17

Recovered

II. wonwoo x minghao



เราสองคนไม่ได้สนิทกันมากนัก
..อย่างนั้นหรือ?

จอนวอนอูเป็นคนนิ่งๆเงียบๆ มนุษยสัมพันธ์ไม่ได้อยู่ในระดับที่เรียกว่าดีนัก ไม่ว่าจะเทียบกับซึงกวาน พี่จีซู หรือแม้แต่จวิ้นฮุยเองก็ตาม

เขามักจะนั่งนิ่งๆ ยืนเฉยๆ ทำกิจกรรมของตัวเองหรืออะไรก็ตามที่ได้รับมอบหมายมาอย่างเงียบงัน แต่นั่นไม่ใช่เพราะวอนอูไม่ชอบสื่อสารกับชาวบ้านชาวเมือง เปล่า เขาแค่ไม่รู้จะพูดอะไร

บางครั้ง ควอนซูนยองเพื่อนสนิทหาว่าเขาลืมพกปากออกมาจากบ้าน

ไม่ต่างกันในแง่พฤติกรรมเท่าไรนัก สวีหมิงฮ่าว ซอมยองโฮ ดิเอท เสี่ยวปา หรือชื่ออะไรก็ตามที่อยากจะเรียก ไม่ว่าจะเป็นชื่อไหนก็หมายถึงเด็กคนที่ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมาจากปากเช่นเดียวกัน

แต่เอาเป็นหมิงฮ่าวแล้วกัน ต่อจากนี้จะพูดถึงเขาด้วยชื่อหมิงฮ่าวอย่างที่ทุกคนเรียกกันเป็นประจำ

หมิงฮ่าวเป็นเด็กสดใสร่าเริงตั้งแต่ครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน เจ้าของร่างกายผอมแห้งดูราวกับมีแต่กระดูกไม่ต่างจากวอนอูสักเท่าไหร่ แต่เด็กชายคนนั้นมีรอยยิ้มที่สดใสกว่ามาก

เด็กชายชาวจีนคนนั้น โดยเนื้อแท้แล้วคงเป็นคนพูดมากพอควร สังเกตจากที่พูดคุยกับจวิ้นฮุยเป็นภาษาแม่อยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่เขาได้พูดภาษาที่ถนัด ถ้อยคำต่างๆนานาจะหลั่งไหลออกมาราวสายน้ำเย็นฉ่ำ

แต่วันแรกที่พบกัน วอนอูไม่เคยตั้งใจเรียนรู้ภาษาของแดนมังกรไปมากกว่าคำว่าสวัสดี สิ่งที่ดีที่สุดที่เขาพอจะทำได้เพื่อปลอบประโลมหัวใจเด็กชายตัวผอมบาง คือยิ้มให้ และเดินไปทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆ แล้วพูดคำทักทายคำนั้น

”หนีห่าว"

ยังนึกตลกตัวเองอยู่ไม่หายที่อีกฝ่ายรัวภาษาจีนกลับมาเป็นชุดเพราะเข้าใจว่าเขาเป็นอีกคนที่พอจะคุยกันได้ จนจวิ้นฮุยต้องเข้ามาบอกให้เด็กคนนั้นหยุดพูดเสียก่อนที่น้ำลายจะแห้งหมดปาก

แต่เมื่อเวลาผ่านไปจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี หมิงฮ่าวได้พยายามเรียนรู้การพูดภาษาเกาหลีให้มากขึ้น และก็ต้องยอมรับว่าผลแห่งความพยายามไม่เคยทรยศใคร เด็กชายที่ไม่สามารถสื่อสารได้เลยในวันแรก ทำได้เพียงนั่งมองเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวพูดคุยกันด้วยดวงตาลุกวาวนั้น กลับโต้ตอบได้คล่องขึ้น

ไม่น่าเชื่อว่าในบางครั้งเด็กคนนั้นก็สามารถต่อล้อต่อเถียงกับน้องชายคนสนิทของเขา คิมมินกยู ได้อย่างชัดถ้อยชัดคำด้วยซ้ำ

และในเวลาเช่นนั้น
วอนอูชอบมอง..แล้วยิ้ม

ด้วยอุปนิสัยที่เดาได้ของเขาทั้งสองคน
จอนวอนอูไม่ค่อยพูด ..และหมิงฮ่าวพูดไม่ค่อยได้

เมื่อคนเงียบก็ยังคงปิดปากแน่นเหมือนกับทีทำมาตลอดชีวิต ในขณะที่คนซึ่งเริ่มพูดมากขึ้นเรื่อยๆก็ไม่ได้สนิทกันมากพอจะปรี่เข้าหาทุกครั้งที่มีเรื่องอยากคุยหรือปรึกษากับใครสักคน สุดท้ายตัวเลือกของหมิงฮ่าวจึงกลายเป็นเพื่อนอายุใกล้เคียงกัน หรือไม่ก็ใครสักคนในเพอร์ฟอแมนซ์ยูนิต

ถ้าหากถามสมาชิกคนอื่นๆว่าหมิงฮ่าวสนิทกับใครมากที่สุด ..จอนวอนอูคงเป็นตัวเลือกลำดับท้ายๆที่ใครจะคาดคิด

เพราะพวกเขาไม่ค่อยได้คุยกันมากนัก

วอนอูก็คิดแบบนั้น หมิงฮ่าวก็คิดแบบนั้น ทุกคนคิดแบบเดียวกันหมดจนกระทั่งมีเหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น

จอนวอนอูป่วย..

