1.Bölüm:Kıştan Yaz'a Kacmak
Merhaba! Ben CK! Hikayemi okuyorsan bil ki beni çoook mutlu ediyorsun... Hele birde Türkçe biliyorsan ve hikayeme rastladıysan beni ne kadar sevindirdiğini anlatamam. Ben yazar olmak için bir yola çıktım. Ve önüme gelen zorluklarla mücadele edeceğimi buradan kendime söylüyorum.
Burada Türk birisi varmı bilmiyorum. Ama varsa lütfen bana yazsııın!💙
Hikayeme geçmeden önce belirtmek istiyorum ki, bu hikaye tamamen bana aittir. Lütfen buna saygı duyun. Eminim ki öyle yapacaksınız...💙💙
O zaman başlıyoruz.
***
*Kendimi bir tek dans ederken Yaz'mış gibi hissediyordum... Bir tek o zaman kar yağmıyordum...*
1.Bölüm: Kıştan Yaz'a Kaçmak
“Sahneye son 5 dakika!” Çalışanın sözüyle kendime geldim. Telaşla etrafta dolanıyor bir şeyler yapıyordu. Makyajımı bitirmiş olan makyöz bana gülümsedi ve “Makyajınız tamamdır Yaz hanım.” Dedi. Bende karşılık ona gülümsedim ama üstümdeki gerginlik halinden dolayı tam olarak rahatlayamıyordum. Ellerimi ovuşturdum ve ayağa kalktım. Menajerim yanıma gelince ona, “Ah buradasın.” dedim. “Sanırım biraz gerildim...” Tek söyleyebildiğim bu olmuştu. O ise gözlerini gözlerime dikti ellerini omzuma koyup bana güven vermek istercesine konuştu.
"Korkmana veya gerilmene gerek yok Yaz. Sen bir starsın. Şimdi sadece bunu onlara da göstereceksin. Bu yüzden sakin ol ve batırma."
Son söylediği söz. Batırma. Sanırım içinde bulunduğum durumu en iyi ifade eden emir cümlesiydi. Bu işi batırmamalıydım. Sanki bir geminin kaptanıydım. Ve tek yapmam gereken şey gemiyi limana tek parça halinde ulaştırmaya çalışmaktı. Dans et. Şarkı söyle. Ve gemiyi batırma. Bir robot gibi. Ancak buraya bir robot olmaya gelmemiştim değil mi? Tek istediğim hayallerimi gerçekleştirmekti. Bir robot olmak değil...
Ancak kendimi bazen çok başka bir yerde buluyordum.
“Merak etme. Batırmayacağım.” Diye fısıldadım. Sahneye doğru yürümeye başladım. Perdelerin ardında kocaman bir sahne vardı. Aralık perdeden dışarı bakmaya çalıştım. Gördüğüm şey 10.000 kişiydi. Tam tamına 10.000 kişi!
Hepsi benim için gelmişti. Elim kalbime gitti. Burada en ufak bir hata yaparsam tüm kariyerim biterdi. Emek verdiğim her şey, beni ben yapan her şey uçup giderdi. Katlandığım her şey toz olup uçardı.
Karnımda bir ağrı hissettim. Bu sırada arkamdaki telefonumdan gelen bildirim seslerini göz ardı etmeye çalışıyordum. Ancak yapamıyordum. Bildirim sesleri sanki beynimde yankılanıyordu. İnsanların nefret dolu mesajlarını artık almak istemiyordum. O iğrenç sözler, onların o korkutucu sözleri artık bana ağır geliyordu. Aylarca sabretmeye çalışmıştım. Ancak şu an bunu başaramıyordum.
Perdeyi kapattım ve geri geri gittim. Kalbim sanki ağzımda atıyordu. Kulaklarımla kendi kalp atışımı duyabiliyordum. Ölüyor muydum? Sıkışan göğsümü rahatlatmaya çalıştım. Ancak olmuyordu. Aylardır içime attığım herşey şimdi bir bir çıkıyordu. Dizlerimin üstüne yığıldım. Yanağımda duran mikrafonu aşağı indirdim. Kulağımdaki kulaklıkları sökercesine çıkarttım.
