Chapter 1 - Wade
Sanay na sanay na ang paningin ko sa dilim. Mas tumalas ang pakiramdam ko at kahit nanghihina ako, alam ko na kaya ko na tumakas. I have been silently planning my escape. And it’s tonight.. Or never.
“Oh, isang bote ng tubig ka lang ngayon at tatlong pandesal.” The door opened, and the man in dark blue jacket came in and threw a plastic bag with a logo of a well known super market.
Kasabay non ang pagbukas ng dim na ilaw. It wasn’t that bright, kaya napa kurap lang ako.
“Kung hindi ka ba naman kasi gago, edi sana matagal ka na naka alis dito.” He said again at sinipa palapit sa akin ang plastic bag.
Nakatayo lang sya at naka tingin sa akin.
I guess, I would never forget that face in my entire life. He’s been the one who is tasked to give me food and water. Alam ko rin ang strategy nila. They give me enough food and water to keep me alive and still sane, but not too much to make me gain mg strenght. It was clever, actually.
“Oh kumain ka na ha.” Nagkamot ng ulo ang lalaki. He closed the door and sat at the chair in front of mine. “Oh, bakit naka tanga ka pa? Kumain ka na!” Sigaw nya pa.
Hindi ako nagsalita. I got the bread and the bottled water from the plastic. I took my time in eating habang abala sa lumang cellphone nya ang lalaki. He was all focused, hindi nya namalayan na tumayo na ako at kinuha ko sa ilalim ng upuan ang tin can na ginawa ko’ng kutsilyo.
Pinagbigyan nila ako one time when I asked a coke in can. They thought they’re clever enough dahil walang kasamang pagkain ang binigay nilang iyon, but I was smarter. Tinago ko ang tin can na hindi naman na nila hinanap and made into a sharp knife.
I stood next to him.
Tiningala nya ako, and that’s the time I covered his mouth with my hand, while the other hand holding the knife lodged into his stomach.
Kita ko ang panlalaki ng mga mata nya. He was terrified. He knew what happened. Bumagsak ang cellphone nya, it broke in three pieces. I wanted this to be over, kaya inikot ko ang patalim sa kanya. Napa igik sya bago sya bumagsak mula sa kinauupuan nya.
I would mourn his death if he won’t survive after this, but right now, I need to get his jacket bago pa tuluyang kumalat ang dugo nya. I changed intp his pants, shoes and baseball cap. Payat lang ng kaunti ang lalaki sa akin at kung tama ang hinala ko na mga naka inom ang mga madadaanan ko sa labas, they won’t really recognize me.
Mariin ako’ng napapikit habang nakita ang halos hubad na lalaki sa harap ko. I’m not like this, this isn’t me, but I had to do this. Ipagdadasal ko na lang na sana mabuhay sya. I got the keys from his pocket. Kapag umaalis na sya ay nila lock nya na ang pinto sa kinaroroonan ko’ng kwarto na walang bintana. Cold concrete walls.
Huminga ako ng malalim, ibinaba ko ang cap sa mukha ko at dahan dahan na pinihit ang seradura para makalabas ako. Walang tao. Agad ako’ng tumalikod at yumuko para i lock ang pinto. Nagulat ako ng may umakbay sa akin mula sa likod ko.
“Pre naman. Sabi ko naman sayo wag mo na dalhan ng pagkain ang gago na yan, eh. Dapat dyan mamatay na. Hindi rin naman mapapakinabangan.” Then he laughed. His words are slur and he smelled of liquor.
Hindi ako sumagot. My freaking heart beats faster. Kinakabahan ako.
Bigla nya ako’ng tinapik sa balikat. “Sige pre. Balik ka na sa pwesto mo. Baka hinihintay ka na nila Magno.” Then he chuckled at susuray suray na umalis na.
I stayed immobile for a second. Kinakabahan ako. Pero kailangan ko lakasan ang loob ko. I wanted to leave this horrible place. Kahit makirot pa ang ilang pasa at sugat ko. I have to go. Bahala na.
Hindi ko alam kung saan ako dadaan. I saw two doors. Isang open at halatang may mga tao dahil sa ingay at isang may half open na pinto. Sumilip ako sa open na pinto. Busy sa pag inom ang mga goons. They’re merry, thinking na andoon pa rin ako sa kwarto.
Wala ako’ng choice kundi lumapit sa half open na pinto.
I saw that it leads to a hallway. Luma ang building na kinaroroonan namin. Abandoned, nag i echo ang mga tawa at sigawan ng mga goons and I knew na malaki ang lugar. Kita ko na may bintana, doon nahagip ng mata ko na nasa second floor ako. I could jump, but hindi ko sigurado kung may mga tao sa baba. Ayoko makipag habulan. Mahuhuli at mahuhuli ako.
I am not that strong yet. Pakiramdam ko bibigay ang katawan ko anytime pero ito na ang pagkakataon ko. Luminga linga ako. Pabilis ng pabilis ang kabog ng dibdib ko. Madilim pero may mga puno sa paligid. Kita ko ang main road, around fifty meters away from where the building was standing.
