ่อนแอไม่ได้ เสียงสะอื้นและน้ำตาเป็นสิ่งที่ควรจะหลีกเลี่ยง จิตใจของเขาควรมีความเข้มแข็งมากยิ่งกว่าคนทั่วๆไป

แต่ในบางสถานการณ์มันก็เกินจะรับได้มากไปหน่อย อย่างตอนที่พยายามทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดกับการแร็ป แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรดีขึ้นเท่าไหร่ ช่วงนั้นจำได้ว่าร้องไห้หนักมากจนเกลียดตัวเองไปพักใหญ่ หรือจะเป็นช่วงที่ซาจังนิมเดินเข้ามาหาเขา เพื่อบอกว่าเขาควรไปฝึกซ้อมกับเพื่อนๆทีมเอ เพราะโปรเจ็คต์ที่จะเดบิวต์เขาร่วมกับเพื่อนอีกคนหนึ่งเป็นดูโอ้นั้น ดูเหมือนจะเป็นไปได้ยากด้วยสาเหตุหลายๆอย่าง

หรือว่าจะเป็นตอนนี้ในสถานการณ์ที่กดดันเหลือเกิน น้องๆทีมบีทั้งหกคนกำลังแสดงโชว์ที่ยอดเยี่ยมของพวกเขา ข้างบนเวทีนั้นน้องๆกำลังไล่ตามความฝันเช่นกัน ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองอย่างหนัก ไม่ใช่แค่เพียงคนใดคนหนึ่งแต่ทีมบีกำลังรวมกันเป็นหนึ่ง เพลงไคลแม็กซ์สื่อสารสิ่งที่พวกเขาทุกคนรู้สึกได้อย่างดี

ผู้ชมหลายคนร่ำไห้ออกมาเมื่อฮันบินแร็พออกมาอย่างมีพลัง น้องชายที่เขารักมากคนหนึ่งกำลังทุ่มเททุกความสามารถที่ตนมี แสดงมันออกมาด้วยหัวใจให้ทุกคนได้รับรู้ สารที่เด็กๆต้องการสื่อถูกขว้างออกไปหาคนดูอย่างแรง และเหมือนบูมเมอแรง พวกมันย้อนกลับมากระทบจิตใจของคนห้าคนที่นั่งดูอยู่หลังเวที

อีซึงฮุนร้องไห้อีกครั้งหลังจากไม่ได้ร้องมานานแล้ว เขามักจะกลั้นน้ำตาและทำตัวเข้มแข็งอยู่เสมอ โดยเฉพาะเมื่อมีฐานะเป็นพี่รองของวินเนอร์ทั้งสิบเอ็ดคนด้วยแล้ว แต่เหมือนเวลานี้มันจะยากเย็นเกินไป ทันทีที่เสียงของจุนฮเวดังขึ้น ก็เหมือนทำนบน้ำตาจะพังทลายลง แม้จะก้มหน้าให้ต่ำที่สุดจนคางชิดอก ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าน้ำตามันไหลจนเปรอะหน้าไปหมด แรงสะอื้นทำให้ตัวสั่นจนควบคุมไม่อยู่ เขาร้องไห้หนักมากพอๆกับซงมินโฮนั่นแหละ

เมื่อท่วงทำนองสุดท้ายของเพลงจบลง ทีมบียังอยู่รับคำชมจากรุ่นพี่ในค่ายอีกพักหนึ่ง จนเมื่อถึงเวลาที่สมควร อินนานูน่ากับแดซองฮยองจึงให้พวกเขาลงมาพักที่ข้างเวที เวลานี้เป็นช่วงสุดท้ายที่เขาจะต้องบังคับตัวเองให้หยุดร้องไห้ให้ได้ แม้ว่ามินโฮจะยังทำไม่ได้เช่นกัน แต่พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้อยากให้น้องเห็นน้ำตา

“ฮยอง ..”

จุนฮเวเดินลงจากเวทีมากอดเขาแน่นๆทีหนึ่งแล้วผละออกไป น้ำตาของเขาไหลอาบแก้มอีกครั้งด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้ เมื่อน้องเดินหายไปกอดกับคนอื่นๆต่อเขาก็ได้แต่ยืนเคว้ง น้ำตาก็ยังไม่ยอมหยุดไหลทั้งที่เขาพยายามแล้ว และสุดท้ายคนที่เขารอคอยจะเจอก็ก้าวช้าๆเข้ามาหา

“อย่าขี้แงสิฮยอง”

ใบหน้าน่ารักยิ้มกว้างเหมือนทุกครั้งที่เคย เขาคว้าร่างเล็กที่แสนจะบอบบางนั้นเข้ามาไว้ในอ้อมกอด รัดมันจนแน่นราวกับไม่กลัวว่าตัวจินฮวานจะหักเป็นสองส่วน เด็กตัวเล็กที่อ่อนกว่าสองปีส่งเสียงหัวเราะอยู่ในอ้อมอก แต่ซึงฮุนก็รู้สึกได้ว่าน้องกำลังร้องไห้ ความชื้นตรงบริเวณแผ่นอกมันบอกเขาได้ดี ไม่นานเจ้าตัวเล็กก็เกลือกใบหน้าไปมาบนอกเสื้อเขาเพื่อเช็ดน้ำตาอย่างที่ทำอยู่เสมอ

“ฮยองทำนายร้องไห้ใช่ไหม ขอโทษนะ..”

