Get Free Copy

100 free copies left

This novel is limited to 100 free copies due to its part in Inkitt’s Novel Contest.

0
Free copy left
You can read our best books
Vixenkiba would love your feedback! Got a few minutes to write a review?
Write a Review

Welkom in Morricone

By Vixenkiba All Rights Reserved ©

Mystery / Fantasy

Welkom in Morricone.


Samen stonden ze daar. De reusachtige poort torende boven hen uit. Ze moesten hun ogen dichtknijpen voor de felle zon.

  “We zijn er, jongen.”

  Raven keek omhoog. De poort naar Morricone glinsterde, lichtstralen flitsten alle kanten op. Mensen en andere wezens gingen erdoor en kwamen weer naar buiten. Raven deed een stap naar voren.

  “Nee.” De man, Kedin hield hem tegen. “Nee jongen. Jij mag nog niet naar binnen. Je bent veel te jong. Om naar binnen te gaan is meer dan alleen maar moed nodig.”

  Raven dacht na. Sommige wezens die naar binnen gingen zagen er helemaal niet moedig uit. Eerder zwak. Erg zwak.

  “Je zal je wel afvragen, waarom ik je hierheen heb gebracht. Ik heb je opgevoed jongen. Ik was als een vader voor je. Je had altijd een gelukkig leven. Maar je moet begrijpen dat het leven soms ophoudt.” Kedin zweeg even en staarde naar de poort. “Ooit zal ik ook door deze poort gaan.”

  Met een ruk draaide Raven zijn gezicht naar Kedin. Hij staarde hem met grote ogen aan. “Kedin… wat ….bedoel je?”

  Kedin keek naar Raven en glimlachte. “Snap je het dan niet? Snap je niet waar deze poort ons naartoe brengt? Naar Morricone jongen. Morricone.”

  Raven trilde. “Maar.. wat is Morricone dan? Leg het me uit!”

  De man schudde zijn hoofd. “Nee. Dat moet je zelf uitvinden.”

Het was 10 jaar later. Kedin was overleden. Zonder iets te zeggen. Raven wist nog steeds niet wat Morricone was. De woorden van Kedin galmden nog steeds door Ravens hoofd. Hij moest het zelf uitvinden. Met alles wat hij wist.

  Raven was 16. Zijn zwarte haar werd richting de poort gezogen. Het leek wel of die zijn naam fluisterde. De poort riep hem naar binnen. Maar dat mocht hij niet. Er was meer dan alleen maar moed nodig. Dat had Kedin gezegd. Wat was er dan nog meer nodig? Raven keek naar de wezens die naar binnen gingen. Opnieuw. Wat was er zo speciaal aan hen? Veel zagen er moedig uit. Ze stapten zonder aarzelen naar binnen, de één gespierd, de ander met wapens, en de rest met een brein. Een ander deel van de meute was zwak, dat was Raven 10 jaar geleden ook opgevallen. Ze zagen er doods uit. Misschien waren ze dat ook wel.

  Met een zucht draaide Raven zich weer om. Hij negeerde het roepen van de poort en liep weg. Rechts van de weg naar het dorp zat een meisje. Ze huilde. Haar hond was dood en verdwenen. Raven liep stug verder. Achter hem kwamen een aantal jongens aangerend. Ze passeerden hem. Raven hoorde dat ze ruzie maakten. Een vriend was door de poort gegaan terwijl ze nog duidelijk hadden gezegd dat hij dat niet moest doen. Links huppelde een meisje met haar moeder. Vrolijk zei ze dat haar broer naar Morricone was om haar vriendin te halen.

  Raven voelde zich niet goed. Sinds Kedin er niet meer was had hij het gevoel dat hij iets miste. Wat het was wist hij niet. Niets kon hem meer schelen. De wereld was slecht. Hij wist maar één ding, hij wilde naar Morricone. Hij had er zich nooit erg in verdiept. Hij wist niet eens wat Morricone was. Kedin wist het, maar wou het nooit vertellen. Het leek wel of iedereen het wist, behalve hijzelf. Maar hij had geen zin het aan anderen te vragen. Alleen Kedin kon het weten. Kedin was de beste. Die wist alles. De rest kon stikken.

