PROLOGUE
Naranasan mo na bang ma‑out of love?
Ako, hindi pa. Pero ang taong mahal ko — oo.
Minsan iniisip ko, paano ba masusukat ang sakit ng isang pusong iniwan? Parang lahat ng kulay sa paligid biglang naglaho, at ang natira na lang ay malamig na hangin na paulit‑ulit na sumasampal sa’yo. Ang bawat hakbang ay mabigat, ang bawat paghinga ay parang may tinik. Ang dating masayang mundo ay nagiging kulungan ng alaala, at bawat alaala ay sugat na paulit‑ulit kong binabalikan.
“Ryan! Please, let’s talk. Ilang araw na akong nagme‑message at tumatawag sa’yo, pero wala ni isang sagot.”
Ang boses ko nanginginig, halos pabulong, pero puno ng desperasyon. Para akong tanga, humahabol sa kanya kahit alam kong nakakahiya. Nakikita ko ang mga mata ng tao sa paligid, nakatingin, nagbubulong‑bulungan. Pero wala na akong pakialam. Ang mahalaga lang ay marinig niya ako.
Patuloy ang pagpatak ng luha ko, hanggang sa halos hindi ko na makita ang daan. Pero kahit bulag na ng sakit, sinusundan ko pa rin siya.
“Tashi, ano ba ang hindi mo maintindihan? Ayoko na. We’re done!”
Diretso, malamig, walang bakas ng pagmamahal sa boses niya.
“Bakit? May nagawa ba akong mali? Tell me, please. Makikinig naman ako, Love.”
Nagmamakaawa ako, kumakapit sa huling hibla ng pag‑asa.
“Tashi, stop. Kung hindi mo maintindihan ang dahilan ko, problema mo na ‘yon. Siguro tanungin mo ang sarili mo.”
Binuksan niya ang pinto ng kotse, at doon ko nakita ang sagot na hindi niya kayang sabihin. Isang babae, nakaupo sa passenger seat, nakatingin sa akin na para bang siya ang panalo.
Mas bumuhos ang luha ko. Hindi na kailangan ng paliwanag. Hindi na kailangan ng mga salita. Ang sakit ay sapat na.
Tanungin ko ang sarili ko? Wala naman akong nagawang mali. Lahat binigay ko — oras, pagmamahal, pag‑unawa, kahit sarili ko. Pero siguro, hindi sapat. Siguro, hindi ako ang gusto niya. Hindi ako ang mundo niya. Ngayon ko lang naintindihan ang sinabi ni Mama: iba ang mundo ng mayayaman. At ako, hindi kabilang doon.
Tatlong taon. Tatlong taon ng pagmamahal, ng pag‑aakalang siya na. Tatlong taon ng mga pangarap na sabay naming binuo. At sa isang iglap, lahat naglaho.
Ang sakit palang maiwan sa ere. Ang sakit palang maramdaman na lahat ng binigay mo, nauwi sa wala. Pero siguro ganito talaga kapag nagmamahal ka — minsan, ikaw ang nagbibigay, at sa huli, ikaw din ang nasasaktan.
Masakit kasi hindi ko napaghandaan. Masakit kasi akala ko siya na. Pero mali ako. Mali ako sa pag‑aakalang katulad siya ni Papa, na marunong mag‑alaga, magpahalaga, at manatili.
Ngayon, alam kong tama na ang nakita ko para makaalis. Hindi madali, pero kailangan. Kailangan kong tanggapin na may mga taong darating sa buhay mo para turuan ka, hindi para manatili. Kailangan kong tanggapin na minsan, ang pinakamahalagang aral ay ang pagbitaw.
At sa gitna ng lahat ng sakit, natutunan kong mahalin ang sarili ko. Dahil minsan, ang pag‑alis ang tanging paraan para muling mabuo ang puso.
Habang naglalakad ako pauwi, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang. Ang mga ilaw sa kalsada, na dati’y nagbibigay liwanag, ngayon ay parang mga matang nakatingin, humuhusga. Ang bawat tunog ng sasakyan ay parang sigaw na nagpapaalala ng katotohanan: iniwan na ako.
Tatlong taon kong pinaniwalaan ang mga pangako. Tatlong taon kong pinanghawakan ang mga salitang “I love you” na ngayon ay wala nang halaga. Ang bawat alaala — mga tawanan, mga yakap, mga gabing puno ng pangarap — lahat iyon ay parang pelikulang paulit‑ulit na pinapalabas sa isip ko, pero sa dulo, laging may eksenang iniwan niya ako.
Naalala ko ang unang araw na nagkita kami. Ang simpleng ngiti niya, ang paraan ng paghawak niya sa kamay ko, ang mga salitang nagbigay ng pag‑asa. Noon, akala ko siya na. Noon, akala ko hindi na ako maghahanap pa ng iba. Pero ngayon, lahat ng iyon ay alaala na lang.
Masakit isipin na minsan, ang taong inaakala mong magtatanggol sa’yo, siya pa ang magpapabagsak sa’yo. Masakit na ang taong pinaglaban mo, siya pa ang unang bumitaw.
Pero sa kabila ng lahat, alam kong kailangan kong bumangon. Hindi madali, pero kailangan. Dahil kung patuloy akong kakapit sa sakit, ako lang ang masasaktan. Kung patuloy kong hahawakan ang alaala, ako lang ang magdurusa.
Ngayon, natutunan kong ang tunay na pagmamahal ay hindi lang tungkol sa pagbibigay sa iba. Ang tunay na pagmamahal ay ang kakayahang mahalin ang sarili, kahit na iniwan ka, kahit na sinaktan ka.
At sa bawat luha na tumutulo, natutunan kong ang bawat patak ay paglilinis. Ang bawat sakit ay paalala na kaya kong bumangon. Ang bawat sugat ay magiging peklat na magpapaalala ng aking lakas.
🤍
Siguro ganito talaga ang buhay. May mga taong darating para turuan ka ng aral na hindi mo makukuha sa libro. May mga taong darating para ipakita sa’yo na hindi lahat ng pangako ay totoo. At may mga taong darating para ipaalala na minsan, ang pinakamahalagang pagmamahal ay ang pagmamahal sa sarili.
Atasha Samantha Fortuno — isang Education student, isang anak, isang babae na minsang naniwala sa pag‑ibig. Ngayon, isang pusong sugatan na natututo pa lang muling tumibok.
Hindi ko alam kung kailan ako muling iibig. Hindi ko alam kung kailan ako muling magtitiwala. Pero ang alam ko, sa ilalim ng lahat ng sakit, may pag‑asa pa rin. At sa ilalim ng lahat ng luha, may bagong simula.
Ito ang simula ng aking kwento. Ito ang simula ng Beneath Your Love.