เขาพึมพำเบาๆหลังจากปล่อยให้จินฮวานเป็นอิสระ วงแขนแข็งแรงเพียงแต่โอบรอบคอคนตัวเล็กเอาไว้หลวมๆ พี่ใหญ่ของทีมบียิ้มหวานใส่ตาเขาอีกครั้งราวกับจะบอกว่าไม่เป็นไร ซึงฮุนฉีกยิ้มให้น้องแทนความรู้สึกที่ถ่ายทอดถึงกันโดยไม่ต้องปริปากพูดอะไรอีก แล้วพวกเขาก็ได้แต่ยืนยิ้มให้กันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งถูกเรียกขึ้นไปบนเวทีอีกครั้ง



สิ้นเสียงประกาศผลของแดซองฮยอง โลกเหมือนจะหยุดหมุนไปพักหนึ่ง คิมจินฮวานรู้สึกคล้ายกับหูอื้อและสมองไม่รับรู้อะไร จนฮันบินที่ยืนอยู่ข้างๆกันเอื้อมมือมาบีบมือเขาทีหนึ่ง เมื่อนั้นโลกของเขาจึงกลับมาหมุนอีกครั้งหนึ่ง

ความดีใจ โล่งใจ รอยยิ้ม และหยาดน้ำตาพรั่งพรูกันลงมาจนเขางงไปหมด แม้ผลจะออกมาว่าพี่ๆทีมเอเป็นผูชนะ ส่วนเขาและน้องๆทั้งห้าคนต้องเป็นผู้แพ้ ทีมบีจะไม่ได้เดบิวต์ภายในปีนี้แน่ๆ แต่จินฮวานกลับรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก

พวกเขาแต่ละคนเศร้าใจ ..ก็ถูก เศร้าที่ไม่ได้เป็นทีมที่คว้าชัยชนะมาไว้ในมือ ไม่ได้เดบิวต์อย่างที่สัญญากับใครหลายๆคนเอาไว้ แต่จินฮวานเชื่อว่าไม่มีใครเสียใจ เหตุผลเดียวกับท่อนแร็พของฮันบินนั่นแหละ พวกเขาทำมันเต็มที่แล้ว แม้ว่าผลคือต้องล้มกองอยู่ที่พื้น ผลคือเกิดบาดแผลเหวอะหวะ พวกเขาก็จะไม่มีวันเสียใจกับมัน

แม้ว่าจะร้องไห้ แต่ก็ไม่ได้เสียใจเลย

บรรยากาศหลังจากนั้นค่อนข้างสับสนวุ่นวาย เขาพยายามยิ้มให้มากที่สุด เพื่อให้แฟนๆเห็นว่าทีมบียอมรับผลการตัดสิน ทุกคนยังแข็งแรงดีและจะต่อสู้จนกว่าจะถึงวันของพวกเขา แต่เหมือนว่าน้ำตาจะเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงนัก ทุกคนร้องไห้หนักมาก โดยเฉพาะยุนฮยองและบ๊อบบี้

แต่ถ้าจะเอาสองคนนั้นไม่เทียบกับพี่ๆทีมเอก็คงไม่ได้ ทั้งที่เป็นผู้ชนะแท้ๆเชียว แต่พวกพี่ๆร้องไห้จนตัวสั่นกันหมดทุกคน แม้กระทั่งซึงยูนหรือแทฮยอนเพื่อนรุ่นเดียวกับเขา สองคนนั้นที่ปกติแล้วไม่ได้บ่อน้ำตาตื้นนัก แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังร้องไห้อย่างหนัก คงเพราะดีใจที่ประสบความสำเร็จกันหลังจากพยายามมานาน

มีอีกคนหนึ่งที่เขาเห็นแล้วต้องเกาหัวยิกๆ อยากจะขำทั้งๆที่น้ำตาไหลเป็นสายอยู่นี่ล่ะ ซึงฮุนฮยองคนขี้แงของเขา ฮยองคนเก่งที่ปกติก็ร้องไห้ง่ายอยู่แล้ว ยิ่งพอมาถึงตอนนี้กลายเป็นทรุดตัวลงนั่งร้องไห้กับพื้นจนตัวสั่น จินฮวานสาบานว่าแอบเห็นฮยองดิ้นพราดๆด้วยนิดหน่อย

เอาเถอะ ตอนนี้เขาจะยังไม่เข้าไปปลอบ ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นเขาเองที่ดิ้นพราดกับเวทีตามฮยองไปด้วย น้ำตาของซึงฮุนฮยองมีอานุภาพน้อยเสียเมื่อไรละ เขาเห็นทีไรก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ตามฮยองไปทุกที เพราะอย่างนั้นก็ปล่อยให้จุนฮเวกับคนอื่นๆปลอบไปก่อน แล้วเดี๋ยวเขาค่อยเข้าไปหาที่หลังเวที หรือส่งข้อความไปแสดงความยินดีแทนแล้วกัน

“ไม่เอาไม่ร้องน่า ชนะแล้วนะ ...”

