Nie uciekaj
Share with your friends
Customize readability

Nie uciekaj

This story contains themes of: assault, homophobia, human trafficking, torture, violent death, explicit imagery

All Rights Reserved ©

Summary

Pierwsza część sagi . Rok 1996 Diana zapalona fotograf, staje się świadkiem morderstwa. Chcąc ratować swoje życie, ucieka z Nowego Jorku przed zemstą mafii. Ukrywając się w niewielkim miasteczku, ma nadzieję, że zdoła uratować swoją skórę. Los jednak znów sprawia, że jej życie przybiera innych obrót i kolejny raz wywraca się do góry nogami. Duchy przeszłości ciągle depczą jej po piętach i spokój nie trwa zbyt długo. Przeszłość wraca jak bumerang

Genre
Romance
Author
OlgaWil
Status
Complete
Chapters
37
Rating
n/a
Age Rating
18+

Wstęp

Ocknij się.

Przestań udawać, że wszystko jest w porządku.

Bo nie jest.

On nie jest dla ciebie.

On cię niszczy.


Brzmiały w głowie Diany słowa Lizzy.

To, co się działo, nie było normalne i żadna kobieta nie powinna przez coś takiego przechodzić. Żadna kobieta nie powinna na to pozwolić.


Już nie płakała.

Stała obojętnie na stacji metra ze swoją walizką. Całe jej życie spakowane na szybko w zdezelowanej walizce. Jak mogła dopuścić do czegoś takiego.

Musiała odejść. Już dłużej nie mogła tego wytrzymać. Ten strach, paraliżował całe jej życie i zjadał ją od śroka.

To ją niszczyło, powoli zabijało jej pewność siebie. Jej osobowość i poczucie własnej wartości.

Czarę goryczy przelał jego cios.


Policzek był siarczysty i mocny, aż poczuła smak krwi z rozciętej wargi. Znowu.

Nie pierwszy raz podniósł na nią rękę, ale już ostatni. Nie wytrzymałaby kolejnej serii upokorzeń i bólu.

Niepewnie wsiadła do metra. Ten jeden krok zmieniał jej życie.

Pozostało jeszcze odbudować siebie. To było najtrudniejsze...

****

Rok 1996.


-Diana, wsiadaj do tego samochodu!! - krzyknął detektyw Conery, przez boczną szybę samochodu, patrząc na drobną szatynkę czekającą na rogu ulicy.

Dziewczyna chwyciła swój bagaż i podbiegła do auta. Szybko wrzuciła walizkę do bagażnika, po czym zacisnęła dłonie na przemoczonej marynarce, żeby bardziej się otulić.

Wskoczyła na tylne siedzenie jego auta, z trzaskiem zamykając drzwi. Była przemoczona. Strasznie lało a ona, musiała czekać na niego przy Union Square.

Nerwowo skuliła się trochę na tylnym siedzeniu i próbowała zapanować nad drżeniem swojego ciała.

Tego dnia pogoda nie rozpieszczała.

"Nowy Jork żegna mnie deszczowymi łzami", pomyślała zerkając ukradkiem na widok za szybą, ruszającego samochodu.

-Wszystko ok?- zapytał detektyw włączając się do ruchu.

Wyrwał ją z zamyślenia.

Spojrzała na niego oczami, w których można było bez problemu zobaczyć lęk.

-Kupiłaś bilet lotniczy tak jak mówiłem? - zerknął na nią w lusterku wstecznym, oczekując odpowiedzi.

Jego spojrzenie, przywróciło dziewczynie zdolność do logicznego myślenia. Otrząsnęła się z lekkiego zamyślenia i wypuściła głębokie westchnienie.

-Tak. Kupiłam do Chicago, więc nie powinno być problemu. - odpowiedziała już trochę pewniej.

Wyprostowała się na siedzeniu i zaczęła doprowadzać do porządku.

Detektyw obserwował ją, co jakiś czas zerkając w tylne lusterko.

Można było wyczytać z jego spojrzenia, że zastanawia się, czy podjęta przez niego decyzja, jest właściwa. Jego brwi były mocno ściągnięte, był zdenerwowany. Co jakiś czas zaciskał mocniej dłonie na kierownicy. Nic dziwnego, nie codziennie wywoził bardzo ważnego świadka z miasta, pod osłoną nocy.

Dziewczyna starała się uspokoić i chociaż udawać opanowaną. Nie mogła pozwolić, żeby zmienił zdanie. Nie teraz, kiedy plan wchodzi w życie, a właściwie to zmieniał jej życie.

Po chwili, detektyw znów przykuł jej uwagę.

