Dark-Sky

All Rights Reserved Β©

𝐂𝐇𝐀𝐏𝐓𝐄𝐑 𝐈

She's orphan, pero hindi nya maintindihan bakit siya lang? Ang naglilinis ng bawat dorm just like janitress sabihin nalang natin kahalintulad nya si Cinderella, lagi rin siyang ang toka sa paglilinis matapos silang kumain sa hapag kainan. She's tired and sick of this. Medyo nakakasawa na rin sa lugar na ito. Itong lugar na malayong malayo kung saan ang sinadabi ng iba na may malalawak na kabihasnan, maiingay na kalsada, mga naglalakad na tao. She really want to see those! But not now, not when she's not yet done picking disgusting dishes. Ugh! She.really.hate.this!

"Tapos ka na ba?" Walang ka-emo-emosyon na tanong nitong walang kwenta niyang kasama. Ugh! Parang gusto na niyang kumitil ng buhay ng wala sa oras.

"Hindi mo ba ako nakikita? Mukha bang tapos? Wag ka nang tumunganga lang dyan! Tulungan mo kaya ako!" Nakakainis.

V ang pangalan nito, I mean Von but she prefer to call him V marami na kasing tumatawag dito ng Von nakakasawa na.

She pick the broom and start sweeping the floor. Si V naman ay kinukuha ang mga natitirang pinggan sa mesa saka pinunasan ito. Pasimpleng sunulyapan ni Mira si Von. Von, had this rebellious eyes that you don't wanna see. Hindi kasi ito ngumingiti at laging walang pakialam sa iba. Lagi rin itong laman ng Detension Box katulad niya.

Well, ang Detension Box ay para sa mga katulad nyang incredible kid. Nah! To tell you the truth pasaway talaga siya, ke-babaeng tao raw ay ang harot-harot at ang likot-likot niya kaya ang bagsak niya ay Detension Box, isang malaking box kung saan doon ka matutulog buong gabi hindi ka kakain hanggang sa magtanda ka. Kaya naman hindi niya alam kung anong meron kay V at lagi rin itong nasa loob ng detension box. Sabagay hiwalay kasi ang lalaki at babae rito kaya hindi nya ito madalas makita, maski sa pag pasok sa school ay madalas lang niya iting makita and yes, may school dito sa loob ng Orphanage.

"Uy! V, matanong ko lang bakit ka nadetension? Pasaway ka rin ba? Ako ka si oo." Ngingisi-ngisi niyang sabi. Napasulyap naman siya dito. Tuloy pa rin ito sa pag punas ng plato. Napabuntong hininga nalang sya at tinuloy ang pagwawalis.

"I miss my Mom and Dad." Bulong nito ngunit sapat na para marinig nya ang sinabit nito. Mabilis na napalingon siya rito.

Mom? Dad? May pamilya sya?

"Ha?"

"Nothing"

"May pamilya ka?"

Huminga muna ito ng malalim saka nagsalita."Yes, sabi nila babalikan naman nila ako pag wala ng kaguluhan." Napakunot ang noo nya ng madinig niya itong mahinang nagmura habang nagpupunas ng lamesa.

"Kaya ba lagi kang nasa detension box dahil lagi mo silang namimis?"

"No."

"Ha? Then why?"

"I tried to escape but they always caught me."

Teka? Bakit di nya naisip yun? Ang tumakas papalayo rito sa pangit na lugar na 'to?

"Bakit paano bang pagtakas ang ginagawa mo?"

"Dumadaan sa Pintuan at gate." Oh gosh! Kaya naman pala eh.

***

"Uy! V, bakit andito ka nanaman? Tumakas ka nanaman ba?"

Nasa loob kasi sila ng box. Mainit, masikip idagdag mo pang nasa atic sila, Hay!

"No and yes." Bulong nito. Mahirap nang marinig. May nag babantay kasi sakanila. Si mang Jufer. Kaya dapat lang na pabulong silang magsalita kung gusto pa nilang makakain bukas.

"Ha? Anong no and yes?"

"No, kasi hindi ako dumaan sa pinto and Yes, kasi tumatakas ako para sayo." Nawindang naman siya doon sa sinabi ni V.

"Ano? Bakit? Ano bang kailangan mo sakin?"

"I need..." Hinto nito. "I need you." Ka muntik na siyang mabulaukan sa sinambit nito. "I mean kailangan ko ng kausap at karamay and i guess that's you."

Wow! Napatigalgal nalang siya. Kahit mainit dito ay biglang nanlamig ang pawis niya.

Tumingin siya sa mga mata nito. Nakatingin lang din si V sakanya.

"Pwede na kayong lumabas." Halos magulat ako ng bilang buksan ni mang jufer ang karton. Past 11 p.m na ba?

Tumayo siya at nag inat inat. Tingnan nya kung nasaan na si V pero wala na ito sa pwesto. Ambilis naman n'on. Hay nako gutom na kanina pa sya gutom. Wala sa sariling napahawak si Mira sa tiyan nyang kanina pa nagrarmbulan.

------

DAHAN DAHAN~ bulong ni Mira sa utak, kasabay ng tahimik na pag tapak sa sahig ingat na ingat siyang wag makagawa ng tunog na kahit katiting.

Simula kaninang tanghali ang wala pa siyang kain kahit isang butil ng kanin o isang kagat ng tinapay ay wala. Napahawak ulit siya sa nag iingay na tyan.

Kailangan na niya ng makakain.

Nang madadaanan niya na ang kwarto ni Mother supperior ay halos hindi na siya huminga. Pasado alas dose narin kasi ng gabi kaya wala talagang kaingay ingay.

Mga ilang hakbang pa ay matagumpay siyang naka daan.

Sa wakas! Nakahinga narin siya ng maluwag nang malagpasan na niya ang kwarto ni mother Superior.

Where to go next? To the kitchen!

'Klang!'

Napa atras sya mula sa pintuan ng kitchen ng marinig niyang may nalaglag na kung ano sa loob. Andyan pa ba yung kusinera? Laging maagang umaalis yun ah? Dahan dahan niyang pinihit ang seredura ng pinto. Sa awa ng diyos hindi naman gumawa ng malakas na ingay ang pinto.

Nakayuko siyang pumasok bago isara ang pinto. Baka kung sino iyong pumasok.

Baka nagutom din.

Malaki ang kusina ng orphanage madalas kasing may bumibisita rito kaya naman dapat laging may sapat na pagkain ang kusina at pabor na pabor iyon kay Mira.

Nakayuko parin siya habang maingat na nag lalakad papuntang Ref.

Maya maya natigilan siya akabukas ang Ref!

Teka?

Ba't nandun si V?!

Continue Reading Next Chapter

About Us

Inkitt is the world’s first reader-powered publisher, providing a platform to discover hidden talents and turn them into globally successful authors. Write captivating stories, read enchanting novels, and we’ll publish the books our readers love most on our sister app, GALATEA and other formats.