உன் விழிகளில் நான் ✨

"12th முடிந்தாச்சு... இனிமே என்ன?"

இந்தக் கேள்விதான் திவ்யாவின் மனதில் தினமும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

பள்ளி வாழ்க்கை முடிந்திருந்தாலும், கல்லூரி சேர இன்னும் சில மாதங்கள் இருந்தன. அந்த நேரத்தை வீணாக்க விரும்பவில்லை. வீட்டில் இருப்பதை விட ஏதாவது வேலை செய்து அனுபவம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்தாள்.

முதலில் அருகில் இருந்த ஒரு மெடிக்கல் கடையில் வேலை கேட்டாள்.

"சார், காலேஜ் போறதுக்கு முன்னாடி மூணு மாதம் வேலை பார்க்கலாம்னு வந்திருக்கேன். அப்புறம் காலேஜ் ஆரம்பிச்சா ஈவினிங் மட்டும் வர முடியும்."

என்று கூறினாள்.

ஆனால் கடை உரிமையாளர்,

"மூணு மாதத்துக்காக மட்டும் வேலைக்கு எடுக்க முடியாதும்மா."

என்று கூறிவிட்டார்.

அதன்பிறகு ஒரு டிரஸ் ஷாப்பிலும் முயற்சி செய்தாள். அங்கும் வேலை கிடைக்கவில்லை.

சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு கவரிங் ஜுவல்லரி கடையில் வேலை வாய்ப்பு இருப்பதாக தெரிந்தது. திவ்யா அங்கு சென்று வேலை கேட்டாள்.

அன்று கடையில் இருந்த பங்குதாரர்களில் ஒருவரான ஷரத், அவளிடம் சில விவரங்களை கேட்டார்.

"உங்க நம்பர் கொடுங்க."

"வீட்டு அட்ரஸ் என்ன?"

என்று கேட்டுக்கொண்டு அவளுடைய தகவல்களை பதிவு செய்தார்.

பிறகு,

"சரி. நாளைக்கு கடைக்கு வந்துடுங்க. ஜாயின் பண்ணிக்கலாம்."

என்று கூறினார்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் திவ்யாவின் மனதில் ஒரு மகிழ்ச்சி தோன்றியது. பல நாட்களாக தேடிய வேலை இறுதியாக கிடைத்திருந்தது.

அடுத்த நாள் காலை, புதிய இடம் என்பதால் கொஞ்சம் பதற்றத்துடனும் அதிக ஆர்வத்துடனும் கடைக்கு சென்றாள்.

கடை அப்போது திறக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

உள்ளே சிலர் கடையை சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தனர். திவ்யா அமைதியாக கதவின் அருகில் நின்றாள்.

அவளை பார்த்த ஒருவரோ,

"வாங்கம்மா... உள்ளே வாங்க. உக்காருங்க."

என்று அன்பாக அழைத்தார்.

மற்றொருவர்,

"என்ன பார்க்கணும்? செட் ஆ? காதணி ஆ?"

என்று கேட்டார்.

திவ்யாவுக்கு சிரிப்பு வந்தது. அவர்கள் தன்னை வாடிக்கையாளர் என்று நினைத்துவிட்டார்கள்.

அவளுக்கும் அவர்கள் அப்படித்தான் நினைப்பார்கள் என்று தோன்றியது. அதனால் எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக நின்றாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து,

"அண்ணா... நான் கஸ்டமர் இல்ல. இங்க வேலைக்கு ஜாயின் பண்ண வந்திருக்கேன்."

என்று மெதுவாக சொன்னாள்.

"ஓ... அப்படியா?"

என்று அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர்.

"நாங்க கஸ்டமர்னு நினைச்சுட்டோம்."

என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினர்.

அதன்பிறகு அனைவரும் காலை பூஜைக்குத் தயாரானார்கள். கடையில் வழக்கம்போல் பூஜை நடந்தது. புதிய இடம் என்பதால் திவ்யா அமைதியாக அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

பூஜை முடிந்ததும் அனைவரும் வேலைகளில் ஈடுபட ஆரம்பித்தனர்.

அந்த நேரத்தில் கடைக்குள் பங்குதாரர்களில் ஒருவரான பிரவீன் வந்தார்.

திவ்யாவைப் பார்த்ததும்,

"வாங்க... நீங்கதானா புதுசா ஜாயின் பண்ண வந்திருக்கீங்க?"

என்று கேட்டார்.

"ஆமா சார்."

"இப்போ என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?"

"12th முடிச்சிருக்கேன் சார்."

"அடுத்தது என்ன படிக்கப் போறீங்க?"

"காலேஜ் சேரப் போறேன் சார்."

"வேலை கத்துக்கணும்னு இன்ட்ரெஸ்ட் இருக்கா?"

