First day
Έμμα
Ήταν μια μέρα όπως όλες οι άλλες. Τίποτα το ασυνήθιστο αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι είναι η πρώτη μέρα σχολείου.
Φέτος ξεκινάω την Δευτέρα λυκείου. Δεν αγχώνομαι, απλώς η ζωή μου έχει αλλάξει αρκετά από την μια στιγμή στην άλλη.
Ζω μαζί με τον πατέρα μου, τον Φέλιξ. Χάσαμε την μαμά πριν κάποιους μήνες αλλά μου φαίνεται σαν χθες.
Είχαν πάει με τον μπαμπά ένα ταξίδι για την επέτειο του γάμου τους, αλλά στην επιστροφή είχαν ένα τροχαίο. Εκείνος επέζησε, έκανε κάτι ράμματα αλλά η μητέρα μου, η Ελίζαμπεθ δεν τα κατάφερε.
Τέλος πάντων, δεν θέλω να τα θυμάμαι.
Είχα φτάσει στο σχολείο. Έψαχνα τα κορίτσια.
" Έμμα! Εδώ! "
Μου είπε η Τζέσικα και κούνησε το χέρι.
" Πως πέρασες το καλοκαίρι σου; "
Με ρώτησε η Σάρλοτ.
" Τίποτα το σπουδαίο. Βόλτες, θάλασσα... αυτά πάνω-κάτω. Η Τζέσικα που πήγε; "
" Τουαλέτα, μάλλον. "
" Κορίτσια έμαθα πως θα έρθει κάποιος καινούργιος φέτος. "
Είπε η Έμιλι.
" Και που είναι το παράξενο; Άκουσα ότι θα έρθουν πολλοί καινούργιοι. "
Είπε η Σάρλοτ.
" Άρα αν είναι ένας πανέμορφος κούκλος παίδαρος δεν σας πειράζει να τον πάρω εγώ. "
Είπε η Έμιλι.
" Ναι αγάπη μου δεν μας πειράζει, κράτησε τον. Τέλος πάντων, πάμε τώρα στις τάξεις γιατί φωνάζει ο διευθυντής. "
" Ωχ, όντως. Αυτός ακόμα να πάρει σύνταξη; "
Είπε η Έμιλι.
" Σουτ! Θα σε ακούσει. "
Είπα.
" Ε, αν εχει ακόμη την ακοή του θα ακούσει. "
