Fëmijëria që nuk ishte si në përralla
Ka fëmijëri që kujtohen me buzëqeshje. Me lojëra, shokë, ditë të gjata vere dhe kujtime që të bëjnë të duash të kthehesh pas në kohë.
E imja nuk ishte tamam kështu.
Që kur isha e vogël, mësova se jo çdo njeri që të rrethon do të të trajtojë me mirësi. Në shkollë përjetova bullizëm dhe vetmi. Nuk ishin vetëm fjalët që më lëndonin. Kishte edhe momente kur më trajtuan me dhunë dhe më goditën.
Një nga kujtimet që më ka mbetur është edhe dita kur më dëmtuan flokët. Mund të duket si diçka e vogël për dikë që e dëgjon nga jashtë, por për një fëmijë që po përpiqet të kuptojë botën, çdo veprim i tillë lë gjurmë.
Shpesh pyesja veten pse.
Pse duhej të isha unë?
Pse nuk mund të isha thjesht një vajzë si gjithë të tjerat, që shkonte në shkollë dhe kthehej në shtëpi pa frikë?
Nuk kisha shumë shoqëri. Dhe kur nuk ke dikë me të cilin të flasësh, mendimet bëhen shumë të zhurmshme.
Por atëherë ende nuk e dija diçka.
Nuk e dija se ajo vajzë e vogël, e cila shpesh ndihej e vetmuar, një ditë do të gjente diçka që do t’i ndryshonte jetën.
Do të gjente zërin e saj.
Dhe ai zë do të bëhej vendi ku do të mund të ishte e lirë.
Ndoshta jeta ime nuk kishte filluar si një përrallë.
Por historia ime nuk kishte mbaruar aty.
Përkundrazi…
Aty sapo kishte filluar.