อาการปวดท้องอย่างรุนแรง ท้องไส้บิดมวนจนเกินกว่าปวดท้องโรคกะเพาะธรรมดาที่เคยพบ ความทรมานเจียนตายทำให้วอนอูรู้ในทันทีว่าเขากำลังกลายเป็นตัวถ่วง

เหนือกว่าความต้องการจะเล่นสนุก ความรับผิดชอบกดทับบนบ่าเขาจนหนักอึ้ง เจ้าของฉายาหนอนหนังสือไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเล่มใดได้อีก เขาได้แต่ถอนหายใจและพยายามรักษาตัวอย่างดี แม้จะมีบางครั้งที่ดื้อแพ่ง แต่ใครบางคนก็ปราบเขาเสียอยู่หมัด

”ถ้าไม่กินข้าวกินยาพี่จะกลับมาขึ้นเวทีกับพวกเราได้ยังไง"

ไม่ใช่คำถามเชิงขอร้องของมินกยู

”หยุดบ่นแล้วไปกิน ทั้งข้าวทั้งยานั่นแหละ แล้วก็นอนเลย ห้ามงอแงด้วย!"

ไม่ใช่คำสั่งที่เด็ดขาดปนแววห่วงใยในน้ำเสียงของจีฮุน

”นายนี่มัน ..จริงๆนะ อย่าดื้อสิเว้ย ทำตามที่หมอบอกแล้วรีบมาขึ้นเวที พวกฉันจัดบล็อกกิ้งจนงงไปหมดแล้วเนี่ย"

ไม่ใช่ใบหน้าบูดเบี้ยวจนใกล้จะร้องไห้เต็มทีอย่างอับจนหนทางของพี่ซึงชอล

แต่เป็นเขา
..คนที่ไม่สนิท

”ได้นอนอยู่เฉยๆแต่พี่ไม่เห็นหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเลย.. คงปวดท้องมากใช่ไหม ผมอ่านให้ฟังดีหรือเปล่า?”

เนื้อความที่ถูกเปล่งเสียงออกมาเป็นถ้อยคำอย่างตะกุกตะกักทำให้เขานึกเอ็นดูอยู่ในใจ หมิงฮ่าวที่ไม่เคยแสดงออกถึงความเป็นห่วงเป็นใยกันจนออกนอกหน้า จู่ๆวันหนึ่งก็เดินเก้ๆกังๆเข้ามา วางมือพักเอาไว้บนหลังมืออุ่นๆของเขา อ่านหนังสือที่วางแหมะอยู่นานแต่ไม่เคยได้รับความสนใจ ค่อยๆถ่ายทอดมันออกมาให้เขาฟัง

ความพยายามที่ไร้คำอธิบายนั้น..

เพราะสิ่งเหล่านั้น แน่นอนล่ะว่าไม่ใช่แค่การที่หมิงฮ่าวเข้ามาอ่านหนังสือให้ฟังที่ทำให้เขาอดทนทำตามหมอสั่ง แต่เป็นความพยายามของคนรอบข้างที่ทำเพื่อเขามาตลอดต่างหาก สิ่งเหล่านั้นแหละที่ทำให้จอนวอนอูฮึดสู้กับปัญหาอย่างที่ควรจะเป็นมาแต่แรก

เพราะแบบนั้น วันที่ถ่ายวีแอปรายการอันโดรเมด้าตอนล่าสุด เขาจึงยิ้มกว้างไปกับทุกคนได้

วอนอูจึงเหยียดริมฝีปากออก ตอบรับรอยยิ้ม สายตา และสัมผัสบางเบาผ่านปลายนิ้วของเด็กตัวผอมกะหร่องที่คอยเหลือบมองมาที่เขาเป็นระยะ

มันก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก

พวกเขาก็ยังคงไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากขึ้นนัก
จอนวอนอูและสวีหมิงฮ่าวยังคงไม่สนิทกันอยู่อย่างนั้นเอง


__quinth,160728
Continue Reading

About Us

Inkitt is the world’s first reader-powered book publisher, offering an online community for talented authors and book lovers. Write captivating stories, read enchanting novels, and we’ll publish the books you love the most based on crowd wisdom.