Grimnox (Türkçe versiyon)

Thalroin’de deniz hiç susmazdı.Ada, geceleri dalgaların sesiyle nefes alırdı. Sular kuzeydeki siyah kayalıklara vurur, köpükler taşların arasından çekilirken uzun bir uğultu bırakırdı. Rüzgâr kadim ağaçların tepelerinde dolaşır, dalları birbirine sürter, ormanın karanlığında yaşayan küçük canlılar sabaha kadar seslerini birbirine katardı.

Thalroin sessizliği bilmezdi.Fakat o gece deniz sustu.Kael bunu fark ettiğinde gecenin ne kadar ilerlediğini bilmiyordu.Pencerenin önünde durmuş, avucunu soğuk ahşaba dayamıştı. Dışarıda, kulübenin birkaç adım ötesinden başlayan orman karanlığın içinde kayboluyordu.Hiçbir şey hareket etmiyordu.Tek bir yaprak bile.Kael pencereyi biraz araladı.Yüzüne vurmasını beklediği rüzgâr gelmedi.Uzakta kıyıya çarpması gereken dalgaları dinledi.

Onları da duyamadı.Kaşlarını çattı.Arkasından yükselen çığlık düşüncelerini paramparça etti.

“Kael!”Hızla döndü.Yatağın üzerinde yatan kadın iki eliyle çarşafları kavramıştı. Saçları terden yüzüne ve boynuna yapışmış, geceliğinin yakası çoktan sırılsıklam olmuştu.

Kael pencerenin yanından ayrılıp yatağa koştu.“Buradayım.”Kadın onun uzattığı eli yakaladı.Bir sonraki sancıyla parmakları Kael’in elinin etrafında öyle sert kapandı ki Kael’in çenesi gerildi.Ama elini çekmedi.

“Bana bak.”Kadın gözlerini açtı.“Bana bak,” dedi Kael tekrar. “Geçecek.”Kadın dişlerinin arasından nefes aldı.

“Bir daha bana geçecek dersen seni öldürürüm.”Kael sustu.Kadın ona baktı.“Anladın mı?”Kael ciddi bir ifadeyle başını salladı

“Bir daha söylemeyeceğim.”Sancı hafiflediğinde kadın başını yastığa bıraktı.Göğsü hızla inip kalkıyordu.Kael bir bez alıp alnındaki teri sildi.Kadın gözlerini kapattı

“Ne kadar oldu?”Kael cevap vermeden önce pencereye baktı.

“Uzun.”Kadın gözlerini açtı.

“Ne kadar uzun?”Kael bir an düşündü.

“Bilmiyorum.”Kadın ona öyle bir baktı ki Kael hemen ekledi “Oldukça uzun.”

“Çok yardımcı oldun.”Kael dudaklarını birbirine bastırdı.Odanın diğer tarafındaki yaşlı kadın hazırladığı sıcak suyun yanına eğilmişti. Ellerini kuruladıktan sonra yatağa yaklaştı.

“Biraz daha dayan.”Kadın başını ona çevirdi.

“Sen de söyleme.”

Yaşlı kadın gülümsedi.“Peki.”

Kael istemsizce güldü.Karısı bakışlarını ona çevirdi.Kael’in gülümsemesi anında kayboldu.

“Ben hiçbir şey yapmadım.”

Yeni sancı geldi Bu kez kadın konuşamadı Bütün bedeni kasıldı Kael elini uzattığında kadın onu hemen yakaladı.

“Kael…”“Buradayım.”

“Yapamıyorum.”

Kael ona doğru eğildi.

“Yapıyorsun.”

Kadın başını iki yana salladı.“Hayır.”

“Bak bana.”Gözleri buluştu.Kael’in yüzünde birkaç saat önceki panikten eser kalmamış gibi görünüyordu. Fakat kadının tuttuğu elinin titremesi onu ele veriyordu.“Korkuyorum,” diye fısıldadı kadın.Kael’in bakışları yumuşadı.Alnını onun alnına yasladı.“Ben de.”Kadın gözlerini açtı.Kael gülümsedi.“Fakat bunu kimseye söyleme. Bir itibarım var.”

Kadının dudaklarından yorgun bir kahkaha çıktı.Ardından kahkaha yeni bir sancıyla çığlığa dönüştü.Yaşlı kadın hemen yatağın ucuna geçti.

“Şimdi.”Kadın başını kaldırdı.

“Ne?”

“Bebek geliyor.”Kael’in yüzü bir anda değişti.

“Şimdi mi?!”

İki kadın aynı anda ona baktı.Kael ellerini kaldırdı.

