La Ombro de la Senkulpuloj

La ombro de la senkulpuloj

Prologo

Eŭropo, jaro de la Sinjoro 1212.

La kontinento vivas sub la senkompata pezo de la spado kaj la kruco. Por la servutulo kiu fosas la teron, la vivo estas nenio alia ol ĝisviva ĉeno de ŝvito, impostoj kaj malvarmo, diktita de feŭdaj sinjoroj, kiuj vidas en la kamparana sango resurson tiom forĵeteblan kiom la lignon de la arbaroj. Sur la altaroj, la episkopoj predikas pri la gloro de Dio dum ili amasigas neimageblajn riĉaĵojn, proklamante ke la sanktaj militoj en Oriento devas esti batataj per la ŝtalo de la armeoj kaj la oferado de la homoj.

Sed kiam la tero laciĝas je donado de amaraj rikoltoj kaj la pezo de la mizero sufokas ĉian teran esperon, la animo de la plej sendefendaj serĉas respondojn trans la logiko de la plenkreskuloj.

Sur la polvokovritaj vojoj de norda Francio, stranga onidiro komencas disvastiĝi kiel fajro en la seka foliaro. Oni parolas pri letero falinta rekte el la ĉielo, pri dia ordono kiu asertas ke la aroganteco de la reĝoj kaj la avideco de la prelatoj fermis la pordojn de la Sankta Lando, kaj ke nur la nekoruptebla pureco de la infanoj povos malfermi la akvojn de Mediteraneo por marŝi al Jerusalemo sen verŝi eĉ ununuran sangoguton.

Por miloj da junuloj kaptitaj en la servuteco, la promeso de vojo malfermita per la fako sonas kiel savo. Ili ne scias, ke la vojoj de la mondo estas loĝataj de senkompataj homoj, nek ke la maro, kiam oni rigardas ĝin de proksime, estas nenio alia ol malvarma abismo, kiu ne komprenas miraklojn. Ĉi tiu estas la historio de tiuj, kiuj marŝis kiam la mondo ĉesis aŭskulti.

Ĉapitro 1: La Eĥo de la Rompitaj Sonoriloj

La tero en la kampoj de norda Francio estis nenio alia ol dika koto kiu englutis la esperojn de la homoj antaŭ ol la suno sukcesis varmigi la frumatenan froston. Gilles enfosis la lignan fosilon en la argilan teron per mallaŭta grumelo, sentante kiel la penado bruligis liajn lumbojn kaj katenigis liajn fingrojn. Li havis dek kvar jarojn, sed liaj manoj estis fenditaj kaj kalusitaj kiel tiuj de maljunulo, kiu pasigintus la tutan vivon kurbigante la dorson por la profito de aliuloj.

Je kelkaj paŝoj de tie, lia pli juna fratino Yseult, dek-jara, kolektis malgrandajn ŝtonojn por forigi ilin el la sulko. Ŝiaj vestoj estis nenio alia ol grizaj kaj flikitaj ĉifonoj kiuj apenaŭ ŝirmis ŝin kontraŭ la malvarma vento kiu malsupreniris de la erikejoj.

— Gilles — flustris la knabino, haltante kun malglata ŝtono inter siaj malvarmaj manoj —, ĉu vi aŭdas tion?

Gilles haltis, apogante sian pezon sur la tenilon de la fosilo. Li viŝis la ŝviton miksitan kun tero de sia frunto per la dorso de sia pojno kaj atentis. Malproksime, rompante la monotonecon de la vento kaj la krakadon de la nudaj arboj, alvenis stranga sono. Ĝi ne estis la solena kaj malrapida sonorado de la preĝeja sonorilo de la feŭda sinjoro, kiu ĉiam anoncis impostojn, tributojn aŭ mortojn. Ĝi estis rapida, ĝoja kaj freneza sonorado, kiel aro da forkurintaj ŝafidoj.

— Ili estas la sonoriloj de la abatejo de Saint-Denis — diris Gilles inter la dentoj, sulkigante la brovojn. — Sed ili sonas alie. Hodiaŭ ne estas tago por ĉefmeso.

