Chapter 1The Way of the Town
She was running fast in the rain. Her only wish was to reach the dreary but warm house as soon as possible. She hugged her old books in her lap and tightly closed her eyelids. Drops of water falling from her eyelashes slid down her cheek and slid under her chin. While she was running on the pavement, she suddenly fell to the ground and muttered helplessly as she hurriedly retrieved her fallen books from the floor:
"I can't be late, no, I shouldn't be late." She wiped her wet, muddy and peeled hands on her skirt with fear and looked around. The rain was pouring down like a glass. She blew her hot breath on her hands that had turned purple due to the cold and then lightning suddenly struck. The sky roared like thunder. While she was standing there with her brownish hair that was wet and stuck to her head due to the rain and her pale face that was soaked, she could only hear the voice of the person approaching her after she called out to her a few times. "Madam, is everything okay?" and then the police officer leaned towards her. She quickly pulled herself together, stood up and started walking quickly, avoiding the man's gaze.The man shouted after her: "Hey, come here, it is forbidden to be on the street after 10:00, it is12:00!" She started running. Faster and faster... She turned the corner out of breath and kept running. Until she reached home..The blue sky was covered in black. The dark clouds were well hidden in the darkness of the night. The edge of one of her old brown low-heeled ballerina shoes was torn. But she approached the house without paying attention to them and pulled on the iron bars and pushed the heavy door open. She was out of breath. It was dark inside the house and she stopped and looked into the void. She hurriedly took her small flashlight from the pocket of her skirt. As she climbed the stairs one by two in the dim light, all she heard was the squishy sound of her wet socks. The house was a two-story house. Since she spent more time upstairs, she was going to her room in the attic. She thought to herself. "I shouldn't turn on the lights in the house. Otherwise, Mrs. Piyare will wake up." She entered her small room on the right of the not-so-long corridor. She looked in surprise at her father who was sitting on her bed with her back turned.
"Dad, weren't you asleep?"
The man averted his eyes from the window, turned hastily towards his daughter, and hurried towards her:
"Almira! My daughter! I was so scared that something happened to you. Where have you been? Don't you know, there is a curfew after 10.00 pm. in this town! What if something had happened to you!"
Her daughter was upset when she saw her father's agitated state and wanted to answer him immediately. "I'm fine, Dad. I'm fine, don't worry. I'm just a little late, that's all. Go to bed, go to sleep, you need to rest. You know, you're very weak and you work very hard." Just as she was about to accompany her father, her father shouted into her face:
"What the hell are you doing! If you're late again, I won't let you into this house. If you're not thinking about yourself, think about me! What if the police caught you. Then you know that not only you but also your family would be punished, right? You don't know what kind of punishment the police give, but you don't want to know, believe me!"
Almira was just listening to her father in amazement without saying anything. But she thought of the post office queue, which was the reason she was late. From there she had received her mother's letter, and she had yet to open it, and they would show it to her father and read it together.
Suddenly, someone rushed in through the open door. This was Almira's stepmother Mrs. Piyare:
"What is going on here?" The woman nervously put her hand on her hip. Just as Almira's father was about to leave the room, she called out to her father with hope:
"Dad.. I need to show you something." Almira frantically searched the pages of one of the wet books in her lap and searched for the letter, but could not find it.
The man had already slammed the door. Mrs.Piyare suddenly pushed Almira's shoulder and Almira sat on the bed with that jolt.
"GIVE THINGS! DID I TOLD YOU YOU WON'T GO TO SCHOOL NO LONGER?"
Mrs.Piyare grabbed the books and threw them to the ground. She grabbed Almira's arm and squeezed it, and hissed through her teeth.
"Don't you dare go to school tomorrow. Tomorrow you're going to clean the whole house from top to bottom, you hear me!"
"MOM! MOM!" Mrs.Piyare's daughter Verda was insistently calling her mother. The woman then left the room.
Almira slumped to the ground, crying, desperately searching through the pages of the books with the desire to find the letter. But she couldn't find it… She stopped to look around and then slowly got up and walked towards the window. She sighed deeply and wiped her nose with the back of her arm.
"I hate this house." She began to mutter to herself, half tearfully. The smell of the rain was beautiful, and a cold but light breeze blew against her face. She decided to go to the balcony and walked towards the door of the room. She looked around as she slowly walked down the corridor. There was no one for now. Wiping her face with her hands, she tiptoed to the balcony of the drawing room. She took a deep breath and tried to close the balcony door backwards. She then sat down on her little tab that was sitting there. She began to mutter to herself again. "Why is my father doing this? Why did he marry that woman? I really don't understand." She folded her arms in front of her and, frowning, she lifted her head and looked up at the sky.