  Raven plofte neer op een steen langs de weg. Zijn lichaam voelde zwaar. Hij was dit gewend, dat voelde al 10 jaar zo. Maar deze keer leek al het gewicht op zijn hart te vallen. Het deed pijn. Maar het kon hem niet veel schelen. Want opeens begon hem iets te dagen. Kedin had gezegd dat hij ooit door de poort zou lopen, naar Morricone. De mensen die door de poort gingen  waren of dood of meer dan moedig. En dat kon betekenen dat Morricone een soort dodenplaats was! De puzzelstukjes vielen op hun plaats. Morricone was de dodenplaats, de doden moesten door de poort, en de anderen bezochten hun familie daar. Dus.. misschien zou Kedin daar ook zijn! Hij zou Raven goede raad kunnen geven. Hij zou datgene wat Raven miste kunnen terughalen. Raven begon te rennen. Terug naar de poort. Hij dacht na. Het was allemaal zo logisch. De hond van het meisje was naar Morricone, de vriend van de jongens was naar Morricone voor avontuur, de broer van het huppelende meisje ging haar vriendin ophalen! En hij zou dat ook kunnen doen. Hij kon Kedin terugbrengen.

  Raven stond voor de poort. Deze keer was het duidelijk. De poort riep zijn naam.

  Raven ademde in en zonder te aarzelen stapte hij naar binnen. Licht verblindde hem. Hij moest knipperen. Hij was in een enorme ruimte die niet leek te eindigen. Overal liepen wezens kriskras door elkaar. Hoe moest hij daar ooit Kedin zien te vinden? Toen klonk een stem achter hem.

  “Achteraan de rij aansluiten jochie. Dat moet iedereen.”

  Het was een bewaker. Dat kon je zo zien. Aan zijn riem hing een cross met aan de lange kant een zwaard. Raven ging achteraan staan. Hij zou moeten wachten. Dat deed hij zijn hele leven al, nu moest dat niet zo moeilijk zijn. Uiteindelijk was hij aan de beurt.

  “Uw naam?”

  Een oude mummieachtige vrouw zat aan het met spinrag bekleedde loket.

  “Raven.”

  “Meer niet? Nou, dat moet dan maar zo..”

  Raven keek naar de vrouw. Ze rommelde in een kastje. De spinnen kropen over haar armen. Althans, je kon het beter botten noemen.

  “Ach zo, daar was dat mormel.”

  De vrouw stak hem de lelijkste, meest misvormde spin aller tijden toe. Aarzelend nam Raven het ding aan. Het zag er zo levenloos uit als een lijk. Net als de vrouw.

  “Nou? Waarom blijf je staan? Er wachten nog anderen!”

  “Maar…” sputterde Raven.

  “Niks te maren, volgende!”

  Raven werd ruw aan de kant geduwd. Daar stond hij dan, met als enig gezelschap een mislukt mormel. Degenen die langs hem liepen keken hem misprijzend aan. Ach. Wat kon het hem schelen. Raven keek naar zijn hand. Hij had hem tot een vuist gebald. Snel opende hij hem weer. Nu was de spin nog meer vervormd. Zou hij dood zijn?

  Raven gaf het ding een tikje. Een klein rookwolkje ontsnapte vanuit de plaats waar een bek zou moeten zijn. Toen bewoog het een paar pootjes. Raven rilde. Het mormel kraakte. Toen stond het op. Het kuchte. Raven keek het met grote ogen aan. Hoe kon een spin kuchen?

  “Ben jij degene op wie ik al 10 jaar wacht?”

  Raven schudde zijn hoofd. Dit was gewoon één grote droom. Spinnen kunnen niet praten.