จินฮวานจำได้ว่าเขาพูดแบบนี้กับซึงฮุนฮยองไปเกือบล้านรอบแล้ว แต่เหมือนแก้มของเขาจะเปรอะไปด้วยน้ำตาที่ไม่ใช่ของตัวเองมากอยู่ ฮยองสวมกอดเขาอย่างแรงแล้วเอาแต่พูดขอโทษพวกเด็กๆทีมบี ทั้งๆที่มันไม่ใช่ความผิดของใครเลยสักคน

“ไม่ใช่ความผิดฮยองสักหน่อย หยุดร้องได้แล้ว ไม่อายหรือไงหืม”

คนตัวเล็กกว่าที่ยังจมอยู่ในอ้อมกอดอุ่นเอ่ยกลับทั้งน้ำตา ฮยองส่ายหน้าแล้วยิ่งรัดตัวเขาแน่นมากยิ่งกว่าเดิมอีก ซึงฮุนฮยองก็เป็นแบบนี้เสมอ ห่วงแต่ความรู้สึกของคนอื่นมากกว่าตัวเอง แทนที่จะดีใจกับชัยชนะที่ได้รับ กลับเอาแต่ขอโทษอะไรไร้สาระอยู่ได้

“จินฮวานอา ...”

เขาส่งเสียงครางรับในลำคอไม่ดังนัก ซึงฮุนฮยองเกยคางเข้ากับไหล่เล็กก่อนจะกระซิบบอกเบาๆ ถึงสิ่งที่เขาเองก็รู้ดีอยู่แล้ว การกระทำที่ผ่านมาของฮยองมันย้ำอยู่ตลอดนั่นล่ะ แต่ครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ฮยองพูดมันออกมาอย่างชัดเจน

“ขอบคุณนะที่อยู่ข้างฮยองตลอดมา ทุกครั้งที่ร้องไห้ก็มีแต่นายที่ทำให้ฮยองเข้มแข็งขึ้น ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆ ถึงฮยองชนะก็ไม่ได้แปลว่าเก่งกว่า ไม่ได้แปลว่าฮยองไม่ต้องการนายแล้ว ..อยู่กับฮยองไปตลอดนะตัวเล็ก อย่าทิ้งฮยองนะ...”

คิมจินฮวานพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ฮยองก็แบบนี้ตลอด ทั้งที่เขาตั้งใจจะเข้มแข็ง จะไม่ร้องไห้แล้ว แต่เพราะคำพูดประโยคยาวๆนั่นของซึงฮุนฮยอง ทำนบน้ำตาก็แตกลงเป็นเศษเสี้ยว ความรักและจริงใจของฮยองทำให้เขาเจ็บหัวใจไปหมด

จินฮวานสัญญาด้วยหัวใจว่าเขาจะไม่ทิ้งฮยองไปไหน
ทีมบียังอยู่กับทีมเอ จินฮวานก็จะอยู่กับซึงฮุนฮยอง

เขาสัญญา


Continue Reading Next Chapter
Further Recommendations

Natasha!:): I love this series so much!!!😍😍😍😍😍😍 I cant wait to read more of this!!😍😍

Mariela Magdalena: Wow!! Great story

taylorharvey09: LOVE THIS BOOK THE ABSOLUTE MOST. MY FAVORITE

Evil_1: I love the story!With more elaboration on a few characters and a bigger climax "wink" the story could be a top seller and possibly a series too. Great job!!!

srobledo04sr: I freaking love this story so much and I even love ve it more because I have a thing for wolves!!!!❤️❤️❤️

Krysthelpotter: It´s great...I read in two days

Forever Alone: I LOVED THE BOOK! I loved how It kept you on edge and how some mysteries stayed a mystery til it was time for the big reveal. There were very few grammar mistakes. The only thing is that I wish we knew more about André's sire.

More Recommendations

Amy Gottschall: This is a good story so far cant wait to see what happens

Dana Love Ramirez: it made me cry from the beginning till the end but i love it.. actually this is the second werewolf book that did this to me. its awesome

monica ruiz: This book isn’t like any other book, it sucked me in so quickly. I can’t want to read the rest of the book when it comes out I just know it’s going to be amazing.

Rene: I only gave it 3 stars as I have not read enough of the book to have a firm grasp on the plot but what I have read has left me wanting more

About Us:

Inkitt is the world’s first reader-powered book publisher, offering an online community for talented authors and book lovers. Write captivating stories, read enchanting novels, and we’ll publish the books you love the most based on crowd wisdom.