I have to hurry, bago nila mapansin yung lalaki sa kwarto. I got the keys to that room, but I wasn’t sure kung may iba pang may hawak noon.
Mabilis ang mga hakbang ko. I was walking light. I saw a staircase. It was wide, may narinif\g din ako’ng boses na nag uusap, but there were no shadows, kaya sumige pa ako. I was leaning on the wall as I go down.
Walang tao. I heard footseps pero papalayo na sila.
Adrenalin rushed all over me when I finally saw the door. Naka bukas iyon, at kita ko na palabas na ng establishment. Luminga linga ako ulit and saw that there’s no one in there. I hastily jumped and walked while I was looking down.
I almost cried nang maka apak na ako sa damuhan na nasa labas ng building. Tiningala ko pa ang building. It was a five storey abandoned building that looks like a laboratory. I started to run. Slowly, until sa naka abot na ako mga puno. Past that ay may mga damo tapos main road na. Malapit na ako sa main road nang lumingon ako ulit.
I guess, hindi pa nila alam. Wala pang ingay.
Kumirot ang sugat ko sa tyan. Hindi iyon humihilom agad dahil walang gamot na pinapainom sa akin. I feel lile dying already. Nasanay na ako sa sakit. Tinahi lang iyon ng isang doctor na kinidnap din nila. The first three days ay pinainom nila ako ng gamot, but that’s it.
Lumingon ako ulit sa dadaanan ko when I froze. I saw Jenina holding a gun on me.
Napa atras ako. She was pointing a caliber 45 on my face.
“Just like I thought. Makakatakas ka nga.” Her voice is shrilled.
Halata na ang umbok sa tyan nya. I wanted to hold it, I wanted to hug her tummy, but it would only inflict pain to both of us. Alam ko na hindi nya ako papatayin, pero ayoko na bumalik pa sa impyerno na iyon. Isang sigaw nya lang ay agad na lalabas ang mga goons at makukuha ako ulit.
“J-Jenina..”
She started crying. “Mahirap ba na mahalin ako ulit?” Mahinang sabi nya. She was looking at me. Madilim, pero maliwanag ang buwan. She was wearing a loose pants, a meternity blouse and a jackket over it. “Tangna, Wade! Kung pumayag ka lang sa gusto mangyari ng Tito Marlon, sana masaya na tayo pareho.”
Umiling ako. “This is insane, Jenina!” I told her. “Kung sinabi mo sa akin na buntis ka at ako ang ama, you know I will be responsible for it!” I hissed. “Pero kinailangan mo pang gawin ’to?!”
“Responsible? Responsible how?! Si Elise ang papakasalan mo! Hindi ako! Ako dapat eh! Magkaka anak na tayo! We both made this.” She pointed her tummy. Winagayway nya ang baril. Kinabahan ako dahil tumaas ang boses ni Jenina.
She was crying. I pity her. It was my fault that we’re in this situation. When she wanted to come back, hindi ko naisip na pwedeng buntis sya. But I don’t feel anything on her anymore. I always practice widthrawal, at dalawang beses lang namin inenjoy ang hindi pag gamit ng protection.
“M-Mahal ko si Elise.. Alam mo yan. You were the one who made me realize that fact.” Mahina ngunit mariin na sabi ko. Just by saying her name, gusto ko’ng tumakbo para makita ko na si Elise. Para mayakap ko na sya ulit. Para mahalikan ko na sya.
“You loved me first.” Naging emotional sya ulit. “You fucking loved me first, Wade! Ako ang unang girlfriend mo na tumagal sayo. Pinili mo ako over her. Pero bakit? Tangna, bakit?!” Humagulhol na sya but she was trying to compose her self.
I clenched my fist. I wanted to comfort her. Kung totoo man na ako ang ama ng pinagbubuntis nya, I wanted to be a father to the baby. But not like this. I want to see Elise and my family. I have to go.
Kung sa akin nga ang pinagbubuntis nya.. Gagawin ko ang dapat. I can be responsible. I’ll give the baby my name, but not to the mother. I am gonna marry Elise and Elise alone. But she can’t expect me to just believe her. Kaya nga nyang gawin ito, she can also lie about the baby.
“Jenina.. I-” Nautal ako. “I’m sorry.. I have to go.” Humakbang na ako pero itinutok nya ng mas malapit ang baril sa mukha ko.
“Wala naman magagawa ang sorry mo.” She sobbed.
Lumingon ako. Wala pa ring ingay. They are still calm, knowing na ako ay hawak pa rin nila.
“Jenina don’t do this. You knew I was a jerk when we met. I know you know. Hindi ko naman idineny na minahal kita.. Or at least that’s what I think it is.” I wanted to persuade her. Natatakot din ako na baka magla gulo na kapag hindi pa ako maka alis at madamay si Jenina at ang pinagbubuntis nya. “But you have to let me go.”
“Paano naman ako, Wade? Paano ang anak natin?” She was crying non stop. I looked at the bump that is starting tp grow on her tummy.
Huminga ako ng malalim. “Let me go. Let me turn them over to the police. Run away, Jenina. We can talk when all of this is over. I want to be responsible, be a father but you have to let me go first.”