  “Niet? Dan heb ik voor niets gewacht. Wat een joch, en voor dat heb ik moeten wachten? Wat dacht Kedin wel niet van je???”

  Bij de naam Kedin bracht Raven zijn hoofd dichterbij de spin. “Wat weet jij van Kedin?”

  “Kedin is degene die me heeft aangewezen. Ik was toen verdoemd op jou te wachten, tot je eindelijk  de moed had de poort binnen te wandelen. Je bent laf. Iedereen gaat hier naar binnen en jij moet weer zo nodig  10 jaar wachten. Al mijn vrienden zijn ondertussen al in Taran, en ik moest weer wachten. Altijd ik.”

  Raven snapte er niks meer van. Wat was dit voor een plaats, wat was Morricone en wat hadden deze spinnen te betekenen?

  De spin staarde hem aan. “Je kijkt naar me alsof je niet weet wat Morricone is. Ik heb ook het gevoel dat je me dat nu gaat vragen..”

  “Ga ik ook!” antwoordde Raven.

  De spin kreeg een acute hoestbui. “En dan moet ik ook nog uitgerekend dat naar Kedin brengen. Ik word niet goed” hoestte hij.

  De spin strekte zijn poten en sprong van Ravens hand. Hij trippelde wankelend weg. “Het ziet er niet naar uit dat jij me kan dragen, je weet immers de weg niet, dus zal ik het zelf wel doen.” Zei hij chagrijnig. Verbaasd liep Raven achter hem aan. Het werd steeds gekker.

Ze liepen door gangen. Raven keek om zich heen. Het was allemaal zo nieuw voor hem. De gotische muren, alle mensen die met spinnen of andere kleine wezens van hot naar her liepen. De spin begon weer te praten. Voor zo’n oud mormel had hij veel te zeggen.

  “Ik zal het dan maar kort houden, mijn naam is Annubis. Ik ben een Tara-spin en het is onze taak alle wezens die hier in Morricone komen naar een bepaald persoon te brengen. Ik moet jou naar Kedin brengen.”

  Ze sloegen een andere gang in. Hier liepen minder wezens.

  “Er is wel één probleem. Er is iets misgegaan. In mijn jonge jaren was ik een uitstekend spion. Dus ik kwam eens, toevallig, bij een vergadering. Daar spraken ze over Kedin en het jochie Raven. En wat ze daar zeiden was niet te geloven.”

  Raven luisterde nu met heel zijn lichaam.

  “Ze vertelden dat Kedin de emoties van Raven had meegenomen naar zijn wereld. Nu zit hij er opgesloten en hij weet niets meer van zijn echte wereld, waarin hij jou heeft opgegroeid. Jouw ziel is voor een deel meeverhuisd naar Morricone!”

  Dus dat was het. Het klonk erg ongeloofwaardig, maar dit kon verklaren waarom Raven voelde dat hij iets miste. “En, hoe krijg ik dat terug?”

  “Dat is waar de meeste mensen voor komen. De gezonde wezens die naar Morricone gaan, komen om iets van hen terug te halen. Meestal zijn dat normale foutjes, een sierraad of een woord, maar jij bent een heel ander geval. Bij jou is het een deel van je ziel. En dat kan alleen jij terughalen, je moet Kedin jouw herinnering teruggeven!”

  Het duizelde Raven. Hoe moest hij in vredesnaam een herinnering teruggeven?

  “Geen zorgen. Ik ben er ook nog.”

  Raven keek naar de spin. Dat was juist de reden dat hij zich zorgen maakte. Wat moest hij met een spin. Een erg doodse spin ook nog.

Ze stonden ervoor. Een gele poort, even groot als een deur.

  “Dit is het. De poort naar Kedins Morricone.”

  Ze sprongen erdoor.

