კრემი
ისედაც ჩამოტეხილ ფანჯრის რაფაზე მიცხებულიყო დაბადების დღის ტორტის კრემი. კრემი, რომელიც სიმწრით აღვსილიყო, უყურადღებოდ დარჩენილიყო. სამწუხაროდ, არავის აქვს თავი იმისა, რომ საბოლოოდ მოწმინდოს და მორჩეს ეს ტრაგიკული სანახაობა კრემისა, რომელიც თავს ძლივს იკავებს და აღსასრულს ელოდება. მოდით გავიზარდოთ, გვეყოს გამბედაობა და გავაქროთ ეს საზიზღარი. ის ხომ ნერვების მოშლის მეტს არაფერს გვიშვრება?! გვეზიზღება, თუ როგორ აფუჭებს, სვრის ფანჯრის რაფას. არ არის ღირსი ჩვენი გაღიზიანების ეს პაწუა ტორტის ნაწილი.
…
არსად ჩანს კრემის მომწენდი ადამიანი. დიახ, ყველას გვსურს მისი აორთქლება და მოშორება, მაგრამ სად ვართ? რატომ არ ვაკეთებთ ამ ყველაფერს?! ნეტავ ვინმე გვიშლის ხელს? ნუთუ ვინმე გვიკრძალავს, მოგვიწოდებს, რომ არ ვქნათ, არ გავწმინდოთ? ეს ხომ უბრალოდ კრემია?! უსულო, უგრძნობი, კვერცხისა თუ კარაქის ნაერთი. ისევ ჩვენი, ადამიანების შექმნილი, რომელიც ჩვენდა გასაკვირად ფანჯრის რაფაზეა. არვინ ლამობს მისი მტკივნეული აღსასრულის დაჩქარებას. ზოგი უყურებს, თუ როდის ჩამოიწუწება ცივ, ხმელ ხის იატაკზე და აღესრულება ისედაც უსიცოცხლო ქმნილება. ზოგს სულ არ აინტერესებს და ვერც კი ხედავს ამ ინტენსიურ, უბედურ ამბავს. მათთვის ეს უბრალოდ კრემია. ტორტის კრემი.
მე კი ვუყურებ, ჩემსა და უგულებელყოფილ ნაერთს შორის ყველაფერი იძაბება, რთულდება. ოფლი მდის, თვალებს ვძაბავ და ვუყურებ. ვუყურებ, თუ როდის მორჩება ეს საცოდავი ამბავი. ვერ ვბედავ მოწმენდას. ხელი არ, ვერ მიმდის. არ შემიძლია. ვუყურებ და ვკვდები საცოდაობით. ვერაფერს ვამბობ. ეს სირთულე მხოლოდ ჩემსა და კრემს შორისაა. ლავიწები მიკივის. სისხლი თუხთუხებს. კბილები მეღრიჭება. მუხლი მიკანკალებს. კრემი უძრავ მდგომარეობაშია და ეს ყოველივე უფრო ცუდად მხდის. თმებს ვიგლეჯ. ნუთუ როდის მორჩება ამ უბედურის ამბავი?! როდის იქნება ის დრო, როდესაც საბოლოოდ ჩამოეწუწება და მორჩება მტკივნეული მომენტი, რომელიც საათობით გრძელდება?!
მახურებს.
ვზივარ და ვუყურებ.
ვერ ვმოძრაობ.
კრემი ნელ-ნელა ძირს იწევს.
გუგები მიფართოვდება და გულის რიტმი ირღვევა. ტაქიკარდია მაქვს.
ჩამოდის!
მგონია, რომ ნამდვილად ჰალუცინაციები დამეწყო და თვალებს ვერ ვუჯერებ.
ქვევით მიიწევს. კრემი ტანჯვის დასრულებისკენ მიექანება. მას ძალზე უნდა დასვენება! აღსასრულის მოსვლისკენ ილტვის და მთელი ღონით ქვევით მიიწევს, რომ საბოლოოდ მოსწყდეს ტანჯულ წუთისოფელს და გაქრეს! დაძაბული ვუყურებ და ყოველ წამს ველოდები, თუ როდის ჩამოფრიალდება იგი. გული ვეღარ მიძლებს სანამ…
…
სანამ საზოგადოების იმ კატეგორიის წარმომადგენელმა, რომელსაც სულ არ აინტერესებს კრემის ამბავი, გამოდის და უთქმელად წმინდავს მას. ეს ადამიანი მოდის, შეუფერხებლად, გამბედაობით იღებს სალფეთქს, წმინდავს კრემს და ურნაში აგდებს. ვითომც არაფერი. მე კი ვრჩები სასოწარკვეთილი. ვერ ვხვდები რას ვგრძნობ და უბრალოდ ფანჯრის რაფას შევცქერი. გულის რიტმი ნორმაში ჩამიდგა. სისხლიც დამშვიდდა. გუგები დაპატარავდა. ლავიწები დაწყნარდნენ. ტვინი დამილაგდა. ოფლი აღარ მდის, მაგრამ გონება? დავრჩი სრულად შოკირებული. ვერ ვხვდები იმ ადამიანის ნეირონების ქმედებას. მას შევცქერი და ვიბნევი, ის კი მშვიდად გადის ოთახიდან და საბოლოოდ ვრჩები მარტო ტახტზე, რომელიც ძველია და მტვრის ბუდეა. გაყვითლებულ ოთხ კედელში, რომლებიც ყველაფრის შემსწრენი გახდნენ. გახუნებული ხის გაყინული იატაკი, რომელიც სულმოუთმენლად ელოდა კრემთან შეხვედრას, ან პირიქით, სულაც არა. ჩამოტეხილი ფანჯრის რაფა, რომელიც უკვე შეესწრო ასეთ ვითარებას ახლო წარსულში…