Just then, the balcony door suddenly opened:
"So you're having fun here, huh?"
The woman grabbed Almira's hair and threw her inside. The girl fell facedown to the ground, screaming in pain. The woman started to hit Almira's legs with the broom she took in her hands, insulting all kinds of insults. Almira's father, Mr.Turalp and Verda, ran towards it. As the man grabbed her arms to save his daughter, the woman shouted at him.
"Don't get in the way! Keep quiet as always or I'll throw you both out, you understand? THIS IS MY HOME!" Dazed, the man took Verda with him and threw himself from the room into the corridor. While Verda was gathering her blonde hair around her neck, she said to Turalp in an angry manner:
"Oh, because of your fights, I'm going to go to school late tomorrow because I can't sleep well again. Off…"
Mr.Turalp , listening to his daughter Almira's painful pleas, squatted on the ground and took his head in his hands helplessly. Verda vanished into the hallway, muttering.
Mrs.Piyare grabbed the girl's hair and dragged her on the ground and slapped her in the mouth. Almira screamed and tried to resist the woman, but she was stronger than her. All of a sudden, the windows shattered with a loud thud, and the trees that stood in rows along the street in front of the balcony bent towards the sky due to the force of the wind. The rain outside had also intensified. The wind was starting to turn into a storm. While Mrs.Piyare was running towards the door of the guest room to save her life, they collided with Mr.Turalp at that moment. As she ran down the hall, she called her daughter's name many times and continued to shout:
"VERDA! VERDA! THE STORM IS OUT AGAIN, COME DOWN TO THE BASEMENT! QUICK GIRL! QUICK!!"
While Mr. Turalp was running towards his daughter, the balcony door suddenly opened and slammed back hard. The curtains started banging against each other. A terrible roar came from outside. The man squatted down next to his daughter and helped her get up off the ground. As he struggled to get his daughter out of the room quickly, he lost his balance in a great breeze, but quickly recovered and threw themselves into the corridor.
"Okay, we're going, we're fine, it's okay..." Turalp was muttering to himself. Almira wearily held on to her father and forced herself to walk. They were able to descend the stairs and knelt on the small door in the floor. Hastily trying to ignore the thunder above, the man opened the small iron square door and took his daughter by the arm.
"Almira, jump down! Come on!"
Panting, the girl swung her legs over the edge of the open door her father had opened, and threw herself down with all her might. Then the man made a move to throw himself, but there was a loud noise. A loud supplication that bothered the ears at the time.
"FATHER!"
The girl turned her head upward, closed her wet eyelids and stood there.
Her father resisted this storm, which could tear the roof of the house from its place, and rolled over and was able to slide off the floor and throw himself into the void in no time.
…
Almira was shivering with the cold, hugging a shabby blanket her father had handed her.
Mr.Turalp broke the silence and spoke to Mrs.Piyare:
"The storm has passed. I think the weather is relieved."
The woman frowned and got up from the ground, then replied in a loud voice:
"Well, sit here, I was bored!" Verda grunted, clutching at her mother. The woman continued to murmur: "Get up girl, get up. Let's get out of this filthy place!" Verda gave her mother an angry look:
"I'm going to get up late this morning and be late for school because of you, like yesterday, mom!"
"Okay girl, I'll talk to your teacher. Come on, come on!"
Together they leaned against the small ladder and climbed up.
Mr.Turalp got up from his seat and turned to Almira:
"Come on girl, let's get out of here too!"
Almira tried to stand up without saying a word, and her father went up first, and then she herself. Move on... Turkish
"Bir tutsaklık seni senden ne kadar alıkoyabilir?"
İyilerin ve kötülerin amansız savaşı bu kasabada başlıyor. Dünyanın kaderi bu kasabada yaşayan güçsüz birinin elinde. Bu kasaba lanetin başladığı ilk yer.. Herkes saklanıyor. Bu aslında durumun en kötü tarafı değil asıl kötüsü henüz gelmedi. En kötüsü İyi Olan Koruyucu Ruhların ihanet etmesidir. Kötülüğün temsilcisi Hafi ile taraf olarak ölümsüzlük uğruna lanetlenmişlerdir. Sadece bir Koruyucu ruhuna ihanet etmemiştir: O Ecmel'dir. Bu ölümcül mücadelede onun Hafi'nin lanetini bozabilmesi için birisine ihtiyacı vardır: Kasabada yaşayan aciz ve yalnız bir kız. O aslında kendisinin bir Kurtarıcı olduğunu bilmemektedir. Ama kader ona her şeyi öğretecek…
Bölüm 1
Kasabanın Yolu
By HEDİYE ÇINAR
O yağmurun altında hızlı bir şekilde koşuyordu. Onun tek isteği bir an önce kasvetli ama sıcak eve yetişebilmekti. Kucağında taşıdığı eski kitaplarına sıkıca sarıldı ve göz kapaklarını sıkıca yumdu. Kirpiklerinden düşen su damlaları yanağından süzülüp çenesinin altından kaydı. Kaldırımda koştururken birden yere düştü ve aceleyle yere düşen kitaplarını yerden geri alırken çaresizce bir şeyler mırıldanmaya başladı.