Raven voelde getik op zijn schouder. Iets harigs sloeg tegen zijn gezicht. Langzaam werd hij wakker. Waar was hij nu weer? Was Morricone allemaal een droom? Kon hij niet naar Kedin toe? Het enige wat Raven nu wilde was slapen. Het was lekker warm. De zon scheen fel vandaag. Er zat zand in zijn ogen.

  >>… Zand? … <<

  Raven kwam met een ruk overeind. Om hem heen was zand. Zand, zand, zand. Het leek wel.. een woestijn!

  “Eindelijk, ik dacht dat je nooit wakker zou worden!”

  Die stem kwam Raven bekend voor. Het mummie mormel! Maar het leek helemaal niet meer op een mummie mormel. Mummie mormel was een beetje gegroeid. Een reusachtige Tara-spin keek op hem neer. Zeker even groot als een mummie mormel paard.

  “Kijk je van op hé? Je dacht zeker dat ik niets kon. Maar heel toevallig kan ik groeien. En dat is wel nodig ook, ik heb nog nooit zo’n grote Morricone wereld gezien als deze. Een hele woestijn… de meesten hebben gewoon een huisje als Morricone.”

  Raven stond op en begon te lopen. Het kwam hem bekend voor hier. Hij was er ooit met Kedin geweest. Het was de woestijn met de zanddoolhof.

  “Je weet de weg? Mooi. Klim op mijn rug. Het is veel te vermoeiend voor jou om hier alleen te lopen.”

Raven en Annubis sjokten door het zand. De zon stond hoog aan de hemel. Eerst zagen ze niets anders dan zand. Toen liepen ze door de prachtige zandsteen heuvels en bogen. Uiteindelijk kwamen ze bij een dorpje aan. “Hier in de buurt is het” zei Raven. Dat wist hij zeker.

  De mensen in het dorpje kende Raven goed. Ze woonden allemaal in zijn echte wereld. Het was de verbeelding van Kedin die je hier zag.

  Op de rug van Annubis vroeg Raven aan alle mensen in het dorp naar Kedin. Hij was moedeloos. Hij dacht dat hij Kedin hier nooit zou kunnen vinden, in deze afgelegen plaats. Velen wisten niet over wie Raven het had. De beschrijving die hij gaf kwam hen niet bekend voor. Eén oud vrouwtje wist meer.

  “Kedin? Nee, die naam komt me niet bekend voor, jongen. Maar.. de beschrijving die je geeft. Er komt iets in mijn hoofd. Een kleine herinnering…”

  Ongeduldig moedigde Raven de vrouw aan. Hij voelde zich iets vrolijker, in ieder geval kwamen ze iets verder. Hij had een goed gevoel hierover.

  “Ja ja! Ik weet het weer! Die oude man, die de hele tijd over een jongen praat! Hij heeft het altijd over een jongen met ravenzwart haar! Een kleine jongen van 6 jaar oud! Ja.. dat is een tragisch verhaal…”

  Raven had geen tijd om verhalen aan te moeten horen. Hij moest naar Kedin toe voor het verloren deel van zijn ziel.

  “Mevrouw, waar woont deze man?”

  “Ach jongen, gewoon deze weg volgen. Je komt er zo!”

Raven stuurde Annubis richting Kedin. Het was een lange, bochtige weg. Maar uiteindelijk zagen ze toch een huisje. Raven spoorde Annubis aan harden te lopen. Hij wou zo graag Kedin weer zien.

  Maar de Kedin die hij zag was de oude Kedin niet meer. Oude Kedin was nog ouder geworden, maar het was zo te zien dat het niet goed met hem ging. Raven sprong van Annubis’ rug af en holde naar Kedin.

  “Kedin? Jij bent het! Je bent het echt! Waarom ben je opeens bij me weg gegaan?! Waarom heb je mijn ziel meegenomen??!”

  Kedin keek hem verbijsterd aan. “Wie.. wie ben jij? Wie ben ik? Waar ben ik? Leef ik nog steeds in de eeuwige droom?” Kedins ogen flitsten heen en weer. Hij leek Raven niet te herkennen, niet eens te zien.