-Dobra, tu masz nowe dokumenty. - wyciągnął ze schowka dużą żółtą kopertę, nie przestając obserwować drogi. - W środku jest prawo jazdy i akt urodzenia, masz też dane do konta bankowego. - mówił nie patrząc na nią. Koncentrował się na drodze. Słowa wypadały z jego ust jak z automatu. Był trochę poddenerwowany, ale starał się nie dać tego po sobie poznać. Zdradzało go tylko to, że mocno zaciskał szczękę.

Jego twarz nie zdradzała emocji. Potrafił dobrze to ukryć. Mimo wszystko, można było wyczuć napięcie w tej chwili.

Oboje ukrywali swoje zdenerwowanie.

Dziewczyna chwyciła kopertę i wypuściła bardzo cicho powietrze. Nie mogła teraz się cofnąć, nie chciała się cofnąć, rozkleić i spanikować.

-Spokojnie, jak to wszystko się skończy, to wracam do swojego rytmu.- powiedziała, starając się brzmieć w miarę pewnie.- Zresztą sam mówiłeś, że moje zeznania przyspieszą sprawę. Chyba szansę na zamknięcie tego drania wzrosły do 90% ? - miała nadzieję, że niedługo jej życie wróci do normy i cały ten koszmar się skończy.

Conery kiwnął głową na aprobatę tych słów. Uśmiechnęła się na ten gest, patrząc na jego odbicie w lusterku wstecznym. To dodało jej trochę otuchy, której bardzo teraz potrzebowała.

Dał jej odrobinę nadziei, że to wszystko jest tylko chwilowe i wszystko szybko stanie się wspomnieniem.

Samochód wjechał na autostradę w kierunku Filadelfii.

Kobieta zaczęła sprawdzać swoją torbę, tak dla pewności.

Aparat fotograficzny nie był mokry, co było dla niej najważniejsze.

Wyciągnęła z bocznej kieszonki małe lusterko i przyjrzała się sobie.

"Mokra, przemarznięta kura." pomyślała .

Zrzuciła mokrą marynarkę i założyła na siebie, wyciągniętą z torby, trochę pomiętą bluzę z kapturem. Natychmiast ją założyła i od razu zrobiło jej się cieplej, przez co westchnęła.

- Tego było mi trzeba.- mruknęła pod nosem, krzyżując ręce na piersi.

W całym tym zamieszaniu, mogła się cieszyć tylko z takich małych rzeczy.

Zerknęła przez boczną szybę samochodu i zauważyła, że już wyjeżdżają z miasta.

"Zostawiam za sobą plany i marzenia" pomyślała, mając jednak nadzieję, że szybko wróci, żeby je zrealizować. Trzymała się tej myśli.

- W tej kopercie masz bilety na pociąg do Waszyngtonu.- Conery znów przywrócił ją do rzeczywistości, przyciągając jej uwagę do tego co mówi.- Tam kupisz kolejny na autobus do dowolnego miasta. Gdzie ty w ogóle jesz? - jego pytanie od razu zapaliło w jej podświadomości, czerwoną lampkę. Przez jej głowę przebiegło milion myśli.

Spojrzała na niego podejrzliwie.

"Jeśli będą go torturować, to wyśpiewa, gdzie jestem. Nie mogę mu tego powiedzieć."

-Za dwa dni będziesz pewnie na miejscu? - dorzucił, a ona miała wrażenie, że prowadzi przesłuchanie.

"No tak, przecież to glina." uśmiechnęła się nieznacznie na tą myśl. Nie wiedziała czy się martwi, czy zbiera informację, żeby ewentualnie znaleźć jej ciało. Tego bała się najbardziej, że ją znajdą i zabiją.

-Nie powiem Ci, gdzie jadę. Załatwiłam sobie lokum, nie ważne gdzie. - odpowiedziała z przekąsem. - Wspomniałam, że muszę się ukryć na jakiś czas, bo mój ostatni facet to świr i zaczął mnie prześladować. Więc nie było problemu. - odwróciła głowę do bocznej szyby. Chciała uniknąć jego przenikliwego spojrzenia i dalej patrzyła w przestrzeń.

Detektyw nic nie odpowiedział.

Chyba takie wytłumaczenie wystarczyło i przesłuchanie dobiegło końca.

Conery westchnął i znów zaczął mówić.

-To dobrze, lepiej nie mów, że jesteś światkiem w ważnym procesie.- Jakby od niechcenia przypomniał jej powód, przez który musi uciekać z miasta. - Nie potrzebne są wyjaśnienia. To zrodzi tylko dodatkowe problemy. Zresztą historyjka o facecie jest bardziej realna. - Zaśmiał się pod nosem. Jego żarty nie poprawiły jej humoru. Odetchnęła ciężko.