"Geç kalamam, hayır, geç kalmamalıyım." Korkuyla ıslak, çamurlu ve soyulmuş ellerini eteğinin üzerine sildi ve etrafına baktı. Yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyordu. O soğuk nedeniyle mosmor olmuş ellerine sıcak nefesini üfledi ve o sırada aniden şimşek çaktı. Gök adeta kükrercesine gürledi. O yağmur nedeniyle ıslanarak kafasına yapışmış kahverengimsi saçları ve sırılsıklam olmuş solgun yüzüyle öylece durduğu yerde dururken yanına yaklaşan kişinin sesini ancak birkaç defa seslenişinden sonra duyabildi.
-Bayan her şey yolunda mı? ve daha sonra Polis görevlisi ona doğru eğildi. O bakışlarını adamdan kaçırarak hemen hızlı bir şekilde toparlanıp ayağa kalktı ve hızlı hızlı yürümeye başladı. Adam arkasından bağırdı:
"Hey, buraya gel saat 10.00' dan sonra sokakta olmak yasak, saat 12.00!
O koşmaya başladı. Daha daha ve daha da hızlı... Nefes nefese köşeyi döndü ve koşmaya devam etti. Ta ki eve varana dek.."
Mavi gökyüzü siyahla kaplanıyordu. Kara bulutlar gecenin karanlığında iyi saklanmışlardı. Onun kahverengi eski alçak topuklu babetlerinden birinin kenarı yırtılmıştı. Ama o, ona aldırış etmeden eve doğru yaklaştı ve demirliklere asılıp ağır kapıyı itti. Soluk soluğa kalmıştı. Evin içerisi karanlıktı ve durup boşluğa baktı. Aceleyle eteğinin cebinden küçük el fenerini çıkarttı. Loş ışıkta merdivenleri birer ikişer çıkarken tek duyduğu şey ıslak çoraplarının çıkardığı vıcık sesleriydi. Ev iki katlı bir evdi. O daha çok üst katta vakit geçirdiği için çatı katındaki odasına gidiyordu. Kendi kendi şöyle düşündü. "Evin ışıklarını açmamalıyım. Yoksa Piraye Hanım uyanır." Çok da uzun olmayan koridorun hemen sağındaki küçük odasına girdi. Yatağının üzerinde oturan ve arkası dönük babasına doğru şaşkınlıkla baktı.
"Baba, sen uyumamış mıydın?"
Adam pencereden gözlerini ayırıp telaşla kızına doğru döndü ve ona doğru koşar adım yürüdü.
"Almira! Kızım! Sana bir şey oldu diye çok korktum. Nerede kaldın? Bilmiyor musun, saat 10.00 'dan sonra sokağa çıkma yasağı var bu kasabada! Ya başına bir şey gelseydi!"
Kızı babasının bu telaşlı halini görünce üzüldü ve hemen ona cevap vermek istedi:
"Bir şeyim yok baba. Ben iyiyim, merak etme. Sadece geç kaldım biraz hepsi bu kadar. Haydi git sen, yat uyu, dinlenmen lazım. Biliyorsun, çok güçsüzsün ve çok ağır bir işte çalışıyorsun."
Babasına tam eşlik edecekken babası onun suratına doğru bağırdı:
"Ne saçmalıyorsun sen! Bir daha geç kalırsan seni bu eve almam. Kendini düşünmüyorsan beni düşün! Ya polisler seni yakalasaydı. O zaman sadece sen değil ailen de ceza alacaktı biliyorsun değil mi? Polislerin nasıl bir tür ceza verdiğini bilmiyorsun belki ama öğrenmek istemezsin, inan bana!"
Almira hiçbir şey söyleyemeden şaşkınlıkla öylece babasını dinliyordu. Ama aklına geç kalma sebebi olan postane kuyruğu geldi. Oradan annesinin mektubunu almıştı ve daha henüz bu mektubu hiç açmamış, babasına bunu gösterecek ve birlikte onu okuyacaklardı.