  Plots was Ravens goede bui over. Hij kon het niet geloven, wou het niet geloven. Dit was toch echt Kedin. Wat was er gebeurt?

  “Ik heb het je gezegd Raven, hij weet niet meer wie hij is, hij is zijn herinneringen kwijt.”

  Raven keek Annubis stomverbaasd aan, alsof hij dat voor het eerst hoorde. Toen draaide hij zich om en liep richting het dorp. Er moest een manier zijn Kedin zijn herinneringen terug te geven.

  Toen begon de oude man te praten.

  “Weet je, nu ik jouw gezicht zie, beste jongen, moet ik aan vroeger denken. Aan de tijd dat mij pleegzoon door de poort liep. Hij is nooit teruggekomen.”

   Raven keek op en draaide zijn gezicht naar de man.

  “Dat is het enige wat ik nog weet. De rest is één groot zwart gat. Zoals de tijd wegebt, zo gebeurt dat ook met mijn herinneringen.”

  Uit de verte kwam iemand aanlopen. Het was het vrouwtje van het dorp. En achter haar kwam een hele groep mensen. Van ver kraste het vrouwtje al: “Wij komen je wel helpen jongen!”

Het was één grote massa bij het huisje. Iedereen praatte door elkaar. Iedereen had wat te vertellen. Raven kreeg boeken informatie naar zijn oren geslingerd, dat kon hij niet verdragen.

  Annubis liet een gekrijs horen, wat je niet van een spin zou verwachten.

  “Mensen, zo kunnen jullie Raven niet helpen! Eén voor één! Maak er een kloppend verhaal van!”

  Een jonge man begon. “Deze man kwam hier ooit binnen, dat was nog nooit gebeurd. Het enige waar hij over sprak was een jongen. Raven genaamd. De jongen met het ravenzwarte haar.”

  Een kind ging verder. “Ja, en hij had over de avonturen die Raven altijd beleefde! In de andere werelden! Want vroeger ging Raven door de poort, en toen kwam hij niet terug, en toen ging Keddy altijd verhaaltjes vertellen!”

  “Ja, de avonturen in Morricone! Daar luisterden wij altijd naar. Maar toen opeens vertelde Kedin niet meer. Hij zei altijd dat hij daar te moe voor was” zei het kleine broertje.

De oude vrouw van het dorp sprak over wat ze verder nog wist.

  “Kedin zweeg. Het werd stil rond het gezellige huisje. Kedin vergat steeds meer. Zijn emoties leken opgezwollen. Soms had hij woeste buien, soms kon hij in huilen uitbarsten. Daarna brak de tijd aan dat Kedin niets meer zei. Nooit meer. Hij communiceerde niet meer met ons. Het dorpje stierf uit.”

  Raven keek naar Annubis.

  “Ik kan je niet helpen, ik ben slechts de gids. Jij moet het verhaal afmaken.”

  “Maar.. ik heb geen idee hoe ik dat moet doen.”

  “Vertrouw op de halve ziel die je nog hebt. Creëer een illusie. Geef die Kedin cadeau en hij zal jou weer herkennen.”

  “Een illusie maken…” fluisterde Raven. Een illusie van mijzelf?

  Raven dacht aan vroeger. Hoe Kedin hem had opgevoed. Hoe gelukkig hij als jong kind altijd was. Hoe hij altijd met verbazing naar de glinsterende poort had gekeken. Hoe hij zich dingen afvroeg over andere werelden. Hoe hij in zijn gedachten avonturen beleefde.