“Tamam. Susuyorum.”Dakikalar uzadı.Her sancının arasında zaman duruyor, sonra bir sonraki sancıyla yeniden başlıyordu.Mumlar küçüldü.Kael birkaç kez yenilerini yaktı.Dışarıdaki gece ilerledi.Fakat deniz hâlâ sessizdi.Kadın artık çığlık atacak gücü bile bulamıyordu.Kael’in elini tutuyor, nefes almaya çalışıyor, her seferinde biraz daha tükeniyordu.Sonunda yaşlı kadının sesi yükseldi.“Bir kez daha.”Kadın ağlayarak başını iki yana salladı.

“Yapamam.”

“Yapabilirsin.”

“Yapamıyorum.”Kael kadının yüzünü iki elinin arasına aldı.

“Bana bak.”Kadın gözlerini güçlükle açtı.“Bir kez.”

Kael’in sesi bu kez sakindi.

“Bir kez daha.”Kadın gözlerini kapattı.Derin bir nefes aldı.Ve bütün gücüyle ıkındı.Çığlığı odanın taş duvarlarında yankılandı.Sonra…Başka bir ses duyuldu.İncecik bir ağlama.Kadın olduğu yerde kaldı.Kael de.Sanki ikisi de duydukları şeyin gerçek olduğundan emin olmak için birkaç saniyeye ihtiyaç duymuştu.Sonra ağlama tekrar yükseldi.Yaşlı kadının yüzünde bir gülümseme belirdi.

“Bir kız.”

Kael’in dudakları aralandı.

“Kız mı?”Yaşlı kadın ona baktı.

“Evet, Kael. Kız.”

Kael güldü.Nasıl güleceğini unutmuş birinin çıkardığı tuhaf, yarım bir sesti.

Kadının gözlerinden yaşlar aktı.

“Ver onu bana.”Küçük beden dikkatlice annesinin göğsüne bırakıldı.Kadın kızına baktığında odadaki her şey yok oldu.Deniz,Orman, Saatler süren acı Kael.Hatta kendi yorgunluğu bile.Geriye yalnızca kollarındaki küçücük canlı kaldı Bebeğin teni hâlâ kızarıktı . Islak saçları başına yapışmış, küçük yüzü ağlamaktan buruşmuştu.Kadın titreyen parmağını yanağına dokundurdu.

Bebek ağlamaya devam etti.“Merhaba…”Kadının sesi kırıldı.Kael yatağın yanına çöktü.Bir süre sadece baktı.Sonra elini uzattı fakat bebeğe dokunmadan önce durdu Kadın bunu fark etti.

“Ne yapıyorsun?”

Kael gözlerini kızından ayırmadı.

“Çok küçük.”Kadın güldü.

“Elbette küçük.”

“Kırılır gibi.”

“Kael.”

“Ne?”

“Çocuğuna dokun.”

Kael tereddüt ederek parmağını bebeğin eline yaklaştırdı.Minik parmaklar aniden onun parmağını yakaladı.Kael dondu.Kadın onun yüzünü izledi.Kael’in gözleri dolmuştu.

“Bana bakıyor.”

“Gözleri kapalı.”

“Yine de beni tanıyor.”

Kadın gülmeye başladı.Kael bebeğe biraz daha yaklaştı.

“Merhaba.”Bebek ağladı.Kael başını salladı.

“Evet. Ben de seni gördüğüme sevindim.”

Kadın gözyaşlarının arasından güldü.Kael ona baktı.Sonra kızına.

“Adı ne olacak?”

Kadının yüzündeki gülümseme yavaşça değişti.Bu sorunun cevabını düşünmesine gerek yoktu.Bebeğin yüzüne baktı.Başparmağıyla küçücük kaşının üzerinden geçti.“Veyra.”Kael ismi sessizce tekrarladı.“Veyra.”Kadın başını salladı.“Veyra.”Kael kızına baktı.Sanki ismi ona ait olup olmadığını tartıyormuş gibi birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra gülümsedi.“Veyra.”Kızının alnına küçük bir öpücük kondurdu.“Hoş geldin.”Kadın gözlerini kapattı.Bütün bedeni tükenmişti.Ama yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı.Sonunda bitmişti.Sonunda kızları buradaydı.Kael battaniyeyi Veyra’nın üzerine biraz daha çekti.“Dinlen.”Kadın cevap verecekti.Fakat yüzündeki ifade aniden değişti.Kael bunu hemen fark etti.

“Ne oldu?!”

Kadın kaşlarını çattı.Bir eli istemsizce karnına gitti.“Bilmiyorum.!”

Yaşlı kadın yatağa yaklaştı.Kadın derin bir nefes aldı.Sonra sancı geldi.Çığlığı odada yeniden yankılandı.Kael ayağa fırladı.

“Ne oluyor?!”

Yaşlı kadın cevap vermedi.Kadını kontrol etti.Sonra yüzündeki ifade değişti.Kael bunu gördü.