Ve bir çocuk gibi kulaklarımı kapattım, zar zor nefes alabiliyordum. Üstümdeki parıltılı kıyafet, göz kamaştırıcı pırlantalar artık hiçbiri bir anlam ifade etmiyordu. Gözyaşlarım her yanımı sarmıştı. Gözlerim kararıyordu. Sanırım bu sefer gerçekten ölüyordum. Etrafımı saran ve bileklerimi ovalayan insanları bile fark edemiyordum. Gözlerimi sonsuz olduğuna inandığım bir yere kapattım. Hepsi gitmişti. Herşey bitmişti...
8 Ay Önce
Bir gün en sevdiğim arkadaşlarımla, en sevdiğim yemeği, en sevdiğim yerde son kez yiyecektim. En sevdiğim şarkıyı son kez mırıldanacaktım. Her sabah sokağın sonunda beni bekleyen köpekten son kez korkacaktım. Son kez nefes alacak, son kez gülecek ve son kez ağlayacaktım. Ancak henüz bunların hiçbirine hazır değildim. Hiçbirini bir kez olsun bile yaşamamıştım. Ve bir gün bunlar için son bir şansım olacağı düşüncesi beni çok korkutuyordu.
Daha önce hiç bir arkadaşımla hiçbir yerde en sevdiğim yemeği yememiştim. Ki sadece bir arkadaşım olduğunu düşünürsek bu da pek anlamsız gelmiyordu. Mine benim herşeyimdi. İlk ve tek arkadaşım. Beni Yaz olduğuma ikna etmeye çalışan tek arkadaşımdı. Bana göre ben sadece kıştım. Havayı ayaz yapan çiçekleri kurutan tüm doğayı mahveden bir kış.
Bu zamana kadar Mine, annem ve babam hariç tüm dünya beni dışlamıştı. Nedenini asla bilememiştim. Belki de fazla çirkinimdir. Ya da fazla duygusal sulu gözlü biri. Ancak ben kendimde bunların hiçbirini göremiyordum.
Kendimde görebildiğim tek şey, dans etmekti. Dans etmek benim hayatımdı. Kendimi sadece dans ederken Yaz'mış gibi hissediyordum.
Birtek o zaman kar yağmıyordum. Bir tek o zaman fırtınalar esmiyordu içimde. Bir tek o zaman içimdeki geyikleri gitmeleri için ikna edebiliyordum. Sonra içimde bitkiler yetişiyordu. Çiçekler açıyor kelebekler uçuşuyordu. Sadece dans ederken gerçek Yaz olabiliyordum. Soğuk bir kıştan ancak o zaman Yaz'a kaçabiliyordum.
Ve bir karar vermiştim. Bu hayattan öylece çekip gitmeyecektim. Herkes beni tanıyacaktı. Herkes. Beni dışlayan tüm dünya benim önümde saygıyla eğilecekti. Tüm dünyanın idolü olmak istiyordum. Silinip gitmek istemiyordum...
Aylardır İstanbul'daki bir şirketin seçmelerine hazırlanıyordum. Ben Antalya'daydım ve İstanbula gitmemin imkanı yoktu. O zaman neden hazırlanıyorsun diyebilirsiniz. Bilmiyorum. Herhalde evrenin bana yardımcı olmasını filan bekliyorum.
Evet Yaz tüm evrenin işi gücü yok sana yardım edecek.
Evet edecek.
Kulağımda kulaklıklarımla odamda müzik eşliğinde dans ediyordum. Bu benim tek aktivitemdi. Günüm aynen şöyle geçiyordu: Uyan-okula git-okuldan gel-dans et-şarkı söyle-uyu.
Bu rutinimin içinde tek aktivitem dans etmekti. Hafta sonlarımın da bundan pek bir farkı yoktu. O zaman sadece okula gitmiyordum. Ayrıca şarkı söylemeye de çalışıyordum. Çünkü şarkı söylemem de gerekiyordu. Şirketin kuralı buydu. Dans mı edeceksin? O zaman şarkı da söyle.