"இருக்கு சார்."

என்று திவ்யா பதிலளித்தாள்.

"சரி. பயப்படாதீங்க. இங்க எல்லாரும் உதவி பண்ணுவாங்க. மெதுவா எல்லாத்தையும் கத்துக்கலாம்."

என்று பிரவீன் கூறினார்.

அந்த வார்த்தைகள் திவ்யாவுக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுத்தன.

நாட்கள் நகர ஆரம்பித்தன.

அந்த கடைக்கு ஆறு பங்குதாரர்கள் இருந்தனர். அவர்களில் ஒருவர்தான் சூர்யா. மற்றவர்களை விட அவர் மிகவும் அமைதியானவர். கடையின் பெரும்பாலான பொறுப்புகளையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

கடையில் வயதில் பெரியவராக இருந்த ஒருவரிடம் கூட,

"அண்ணா, இத நான் பார்த்துக்கறேன்."

"அண்ணா, உங்களுக்கு ஏதாவது உதவி வேணுமா?"

என்று மிகவும் மரியாதையாக பேசுவார்.

உண்மையில் வயதில் பெரியவர்களிடம் மட்டுமல்ல, கடையில் இருந்த அனைவரிடமும் அதே மரியாதையுடன் நடந்துகொள்வார்.

அவரை யாரும் கோபமாகப் பேசுவதை பார்த்ததில்லை.

திவ்யா வேலை கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்த பிறகு, சூர்யாதான் அவளுக்கு பல விஷயங்களை பொறுமையாக கற்றுக்கொடுத்தார்.

"இந்த டேக் இப்படி போடணும்."

"ஸ்டாக் எழுதும்போது இந்த கோட் முக்கியம்."

"பில்லிங் பண்ணும்போது இரண்டு தடவை செக் பண்ணு."

என்று ஒவ்வொன்றாக சொல்லிக்கொடுத்தார்.

முதலில் பயத்துடன் இருந்த திவ்யா, நாளடைவில் வேலைகளை புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்தாள்.

ஒருநாள்,

"நல்லா கத்துக்கிறியே."

என்று சூர்யா கூறினார்.

ஆனால் அதைச் சொல்லும்போது அவளுடைய முகத்தில் எந்தவிதமான சந்தோஷமும் இல்லை. ஏதோ சொல்ல வேண்டுமே என்பதற்காக சாதாரணமாகச் சொன்னது போல இருந்தது.

இருந்தாலும் அந்த பாராட்டு திவ்யாவுக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன.

ஒவ்வொரு நாளும் புதிய விஷயங்களை கற்றுக்கொண்டாள். அவளுக்கே தெரியாமல் அந்த கவரிங் ஜுவல்லரி கடை அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த இடமாக மாறிவிட்டது.

ஒரு மாலை வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தாள்.

சில நேரம் கழித்து வாட்ஸ்அப்பை திறந்தாள்.

ஒரு புதிய மெசேஜ்.

அவள் ஆச்சரியத்துடன் திரையை பார்த்தாள்.

அது சூர்யாவிடமிருந்து வந்திருந்தது.

ஒரே ஒரு வார்த்தை.

"Hi..."

திவ்யாவின் இதயம் ஒரு நொடி வேகமாகத் துடித்தது.

வேலை சம்பந்தமாக மட்டுமே பேசியிருந்தவர், திடீரென்று தனியாக மெசேஜ் செய்திருந்தார்.

"எதுக்காக மெசேஜ் பண்ணிருக்கார்?"

"வேலை விஷயமா?"

"இல்ல வேற ஏதாவது காரணமா?"

என்ற எண்ணங்கள் அவளது மனதில் ஓடின.

சில நிமிடங்கள் யோசித்த பிறகு,

"Hi sir."

என்று பதில் அனுப்பினாள்.

சில வினாடிகளில் அவர் ஆன்லைனில் வந்தார்.

பிறகு வந்த பதில் வெறும் இரண்டு வார்த்தைகள்.

"nothing."

திவ்யா சில நொடிகள் அந்த மெசேஜையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

எதற்காக "Hi" என்று அனுப்பினார் என்று புரியாமல் குழப்பமடைந்தாள்.

ஆனால் அந்த சிறிய உரையாடல், அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் ஆரம்பம் என்பதை அவள் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை...

இனி வரும் நாட்களில், சூர்யாவின் அந்த ஒரு "Hi" திவ்யாவின் வாழ்க்கையில் எப்படிப்பட்ட மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது? அவர்களுக்குள் உருவாகப் போவது வெறும் நட்பா, இல்லை அதைவிட ஆழமான உறவா? அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது என்பதை இனி வரும் சாப்டர்களில் காணலாம்.