across the universe

you

since 12.07.2014



เก็บสิ่งเหล่านั้นเอาไว้

กูจุนฮเวยกยิ้มบางขณะที่ยืนกอดอกอยู่ท่ามกลางคนนับพันนับหมื่น เขาพร้อมจะเก็บสิ่งเหล่านั้นเอาไว้ ดันมันเข้าไปจนลึกที่สุดเท่าที่สมองและหัวใจของเขาจะพึงทำได้ แต่ไม่ลืมมัน พยายามอย่างยิ่งที่จะจดจำช่วงเวลาดีๆ แล้วส่งยิ้มกว้างๆให้คนคนนั้นอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำให้ใคร

เมื่อเกือบปีก่อนเขาก็ยิ้มแบบนี้ครั้งหนึ่ง จำได้ว่าตอนนั้นเรียกได้ว่าเป็นสถานการณ์ที่ถูกบังคับด้วยซ้ำ จุนฮเวไม่ใช่คนร่าเริงแจ่มใส ยิ้มหวานแจกจ่ายใครไปทั่วอย่างดงฮยอกเพื่อนสนิท รายนั้นน่ะต่อให้เป็นคนไม่รู้จักกันก็ยังโปรยยิ้มหวานๆ หว่านสเน่ห์ไปทั่วจนบางทีเจ้าตัวยังเอียน แต่ต่างกันกับตัวเขาเอง จุนฮเวรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนมีมนุษยสัมพันธ์ดีนัก ถ้ากับคนไม่สนิทสนมก็จะไม่ให้ความสนใจด้วยซ้ำ

แต่ใครคนหนึ่งเคยบอกเด็กชายกูจุนฮเวในวัยเก้าขวบครึ่ง ว่าเขาควรจะลองยิ้มกว้างๆดูครั้งหนึ่ง คนคนนั้นใช้ทั้งลูกล่อลูกชนสารพัด กว่าที่เขาจะยอมฉีกปากออกทางด้านข้างอย่างแกนๆ ในตอนนี้คนคนนั้นหัวเราะในท่าทางที่เขาพยายามทำจนตัวงอไปหมด น้ำตาแห่งความขบขันไหลออกมาเป็นทาง จนกระทั่งในที่สุดจุนฮเวก็ยิ้มออกมาบางๆจนได้ มันขยายตัวจนเต็มแก้มในไม่ช้า และกลายเป็นรอยยิ้มแบบที่คนคนนั้นต้องการ

วันนี้เขาคนนั้นอาจจะไม่ได้ต้องการเห็นรอยยิ้มของเขาก็เป็นได้ จะจำกันได้หรือเปล่าก็ยังคาดเดาลำบาก เพราะความทรงจำในช่วงที่ได้รู้จักสนิทสนมกันนั้นช่างสั้นเสียเหลือเกิน เป็นเวลาไม่ถึงครึ่งปีเสียด้วยซ้ำถ้าเขาจำไม่ผิด จุนฮเวไม่ใช่คนความจำดีนักหรอก ดังนั้นแค่ยังเก็บคนคนนี้เอาไว้ในความทรงจำได้ก็นับว่าน่าตกใจมากพออยู่แล้ว พวกรายละเอียดปลีกย่อยพวกนั้นเขาสารภาพว่าแทบจะไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่

แต่ที่ไม่ลืมแน่ๆคืออีซึงฮุน

เขาอาจจะลืมว่าอีซึงฮุนเกิดวันที่เท่าไหร่ ชอบทานอะไรไม่ชอบอะไร สีอะไรที่พี่ชายคนนั้นชอบ ชอบฟังเพลงสไตล์ไหน ดูหนังประเภทอะไร ตัวการ์ตูนที่ชอบ หรือแม้กระทั่งเครื่องดนตรีและกีฬาที่อีกฝ่ายชอบเล่น ..ไม่เลย สิ่งเหล่านี้จุนฮเวยอมรับว่าเขาไม่ได้เก็บมันเอาไว้ในความทรงจำแม้แต่น้อย

แต่อีซึงฮุนคือคนที่เขาจะไม่มีวันลืม คนที่คอยสอนการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ที่เจ้าตัวชอบนักหนา แต่เขากลับมุ่ยหน้าใส่ตัวเลขและสมการเอ็กซ์วายที่น่าปวดหัวเหล่านั้น คนที่คอยพูดจาตลกๆ เล่าเรื่องชวนหัวในเวลาที่เขานั่งนิ่งๆรอคุณแม่มารับกลับบ้าน คนที่คอยทำอะไรหลายๆอย่างซึ่งจุนฮเวไม่เคยได้รับการปฏิบัติอย่างนี้จากใคร แต่สำหรับอีซึงฮุนแล้วอาจจะทำแบบนี้กับทุกๆคน ถึงอย่างนั้นก็เถอะ..มันทำให้กูจุนฮเวประทับใจ