Bundan şikayetçi değildim. Şarkı söylemek iyi hissettiriyordu.
Sesi biraz daha açtım.
-You got to lose to know how to win.
[Nasıl kazanacağını bilmek için kaybetmek zorundasın.]
Müziğin sözlerine kendimi iyice kaptırmıştım. Aynı zamanda eşlik de ediyordum. Şu an dünya yansa umurumda olmazdı. Kazanmak için kaybetmeyi deneyimleyecektim. Ucunda ne olursa olsun deneyecektim. Kendimi sanki odamda değilde jürilerin önündeymişim gibi hayal ettim. Sanki müthiş dans ediyormuşum da onlarda beni çok beğenmişler gibi. İki gün sonra olacak seçmelerde umarım seçilirdim. Kendi etrafımda döndüm ve dizlerimin üstüne çöktüm. Derken kapı açıldı ve içeri annem girdi.
Bu bir aydan beri anneme kaçıncı basılışımdı bilmiyorum. Her seferinde annem gülerek odadan çıkıyordu. Ve bu benim utanmama yetipde artıyordu bile. Annem gülümsedi ve "Canım Yeşim teyzen geldi. Hadi gel bir hoşgeldiniz de." Dedi.
Beni keşke cam bir fanusun içine koyup orada yıllarca yapayalnız bıraksalardı. İnanın onlara asla kızmazdım. Hatta teşekkür bile ederdim. Hiçbir şey olmamış gibi ayağa kalktım ve anneme geleceğimi söyledim. O odadan çıkarken artık hiç utanmadığımı fark ettim. Bu iyiydi çünkü o kadar insanın önünde performans sergileyeceksem utanmamam gerekiyordu.
Kulaklıklarımı çıkardım ve masamın üstüne koydum. Pijamalarımı çıkarıp en güzel pijamalarımı giydikten sonra odadan çıktım.
Çıkmakla içeri geri dönmem bir oldu diyecektim ama öyle olmadı. Çünkü resmen bir altın gününün içine düşmüştüm. Birkaç kadın kısır yiyorlar ve dedikodu yapıyorlardı. Biri bana seslendi. "Ay Yazcım ne kadarda büyümüşsün canım." Dedi.
Neredeyse yarım saat beni lafa tuttu. En sonunda odaya artık koşarak gelecektim. Ama kendimi tuttum... Odaya girdikten sonra direkt uyudum.
Artık değil dans etmek ayakta duracak halim yoktu. Umarım İstanbul'da uyanırdım.
Sabahın ışıkları yüzüme vuruyordu. Karnımın gurultusuyla ayağa kalktım ve aşağı indim. Koridordaki omlet kokusunu merdivenlerdeyken bile alabiliyordum. Annemin yaptığı en güzel yemek bence omletti. Gerçi babama göre herşeyi harika yapıyordu. Onların kavga ettiğini bu güne kadar hiç görmemiştim. Onlar benim bu dünyadaki herşeyimdi... Tek şansımdı...
Mutfak kapısında durdum ve pervaza yaslandım. "Günaydın anne." Dedim. Annem elindeki bıçağı bıraktı ve bana döndü. "Günaydın anneciğim." Dedi gülümseyerek. Salatalıkları kesme tahtasından alıp tabağa koydu. Tezgahtaki reçel kasesini alıp masaya oturdum.
Tam annem de oturmuştu ki mutfağa babam girdi. "Günaydın kızım." Dedi ve elindeki gazeteyi masanın üstüne koydu. "Nasıl geçti dün akşam?" Gazeteyi almış okuyordu. Göz ucuyla bana bakıp göz kırptı. Kadınların arasında sıkıldığımı çok iyi biliyordu. "Güzeldi." Dedi annem. "Yarın akşam kınaları varmış. Bizi de davet ettiler."