Dziewczyna posłała mu skwaszoną minę. Zmrużyła na niego oczy patrząc w lusterko wsteczne, ale wiedziała, że miał rację.

Fakt, tego nikt by nie udźwignął i pewnie nikt by nie uwierzył, w całą tą historię. Uśmiechnęła się znów patrząc w noc. To było nie realne.

-Musisz być ostrożna, dużo ryzykujesz nie korzystając z programu ochrony świadków. - Dalej ciągnął swoje przemyślenia, jakby chciał jej przypomnieć o ryzyku, które podjęła.

Wypuściła głośno powietrze i posłała mu spojrzenie pełne rezygnacji na jego umoralnianie.

Nawet przewróciła oczami, kiedy odwróciła głowę do szyby. Od samego początku nie chciała o tym słyszeć i była temu przeciwna. Nie zamierzała zmieniać zdania. Korupcja była głównym argumentem, dlaczego nie chciała się zgodzić na policyjną ochronę i czekać, aż nieoczekiwanie ją znajdą i zabiją, bo ktoś wszystko wyśpiewa.

Przełknęła ślinę na tę myśl. Nie chciała żegnać się teraz z życiem. Może nie jest bardzo ekscytujące, ale jest szczęśliwa na swój sposób.

-Nie wierze w ten program ochrony.- Burknęła poddenerwowana. - Za każdym razem w filmach, ktoś się wysypuje i świadek umiera. Nie uśmiecha mi się zakończyć żywot przed dwudziestym czwartym rokiem życia. No way! - uparcie brnęła dalej w swoim przekonaniu. - Będę z tobą w kontakcie. Mam teraz czas, żeby się zastanowić co dalej? Co mam zrobić, jak zacznie robić się nieciekawie. Muszę opracować plan awaryjny i tyle. - Stwierdziła cierpko, zdając sobie sprawę, że zaczyna walkę o życie z nowojorskim mafiosem Lorenzo. - Dam radę, muszę... - dodała pewna swego, ale strach dawał o sobie znać. Odetchnęła głęboko, żeby się uspokoić.

Mimo obaw, była zdeterminowana. Zacisnęła pięści, nie chciała się poddać.

Jednak myśląc o tym draniu, po plecach przeszedł jej zimny dreszcz. Czy zdoła ukryć się przed jego zemstą, wystarczająco długo? Nie mogła uciec od wątpliwości.

“Nie trać wiary”, powtarzała w myślach jak mantrę.

Oparła głowę o zagłówek siedzenia, nie odrywając wzroku od pustki za szybą i pogrążyła się w myślach.

Wystarczył niefortunny zbieg okoliczności i stała się “numero uno”, na liście osób do sprzątnięcia przez Lorenzo.

Tego wieczoru, kiedy wracała do domu, szła niedaleko starych doków. Robiła zdjęcia na nabrzeżu. Pochłonięta swoją pasją, nie zwróciła uwagi, jak czas szybko minął.

Było już naprawdę bardzo późno, a okolica niezbyt ciekawa, więc wracała z duszą na ramieniu. Bała się, że ktoś może zaraz zrobić jej krzywdę, kiedy w pewnej chwili, usłyszała przeraźliwy krzyk. Zimny dreszcz przeszył jej ciało.

Wystraszyła się i z szeroko otwartymi oczami, rozglądała się dookoła. Zauważyła postać niedaleko starego magazynu.“Może ktoś potrzebuje pomocy ?”, pomyślała wtedy, ruszając ostrożnie w tamtą stronę. Podeszła do rogu budynku, powoli wychyliła się z za rogu i tam zobaczyła, jak Lorenzo znęca się nad jakimś człowiekiem. Nie zdawała sobie sprawy kto to jest i czego za chwilę będzie świadkiem.

Facet miał zakrwawioną twarz i klęczał. Jego wyciągnięte ręce były całe we krwi i nienaturalnie powykręcane. Oczy kobiety rozszerzyły się i na chwilę przestała oddychać. To była makabryczna scena, tuż przed nią.

Kurczowo trzymała w dłoni aparat zawieszony na szyi i zadziałała automatycznie.

Nie patrząc na swoje bezpieczeństwo, zaczęła pstrykać zdjęcia. No i zrobiła zdjęcia, kiedy Lorenzo dokonuje egzekucji. Nie zdawała sobie sprawy w co się właśnie wpakowała.

Na jej oczach, przyłożył broń do czoła nieszczęśnika i powiedział coś do niego, po czym pociągnął za spust. Głowa ofiary odskoczyła do tyłu, pociągając resztę ciała. Widziała to jak w zwolnionym tempie.