Kita ko na natigilan sya. Lumamlam ang mga mata nya. Humakbang sya palayo sa akin pero naka tutok pa rin sa akin ang baril.
“Jenina..” Lumalakas na ang kaba ko. Tumatagal kami. Baka magtaka sila bakit matagal na wala ang lalaki na nagpapakain sa akin.
I can’t go back.
“Sige, Wade. I can let you go.”
Lumuwag ang pakiramdam ko dahil sa sinabi nya.
“But you can’t marry Elise.”
Natigilan ako sa sinabi nya. “What?”
Tumalim ang tingin nya. “Hindi mo ako papakasalan? Then don’t marry Elise too.” Mariin ang bawat kataga na sinasabi ni Jenina.
“What are you talking about?!” Ang boses ko naman ang tumaas. Fuck. That’s the only thing I want to do the moment I get back.
“Hahayaan kita bumalik sa kanya. I can even help you call the police para mahuli sila Tito Marlon. But you cannot marry Elise, Wade. Or I will kill our baby.”
I was stunned.
Kita ko ang pag ngisi ni Jenina. “Go, Wade. Don’t ever think na hindi ko malalaman na nagpakasal ka kung sakali. Kahit sa huwes pa yan, malalaman ko. So if you really want to be a father, let our baby live. Don’t marry Elise.” She look so evil while saying it.
Ikinuyom ko ang mga kamay. “You’re crazy, Jenina. How can you even think of killing a child?!”
“I won’t. You have to make sure of that.” Lumayo sya at inalis na ang pagkaka tutok ng baril sa akin. “Go, Wade. Just make sure na bago mag umaga ay may mga pupunta ng pulis. They will check on you bago magliwanag.”
Bigla syang tumakbo at agad syang nawala sa paningin ko. Gusto ko syang habulin, but the most practical thing to do is to run. Run away from this place.
Sinundan ko ang main road, pero sa gilid ng daan ako naglakad. Hindi ko na nakikita ang building but I feel like I am still close. May mga talahib kaya doon ako nagtatago.
Napa igik ako at sinapo ko ang sugat ko sa tyan ko nang sumakit iyon. It hurts like hell at nag panic ako when I saw I am already bleeding.
“Fuck.” Mahinang mura ko.
I still kept on walking, pero binagalan ko. Pakiramdam ko tutumba na ako. Mahigit dalawang oras na yata akong naglalakad. Lumalalim ang gabi at wala pa ako makitang bahay.
May kataasan ang lugar. Lumipat ako sa kabilang side ng kalsada, at may nakita ako’ng kumpol ng ilaw. Malapit lang. Mas nagkaroon ako ng pag asa when I saw a race car heading my way.
Kahit sobrang sakit ng sugat ko ay binilisan ko na lumabas sa damuhan at humarang sa daan. Mabuti na hindi rin mabilis ang pagpapa takbo ng kung sino man iyon.
I was almost hit. Gumilid lang ako at tumigil naman ang sasakyan. I feel so tired and weak. Sana hindi barumbado ang driver.
Ilang segundo bago may sabay na lumabas na babae at lalaki mula sa kotse. The guy from the driver’s seat and the woman from the front seat.
“Sabi ko na wag ka na lumabas!” I hears the guy said.
“Wag ka ngang papansin. He looled like he badly needs help.” Iritado na sabi ng babae.
They are on their teens. Tinanggal ko ang suot ko na baseball cap at ikinawit ang kamay ko sa hood ng sasakyan. I am so damn weak.
“Pare okay ka lang?” Sinalo ako ng lalaki nang muntik na ako matumba.
Hinihingal na ako sa pagod. “Pasensya na. I-I need help. Please drop me of to any Living Gracr Hospit nearby.” Hindi ko alam kung nasaan kami kaya iyon ang naisip ko.
“Living Grace? Are you insane? Sa Makati ang pinaka malapit na Living Grace! We’re two hours away!” Reklamo ng babae. She looked at me habang naka alalay ang lalaki. “Wait.. Familiar ka..”
“Mamaya ka ng mangkilala, Crissey! Help me get him on the car!” Mariin na sabi ng lalaki.
Mabilis silang kumilos and helped me get into the back seat. My blood’ s already dripping. Nahihilo na ako. Agad din silang sumakay.
Pinaharurot ng lalaki ang sasakyan.
“There’s a small private hospital about ten kinutes away sa bayan. We have to get him there. Masyadong madami na ang dugo na nababawas sa kanya.” I can hear the girl said.
Pahina na ng pahina ang pandinig ko. I am sloaly drifting away. I can see the guy speeding and gripping the steering wheel so hard.
“Alright. Bibilisan ko pa.” Boses naman iyon ng lalaki.
I heard a click and saw light. The girl opened the light. Bahagya akong dumilat. Hindi ko na kaya. I saw her looking at me from the front seat.
“Oh my gosh! Baby, he’s Wade Feliciano! Damn, I am sure!” I heard the girl said.
And that’s the last thing I heard.