Subite, laŭ la terwojo kiu serpentumis apud la agrikulturaj kampoj, aperis eta figuro kiu kuris kun malespero svingante la brakojn. Dum ĝi alproksimiĝis, ili povis vidi, ke temis pri knabo apenaŭ iom pli aĝa ol Yseult, portanta polvokovritan sakto-tunikon kaj nudpieda. Liaj okuloj estis vaste malfermitaj, bruligitaj de stranga febro kiu ne estis de malsano, sed de fanatikeco.

— Frato! Yseult! — kriis la maljuna intendanto de la feŭda sinjoro, elirante el sia trabkabano per leda vipo en la mano. — Labori! Kio estas tiu bruo? Malpli da rigardado al la vojoj kaj pli da fosado!

Sed la intendanto neniam finis doni la vipbaton. La infano kiu kuris laŭ la vojo haltis antaŭ la bariloj kaj ekkriis per kristala voĉo kiu forte resonis tra la tuta valo:

— La maro malfermiĝos! La Sinjoro sendis leteron al la reĝo de Francio! La puraj infanoj marŝos al Jerusalemo kaj prenos ĝin sen spertaj glavoj, per la potenco de la fako! Jesuo Kristo vokas nin, la etulojn!

Gilles lasis la fosilon fali al la tero. La seka sono de la metalo kontraŭ la malseka tero igis la intendanton turniĝi furioze, levante la vipon.

— Kion vi diris, impertinenta bubo? — muĝis la intendanto, avancante al la mesaĝisto kun intenco bati lin. — For de ĉi tie antaŭ ol mi tranĉos vian langon!

La mesaĝisto ne retiriĝis. Li rigardis lin kun terura trankvilo, pacaj rideto sur la polvokovritaj lipoj.

— La sinjoroj kaj la episkopoj malsukcesis — diris la infana mesaĝisto, montrante per la fingro al la intendanto. — Dio forigis sian rigardon de la pekaj plenkreskuloj. Nur la puraj kiam koro malfermos la akvojn de la Mediteranea Maro por marŝi sur la seka lando direkte al la Sankta Lando. La marŝo komenciĝis en Cloyes kaj atingos la maron.

Yseult malrapide alproksimiĝis al sia pli aĝa frato, sin tenante al la maniko de lia malglata tuniko. Ŝiaj okuloj estis fikse rigardantaj la infanan mesaĝiston, kvazaŭ li estus anĝelo malsuprenirinta el la ĉielo por savi ilin el la ĉiutaga infero.

— Gilles... — murmuris la knabino per tremanta voĉo. — Ĉu se tio estus vera? Ĉi tie ni havas nenion. Se ni restos, ni mortos fosante ĉi tiun koton ĝis ni estos maljunaj aŭ la febro prenos nin, same kiel panjon.

Gilles rigardis la intendanton, kiu jam levis la brakon preta liveri la vipbaton al la mesaĝisto. Poste li rigardis la manojn de sia fratino, ruĝaj pro la malvarmo, kaj poste siajn proprajn manplmojn detruitajn de la ilo. La pezo de la servuteco feŭda, la kronika malsato kaj la timo al la morgaŭo miksiĝis en lia brusto per sparko de mallaŭta kolero.

— Ni ne restos ĉi tie — diris Gilles mallaŭte, prenante Yseult je la ŝultroj por meti ŝin malantaŭ lian korpon. — Ke la sinjoroj tenu siajn terojn kaj siajn impostojn.

La intendanto elverŝis la unuan vipbaton en la aeron, forbrosante la vangon de la mesaĝisto, sed antaŭ ol li povis doni alian baton, aliaj infanoj el la najbaraj bienoj komencis eliri el inter la arbustoj kaj la sulkoj, altiritaj de la voĉoj. Neniu obeis la intendanton. Neniu reprenis la fosilon. La sorĉo de la elirado komencis teksi sin en la koto de la nordo.