Ben tabağıma peynir ve birkaç tane de zeytin aldım. Babam da anneme "Kimin?" Diye sordu. "Yeşim'in. Ama ben gelemeyeceğimizi söyledim. İstanbul çok uzak." Beynimden vurulmuşa döndüm. Annem İstanbul mu demişti? Ağzımdaki bir yudum çay boğazıma kaçmıştı. Öksürmeye çalıştım. Ölmemem gerekiyordu şu an olmazdı!
"Gidelim!" Dedim anneme öksürüklerimin arasından. Babam sırtıma vuruyor annem de bana su uzatıyordu. "İç kızım şunu, kaç kere söyleyeceğim ağzın doluyken konuşma diye?"Dedi. Annemin uzattığı suyu içtim.
"Lütfen gidelim anne! İstanbul'u çok merak ediyorum ben. Lütfen gidelim!" Dedim. Annem bu ısrarımı anlamamış olacak ki "Bir düğün için oraya mı gideceğiz canım?" Dedi. Bardağı masaya koydum ve cevapladım. "Anne ayıp olur şimdi kadına, o dayımın düğününe gelmişti. Biz gitmezsek dedikodunu yapar haberin olsun." Dedim.
İşte annemin zayıf tarafını bulmuştum.
Anneni kandırman hi
ç
etik değil Yaz.
Biliyorum! Ama şu an başka bir şansım yok!
Bundan sonra kabul etmemesinin imkanı yoktu. Kesin gidecektik. Annem gözlerini masaya dikti ve birkaç saniye düşündü. "Doğru." Dedi. "Kesin yapar." İşte başarmıştım! Babam hiç konuşmuyordu. Zaten bizim evde karaları genelde annem verirdi.
"Gidelim Yaz." Dedi annem aniden. "Murat sen biletleri al. Yarın sabah erkenden çıkalım. Sadece gidiş al. Düğüne de kalırız."dedi.
Şu an içimden sevinç naraları atıyordum. Gidecektik! İstanbul'a gidecektik! Seçmelere katılacaktım! "Bende eşyalarımı hazırlayayım o zaman anne." Dedim ve ayağa kalktım. Annem telefonunu açmış Yeşim teyzeye geleceğimizi söylüyordu. Babam da telefondan uçak bileti bakıyordu. Onların cevap vermesini beklemeden odama gittim. Kapıyı aceleyle kapattım ve yatağımda bağdaş kurup yastığımın altındaki kağıdı ellerime aldım.
Türkiye "Yıldız"larını Arıyor!
PETRICHOR PRODÜKSİYON genç yeteneklere özel 17-20 yaş arası seçmeler yapacağını açıkladı. 'Şarkı Söyleme' ve 'Dans Etme' olarak iki bölümde uygulanacak olan seçmelere son başvuru tarihinin 29 haziran olacağı belirtildi. Türkiye'de neredeyse bir ilk olan seçmeler gençlere çok büyük bir fırsat sunuyor. Parlamak mı istiyorsunuz? O zaman acele edin.
Kağıtta yazılanları defalarca kez okudum. Belkide oradan elim bomboş dönecektim. Belkide gerçekten bir yıldız olarak dönecektim. Bunu bilmiyordum.
Bir bilinmezliğe doğru gözlerim kapalı deli gibi koşuyordum. Ancak hayat zaten bu değil miydi? Eğer parlamak istiyorsam patlamayı göze almalıydım...
Başımı yatak başlığına yasladım. Gözlerimi kapattım ve fısıldadım. "Teşekkürler Allah'ım..." Sonra yanaklarımdan bir kaç damla yaş süzülerek çeneme doğru indi. "Öylece silinip gitmeme izin vermedin. Bana bir şans verdin. Ve ben bunu çok iyi kullanacağım..." derin bir nefes verdiğimde devam ettim. "Bir gün öldüğümde neden denemedim demeyeceğim... Teşekkür ederim..." Yanaklarımı sildim ve ayağa kalktım. Dolabımdan kıyafetlerimi ve bavulumu çıkardım. "Deneyeceğim." Dedim. "En azından deneyeceğim..."
------
Merhaba! Umarım biri
nci bölümü beğenmişsinizdir. İkinci bölümde görüşmek üzereee! Beklemede kalın!