  En toen plotseling, aan de top van de zandheuvel, verscheen een gestalte. De zon scheen er precies achter, de stralen flitsten alle kanten op, net als de poort naar deze wereld. Even werd het een schim. Raven concentreerde zich. De schim kreeg zijn vaste vorm terug. Hij begon te lopen. De heuvel af. Richting Kedin. Die stond stokstijf stil. Het wezen stond stil vlak voor Kedin. Raven dacht diep na. Wat moest hij zijn schaduw laten doen? Het wezen kreeg langer haar. Het werd zwart. Niet ravenzwart, maar glanzend zwart. De ogen werden blauwer. Even blauw als de heldere lucht waarin de raaf vliegt. Het wezen begon te groeien. Het werd ouder. Waar eerst een wezentje van 6 stond, was nu een jongen van 16. Hij plaatste zijn hand op het hart van de oude man. Het lichaam van het wezen vermengde zich met dat van de man. Kedin begon te schijnen. Eerst een zwak licht. Toen steeds helderder. Raven voelde zich raar vanbinnen. Alsof iets langzaam terug op zij plek kwam. Maar hij moest zich niet af laten leiden, het was erg belangrijk dat dit goed gebeurde. De man straalde wit licht uit, bijna even fel als de dat van de zon. Raven balde zijn handen tot vuisten, de druk op zijn hart werd zwaarder. De mensen om hem heen werden vaag. Hij zag nog net dat Annubis hem aankeek. Hij zag nog net hoe de twee lichamen helemaal versmolten waren. Hij zag nog net hoe de man een glinsterende poort werd. Hij kon zich nog net herinneren hoe hij ooit met Kedin voor zo’n zelfde poort had gestaan…

Raven werd wakker van stemmen. Het geluid van duizenden monden werd harder. Iets harigs plofte neer op zijn gezicht.

  “Laat hem! Hij heeft een zware taak achter de rug, hij moet blijven liggen!”

  Het was Annubis. En hij was terug op de plaats waar het loket was. De bewaker. De mummievrouw. Hij had geen zin om op te staan. Hij had het duidelijk gezien. Kedin was opgelost. Hij was een poort geworden. Raven had zin om te huilen. Hij was zo dichtbij geweest, zo dichtbij alle antwoorden. En nu was zijn laatste hoop verdwenen.

  “Kijk! Hij is wakker!”

  Er klonk een stem naast zijn hoofd. Het was een man, zo te horen, en hij klonk alsof hij belangrijk was. Raven werd kwaad.

  “Jongen! Sta op! Je hebt geen idee wat voor wonder dit is!”

  Wonder of wereldramp, Raven had geen zin.

  “Ach kom op nou, je bent de eerste die een stuk ziel uit een Morricone heeft weten te halen! Je bent de eerste die emoties heeft verloren, en nog terug heeft gevonden ook!”

  Raven werd alleen maar kwader. Wat kon hem het schelen? Hij wou alleen Kedin, en antwoord.

  Maar toen voelde hij het. Hij had echt zijn emoties terug! Hij had zich nog nooit kwaad gevoeld! Echt kwaad, kwaad op alles!

  Hij stond op. Hij zuchtte diep. Dit voelde goed.

  “Van harte gefeliciteerd mijn beste jongen, je hebt de gevaren van de Morricone weerstaan!” De man pakte de handen van Raven. Zijn ogen werden groot. Wat dacht die man wel, zag hij dan niet dat Raven voor het eerst kwaad was?

  “En omdat jouw avontuur zo speciaal is, zal ik je alles geven, ik, de baas van de Morricone, ik, de opperbevelgever van de Tara-beesten, ik, de stichter van-….”

  Raven gaf hem een knal. Dat voelde nog beter. “Dus, je kan me alles geven? Geef me dan Kedin terug! Leg me uit wat er allemaal is misgegaan!”

  Verschrikt keek de man hem aan. Voor hem stond een hele andere jongen dan hij had verwacht, woedend, met zwart glanzend haar. De felblauwe ogen brandden in zijn gezicht.

  Hij liet zich niet kennen. Hij stond op en klopte het stof van zijn pak.