Huk wystrzału przywrócił jej rozum i instynkt przetrwania wziął górę.

Chyba w ostatniej chwili, schowała się za starymi skrzynkami przy śmietniku i zamarła, modląc się, żeby nikt jej nie znalazł. W głowie jej szumiało, a przed oczami cały czas miała przerażoną twarz nieszczęśnika, błagającego o życie.

Siedziała tak jakiś czas, aż uspokoiła się na tyle, żeby zacząć rozpoznawać otoczenie. Wszechobecna cisza, przekonała ją do opuszczenia swojej kryjówki. Ostrożnie wyszła z ukrycia i nie oglądając się za siebie, ruszyła biegiem. Nie chciała kusić losu.

Uciekała najszybciej jak tylko mogła. Napędzana strachem, połączonym z adrenaliną buzującą w żyłach.

Dotarła do swojego mieszkania ciężko oddychając i trzęsąc się z wysiłku i nerwów. Nigdy nie była światkiem śmierci, a co dopiero morderstwa. Takie coś odbija się piętnem na człowieku.

Zaryglowała drzwi i usiadła na podłodze opierając się plecami o ścianę.

Zerknęła na swój aparat i jedyne co mogła zrobić, to skopiować zdjęcia i zastanowić się co dalej.

Do rana nie zmrużyła oka myśląc nad tym?

Następnego dnia w wiadomościach, zobaczyła znajome miejsce i informację o morderstwie przedsiębiorcy budowlanego. Zdjęcia ofiary wraz z rodziną, skłoniły ją, żeby zgłosić się na policję. ”Żona straciła męża, a dzieci ojca. Powinni wiedzieć kto to zrobił.” -pomyślała.

“Tylko ja mam dowód.”

Zgłosiła się na policję i na szczęście, był tam detektyw Conery.

Natychmiast wyprowadził ją z posterunku. Dobrze wiedział, że za chwilę może stać się jej krzywda. Mafia wszędzie miała swoje wtyczki.

Nie czekając, zabrał kobietę do siedziby służb do walki z przestępczością zorganizowaną.

To uratowało jej życie.

Złożyła zeznania i dała jedną dyskietkę z kopią zdjęć. Kiedy zobaczyli fotki, od razu dostała informację, że będzie w programie ochrony świadków. No i się zaczęło.

Nie chciała brać udziału w ich kulawym programie. Przekupni policjanci od razu by ją sprzedali.

Udało się jej wymknąć z budynku, dzięki pomocy detektywa. On dobrze zdawał sobie sprawę z tego w jakim znalazła się bagnie. Nie mógł jej tak zostawić. Na szczęście, zaufała Coneremu i w ten sposób ucieka na własną rękę. Nikt nie wie, gdzie będzie. Zmrużyła oczy i westchnęła na wspomnienia tamtej nieszczęsnej nocy.

Let OlgaWil know what you thought about this chapter!

Further Recommendations

An Irish Match

readingtoday77: This story is so very sweet. I really like each main character's emotional evolution, especially Liam working through difficult past betrayal and tragedy to be able to take a chance and love again. The sex scenes were fiery and tender and so very moving, especially the scene when Maeve says that she...

Read Now
My Blacksmith Savior

apolloavr04: I love it. It's a great story.

Read Now
The Orc's Pet

Glenda Holmes: Good read!

Read Now
Hit and Run

ZaraPearl: I truly love the story, very intersting and lovely.Sebastian is a great character and yoda ..., all of it , though I expected more at the endingi5 would've been great

Read Now
Shattered Steel

laraivanic: This is completely stunning book, lots of heat and emotions and finally love with two different people who needs to earn and learn to be as one. Very great indeed!! Thank you for this, sincerely ♥️♥️

Read Now
THE WOMAN HE BOUGHT

Sandra: This story is very well written and suspenseful in parts highly romantic yet has its twists and turn loved it

Read Now
IVAN

Steve Worden: Very good read and extremely well written!

Read Now
The Iron Crown

Danielle_Anderson: Kira's training yard and her mirror feel like two different women, and the gap between them is where this opening does its best work. The clean arc of the sword, the shock running up through her wrists, the bright singing moment when only the blade exists, all of that is undone by the practiced soft...

Read Now
The Contract Wife

waiy: I genuinely loved reading The Contract Wife! The storyline is engaging and keeps you interested, making you want to continue reading and discover what happens next.One of my favourite moments was when she discovered that she was pregnant in Chapter 23. Interestingly, I had already started suspecting...

Read Now