ประทับใจจนเก็บความทรงจำเกี่ยวกับพี่ชายที่ดีที่สุดในชีวิตคนหนึ่งเอาไว้เป็นเวลาเกือบสิบปี แม้ว่าจุนฮเวจะตระหนักดีว่าเขาแทบไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับพี่ชายคนนี้เลยก็ตาม และแม้ว่าพวกเขาจะเลิกติดต่อกันไปนับแต่ช่วงเวลานั้น ซึงฮุนฮยองอาจจะไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเด็กคนนี้อีกแต่จุนฮเวไม่ เขายังคงยิ้มทุกครั้งที่ได้ข่าวคราวของคนคนนี้

รวมถึงวันนี้..วันที่อีซึงฮุนคงประทับใจที่สุด

แม้ว่าเขาจะไม่เคยรู้เลยว่าซึงฮุนฮยองมีความฝันอยากจะเป็นศิลปิน แต่เมื่อได้ทราบข่าวจากคุณแม่ว่ามีรายชื่อของอีซึงฮุนรวมอยู่ เป็นหนึ่งในหลายๆคนที่ได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมรายการแข่งขันร้องเพลงรายการหนึ่ง แน่ล่ะว่าจุนฮเวประหลาดใจไม่น้อย แต่ในความประหลาดใจปนทึ่งนั้นย่อมมีความดีอกดีใจแอบแฝงอยู่ เขายิ้มแบบที่อีซึงฮุนเคยบอกให้ทำ ยิ้มกว้างๆจนแผ่ขยายไปทั่วทั้งใบหน้า ยิ้มแบบคนที่มีความสุขจริงๆ

เขามีความสุขที่อีซึงฮุนประสบความสำเร็จไปอีกก้าวหนึ่ง

จะว่าไปก็ไม่น่าเชื่อเหมือนกัน จุนฮเวเองก็ยังงงๆอยู่ว่าคนที่โปรยยิ้มกว้างจากบนเวทีนั่นใช่อีซึงฮุนคนเดียวกับที่เขารู้จักจริงหรือ แม้ว่าหน้าตาท่าทางจะไม่ผิดจากเดิมมากนัก รวมทั้งชื่อเสียงเรียงนามและประวัติที่ถูกปล่อยออกมา ก็ล้วนยืนยันว่าเป็นพี่ชายคนเก่งของเขาจริง แต่จนวินาทีนี้ที่เขายืนมองตรงไปยังเวทีที่มีแต่แสงแฟลชวูบวาบนั้น จุนฮเวก็ยังอดจะสงสัยไม่ได้ ว่าสิ่งเหล่านี้คือความจริงหรือเขากำลังฝันไปกันแน่

แต่เอาเถอะ..

ท่ามกางคนจำนวนมากมาย แสงแฟลชจากกล้องของแฟนคลับบ้าง นักข่าวบ้าง ที่รวมตัวกันอยู่ในงานแถลงข่าวอันยิ่งใหญ่นี้ ต่อให้ไม่น่าเชื่อก็คงต้องเชื่อแล้วว่าทั้งหมดคือความจริง ซึงฮุนฮยองที่เคยจ้องมองมาที่เขา ยิ้มและหัวเราะไปพร้อมๆกันเมื่อหลายปีก่อนนั้น วันนี้ได้กลับกลายเป็นคนของใครๆอีกมากมาย

มือที่ไขว่คว้าและยื่นออกไปรอให้อีซึงฮุนสัมผัส เสียงตะโกนกรีดร้องเรียกชื่อที่เขาคุ้นเคยดี ความปรารถนาที่มากมายเหล่านี้ทำให้เอาอมยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง จุนฮเวเองก็มาในฐานะแฟนคลับคนหนึ่ง เพียงแต่เขาพร้อมที่จะยืนดูนิ่งๆจากมุมหนึ่งของงาน ซึงฮุนฮยองไม่ต้องรู้จัก ไม่ต้องจดจำเขาได้ ไม่จำเป็นต้องโบกมือให้ จับมือกับเขา หรือเรียกชื่อ

ซึงฮุนฮยองไม่จำเป็นต้องเก็บเขาเอาไว้ในความทรงจำเหมือนกันด้วยซ้ำ

ไม่ต้องทำอะไรเลย

..แค่เป็นอีซึงฮุนที่วิ่งตามความฝันของตัวเองต่อไป

กูจุนฮเวจะเดินตามไปช้าๆ แต่ไม่ทิ้งให้พี่ชายของเขาต้องเดียวดายแน่นอน



Continue Reading Next Chapter

About Us:

Inkitt is the world’s first reader-powered book publisher, offering an online community for talented authors and book lovers. Write captivating stories, read enchanting novels, and we’ll publish the books you love the most based on crowd wisdom.