  “Soms, jongen, gaan er dingen fout in deze wereld, deze plaats van alle Morricone. Soms nemen de doden dingen mee uit het leven van de levenden. Zo was jouw ziel meegenomen. Niet meer dan een fout. Maar Kedin is een ander geval. En dat is waarschijnlijk iets wat alleen wij, de ministers van Morricone, weten. Jouw Kedin bestaat niet.”

  Dat was een schok voor Raven. “Hoe kan dat..?”

  “Omdat jij, Raven, een Portal bent. Jij hebt als Portal de gave poorten naar Morricone te maken. Jij kan je eigen gedachten waar maken. Wij stuurden jou naar de wereld van de levenden om daar voor nieuwe poorten te zorgen. Dat was een groot misverstand. Jij verloor je herinneringen aan Morricone en maakte zelf een nieuw leven. Een leven met daarin je eigen maaksel: Kedin.”

  Raven voelde zich vreemd. Waarom kwam hem dit zo bekend voor? Waren met de versmelting van Kedin en zijn schaduw ook andere herinneringen meegekomen?

  “Wij hebben je wel altijd in de gaten gehouden. En wij zagen dat Kedin je van je zelfgemaakte poort wist weg te houden. Je moest in de wereld blijven. Toen Kedin eenmaal naar Morricone was, kon jij er ook door. Er is namelijk niet alleen moed, maar ook een doel nodig om hiernaartoe te gaan.”

Raven zat in de grote zaal waar alle wezens bij elkaar kwamen. Hij moest even nadenken. Al die tijd was hij het slachtoffer geweest van zijn eigen fantasie. De stichter van Morricone, de vervelende man, had Raven alles uitgelegd. Hij had nu zijn herinneringen terug, zijn emoties, en ook de gave van de Portal. Hij mocht nu een keuze maken. Hij kon terug naar de wereld van de levenden. Hij kon ook hier blijven, in Morricone, zijn echte thuis. Morricone was de plaats van de poorten. Niet alleen van de doden. Hier woonden de andere Portal.

  Annubis kwam aangesprongen en hipte op zijn hand.

  “Blijf simpelweg hier Raven. Maak poorten. Leer de studie van de Portal en voel je weer thuis!”

  “En jij dan, Annubis? Jij ging toch naar Taran? Naar de andere Tara-spinnen?”

  Annubis zweeg even en keek toen Raven aan.

  “Nee, ik heb besloten hier te blijven. Nu ik erover nadenk is het veel gezelliger hier. Ik hou van avontuur. Trouwens, wist je al dat een Portal een Tara-wezen nodig heeft?”

  Annubis kuchte. Raven glimlachte. “En zou jij dat willen zijn? Wil jij met mij naar de Morricone om alles te herstellen? Naar de gevaarlijke gronden van Morricone? Naar de eeuwige hemels van de Raven? Naar Hades, om daar de Styx over te steken?” Raven stond op. Met een lach begon hij te lopen.

  “De Portal-balie is die kant op, Raven! Ik ben nu je Tara-wezen, ik ben de gids, ik zal je de weg wijzen! Zeg, had ik je al verteld over mijn avonturen vroeger, toen ik een geweldige spion was, dat ik spioneerde in de zaal van de stichter en…. Reusachtige helhond!.... en toen… daarna!... ~”

  Lachend liepen de twee naar de balie. Het duo was geboren. Raven en Annubis. De twee die in de toekomst nog vast een grote rol zouden gaan spelen in Morricone. Raven, de Portal met het ravenzwarte haar. Raven, de jongen die zijn eigen wereld schiep. Raven, de enige die ooit zijn ziel had teruggekregen. Raven, toekomst van Morricone.

Tot ziens, levende wezens, vaarwel. Wij hopen u spoedig nog een keer te zien in Morricone, wereld van poorten, wereld van avontuur, wereld van Raven, de jongen met het ravenzwarte haar. 