“Ne?”Sessizlik.“Ne oldu?”

Yaşlı kadın başını kaldırdı.

“Bir tane daha var.”

Kael ona baktı.Söylediklerini anlamamış gibiydi.

“Bir tane daha ne var?!”

Kadın sancının ortasında bile başını çevirip Kael’e baktı.Yaşlı kadın neredeyse gülümseyecekti.

“Bebek.”Kael’in yüzü boşaldı.

“Bebek mi?”

“Evet.”

“İçeride?”

Kadın acının içinden bağırdı.“KAEL!”

“Tamam!”

Kael tekrar yanına koştu.Kadın elini yakaladı

.“Bunu bana sen yaptın!.”dedi kadın

Kael’in gözleri büyüdü.

“Şimdi bunun sırası mı?”

Kadın elini daha sert sıktı.

“İki tane!”diyerek haykırdı kadın

“Ben de yeni öğrendim!”

Yaşlı kadın kahkahasını bastırmak zorunda kaldı.Sonra yeni sancı geldi ve odadaki bütün mizah bir anda kayboldu.İkinci doğum daha hızlıydı.Ama kadın çok daha yorgundu.Her sancıda biraz daha tükeniyor, Kael onu ayakta tutmaya çalışıyordu.Veyra yatağın yanında hazırlanmış küçük sepette yatıyor, ara sıra ince sesler çıkarıyordu.Kadın her seferinde onun sesini duyduğunda gözlerini açıyordu.Sonra yeniden sancı.Yeniden acı.Yeniden nefes.

“Biraz daha.”

Kadın başını iki yana salladı.

“Hayır.”

Kael onun alnına dokundu.

“Onu da getireceğiz.”

Kadın ağlıyordu.

“Gücüm kalmadı.”

Kael gözlerinin içine baktı.“Onu burada bırakamayız.”

Kadın birkaç saniye ona baktı.Sonra istemsizce güldü.“Gerçekten korkunçsun.”

“İşe yaradı mı?”Kadın derin bir nefes aldı.

“Sus.”Ve tekrar ıkındı.Bir süre sonra odada ikinci kez bir bebeğin ağlaması yükseldi.Fakat bu kez Kael hazırlıklı değildi.Hiçbiri değildi.İkinci kız annesinin kollarına bırakıldığında kadın yalnızca ona baktı.Sonra başını çevirip birkaç adım ötedeki Veyra’ya baktı.İki kız Aynı gecede Aynı rahimden Birbirine benzeyen iki küçücük yüz.

Kael yavaşça yatağın yanına oturdu.

“İki kızım var.”

Kadın yorgun bir sesle cevap verdi.“Evet.”

Kael hâlâ şaşkındı.“Benim iki kızım var.”

“Bunu üçüncü kez söylersen üç olacaklar diye korkmaya başlayacağım.”

Kael karısına baktı.Sonra istemsizce güldü.Kadın da güldü.İkinci bebeği Veyra’nın yanına yatırdılar.İki küçük beden ilk kez yan yana geldi.Veyra kıpırdandı.Diğer bebeğin eli havada rastgele hareket etti.Parmakları Veyra’nın eline değdi Veyra’nın eli kapandı.

İkizinin parmağını tuttu.Kadının gülümsemesi yavaşça kayboldu.Yerine başka bir ifade geldi.Kael bunu fark etmedi.İki kızına bakıyordu.Ama kadın bakıyordu.Uzun uzun.Sanki karşısındaki görüntüyü hafızasına kazımaya çalışıyordu.

Veyra Ve yanında henüz adı söylenmemiş kız kardeşi.Kadın elini uzatıp ikisinin üzerine örttüğü battaniyeyi düzeltti.

“Birbirinizi bırakmayın,” diye fısıldadı.Kael duydu.

“Ne?”Kadın cevap vermedi.Kızlarına baktı.Tam o anda…Veyra’nın eli kardeşinin parmağından ayrıldı.Odanın altından bir ses geldi.Güm.Kadının bütün bedeni dondu.Kael’in başı yavaşça yere döndü.Mumların alevleri aynı anda titredi.Kadının gözlerindeki huzur bir anda yok olmuştu.Çünkü o sesi tanıyordu.Aylar boyunca rüyalarında onu dinlemişti.Sislerin içinden.Toprağın altından.Köklerin arasından.Güm.Bu kez daha yakından geldi.Kael ayağa kalktı.

“Bu neydi?!”

Kadın cevap vermedi.Bakışları iki kızının üzerindeydi.İkisi de yan yana yatıyordu.Fakat kadın artık biliyordu.Rüyalarındaki ses…İkisini birden çağırmıyordu.

(1. Bölüm sahne uyarlaması videoyu Instagram grimnoxx hesabından izleyebilirsiniz )