Write a Review Did you enjoy my story? Please let me know what you think by leaving a review! Thanks, Vixenkiba
Continue Reading
Further Recommendations

Usagi Kita: This story is emotional from beginning to end. You get to watch the characters struggle and grow, maturing in different ways so that they come to be the people they are meant to be. Inea is insanely adorable, and his antics made me laugh more than once, and Kaedon is perfect for him in so many wa...

Jordan Young: *ALERT FOR POSSIBLE SPOILERS* Where to start? I don't know how to sum up this review, this story was absolutely sensational. Brilliant. Flawless. I loved every single bit of this story, it is truly amazing. I read this story in fifteen hours, it is magnificent. I loved everything about it, the p...

Ro-Ange Olson: Loved it and couldn't put it down. I really hope there is a sequel. Well written and the plot really moves forward.

europeanlove: I gotta hand it to you. I love reading. I read books everyday. When the book is good I can read it in probably 13 hours. Your story was amazing. Great prose, very imaginative. Incredible dialogue. I am deeply impressed. Keep it up.

Morgan-Leigh Nortje: A storyline and plot not unlike something George R R Martin would have produced, only with far less tragedy. The stunning story of a young princess who goes into hiding and takes on an epic journey to save her father and her kingdom. With characters that you feel compelled to love and a plot that...

Hudson: Your story was fantastic Erin! The Rising Sun was one of the first stories I read on Inkitt, and I have to say I don't regret the three to four days I spent pouring through the story.Probably the biggest strength I see in your writing is your characterisation of Eliana, Oriens, and the rest of th...

Maria Appkova: I enjoyed the plot and the idea. and the need to change her awesome idea to save others people in city. and romance in the story involved. just romantic btw her and henri. Good work.

Nymeria: Really can't get enough of this story. It flows well, it captivates the reader from page 1, and throws you into such a well-written, well conceptualized world that you'll believe it's real. Everything in the book is meshed together really well. From character backgrounds to plot twists, you can t...

summerstone: Seriously this is one of the best books I've ever read. The plot is intriguing, I love the narrative style. Its very descriptive and unique, with minimal cliches. It makes for a great read and the sequels are amazing. Totally worth reading. ^^ That's me trying to be professional. But in all hones...

More Recommendations

Jade Jez: What a wonderful, immersive book from Eliott McKay. It starts with an air of mystery, introducing main character Michaela, the clumsy teenager. From there, it whisks you off your feet and dumps you into a beautifully written world where you can almost smell and hear everything happening. I go...

John Reed: Seadrias masterfully captures the impressiveness and complex scope that a science fiction novel should provide while carefully crafting an entire universe that will leave a reader in awe from start to finish. The only flaw I could find is that I wish I could have read more. This book is certainly...

Lacey Schmidt: The Trouble with Super is that you can't stop reading it. Mr. Barrett's characters are all to easy to relate to even if you don't have a super quirk of your own, and their plight is both heart-rendingly funny and heart-warmingly sad at the same time. It's a bit like Office Space meets the Matri...

Kayla Wentz: This book had me hooked from the beginning! I kept coming back for more. It only took me a day to read! I couldn't put it down! Absolutely A-Mazing! This book keep the story going and there's never a dull moment!

Schaelz: I was intrigued from the second I started reading, and it kept my interest the whole way through. Chelsea has a way with words that will enchant you until the very end. She is very poetic with the way she mixes genres and keeps you on the edge of your seat. The main character is also very relat...

This story wasn't for you ?
Look at our most viral stories!
Iosaghar

FreakyPoet: "you made me laugh, made me cry, both are hard to do. I spent most of the night reading your story, captivated. This is why you get full stars from me. Thanks for the great story!"

The Cyneweard

Sara Joy Bailey: "Full of depth and life. The plot was thrilling. The author's style flows naturally and the reader can easily slip into the pages of the story. Very well done."

This story wasn't for you ?
Look at our most viral story!
Spectra

Ro-Ange Olson: "Loved it and couldn't put it down. I really hope there is a sequel. Well written and the plot really moves forward."