Aniden açık kapıdan hışımla içeriye biri girdi. Bu Almira'nın üvey annesi Piyare Hanım'dı:
"Neler oluyor burada?"
Kadın sinirli bir şekilde elini beline koydu. Almira'nın babası tam odadan çıkacakken o bir umutla babasına seslendi:
"Baba.. sana bir şey göstermem gerek." Almira hemen kucağındaki ıslak kitaplardan birinin sayfalarını telaşla karıştırıp mektubu aradı ama bulamadı.
Adam çoktan kapıyı çarpıp gitmişti bile. Piyare Hanım bir anda Almira'nın omzundan ittirdi ve Almira o sarsıntıyla yatağa oturdu.
"VER ŞUNLARI! SANA ARTIK OKULA GİTMEYECEKSİN DEMEMİŞ MİYDİM BEN?"
Piyare Hanım kitapları kapıp yere doğu fırlattı. Almira'nın kolunu tutup sıktı ve dişlerinin arasından adeta tısladı:
"Sakın yarın okula gitmeye kalkışma. Yarın evin her tarafını baştan aşağıya temizleyeceksin duydun mu beni!"
"ANNE! ANNE!" Piyare Hanım'ın kızı Verda ısrarla annesini çağırıyordu. Kadın da bunun üzerine odadan çıkıp gitti.
Almira yere çöküp ağlayarak mektubu bulma arzusuyla çaresizce kitapların sayfalarını karıştırmaya başladı. Ama bulamıyordu… Durup etrafına bakındı ve daha sonra yavaşça ayağa kalkıp pencereye doğru yürüdü. Derin bir iç çekti ve kolunun tersiyle burnunu sildi.
"Nefret ediyorum bu evden." Kendi kendine yarı ağlamaklı söylenmeye başlamıştı. Yağmurun kokusu çok güzeldi ve yüzüne doğru soğuk ama hafif bir yel esti. Balkona çıkmaya karar verip odanın kapısına doğru yürüdü. Yavaş adımlarla koridora çıkarken etrafı kolaçan etti. Şimdilik kimsecikler yoktu. Yüzünü elleriyle silip parmak uçlarında ilerledi ve misafir odasının balkonuna geçti. Derin bir nefes alıp balkon kapısını tersten kapatmaya uğraştı. Daha sonra orada duran küçük sekmene oturdu. Yine kendi kendine söylenmeye başlamıştı. "Babam niye böyle yapıyor? Niye o kadınla evlendi? Hiç anlamıyorum gerçekten." Kollarını önünde birleşti ve kaşlarını çatıp başını kaldırdı ve gökyüzüne doğru baktı.
Tam o anda balkon kapısı aniden açıldı.
"Demek burada keyif çatıyorsun, ha!"
Kadın Almira'nın saçlarından tutup onu içeriye doğru savurdu. Kız acıyla bağırarak yüzüstü yere düştü. Kadın türlü türlü hakaretler ederek eline aldığı süpürgeyle Almira'nın bacaklarına doğru vurmaya başladı. Almira'nın babası Turalp Bey ve Verda oraya doğru koştular. Adam kızını kurtarmak için kadının kollarını tuttuğu sırada kadın ona doğru bağırarak:
"Sakın engel olma! Her zamanki gibi sessiz kal yoksa ikinizi de dışarı atarım anladın mı beni? BU EV BENİM EVİM!" Adam sersemlemiş bir halde Verda'yı da alıp odadan koridora attı kendini. Verda sarı saçlarını ensesinde toplarken sinirli bir şekilde Turalp Bey'e söylendi:
"Of ya sizin bu kavgalarınız yüzünden yarın yine uykumu iyi alamadığım için okula geç gidicem. Off offf…"
Turalp Bey kızı Almira'nın acı yakarışlarını dinleye dinleye yere çömelip çaresiz bir şekilde başını ellerinin arasına aldı. Verda koridorda söylene söylene gözden kayboldu.
Piyare Hanım kızın saçlarından tutup yerde sürüyerek onun ağzına bir tokat patlattı. Almira avazı çıktığı kadar bağırıp kadına direnmeye çalıştıysa da kadın ondan daha güçlüydü. Aniden büyük bir gürültüyle camlar parçalandı ve balkonun önünde cadde boyu sıra sıra duran gökyüzüne doğru uzanan ağaçlar rüzgarın şiddeti yüzünden eğildi. Dışarıdaki yağmur da şiddetini arttırmıştı. Rüzgar fırtınaya dönüşmeye başlamıştı. Piraye Hanım canını kurtarmak için hemen misafir odasının kapısına doğru koştururken o anda Turalp Bey ile çarpıştılar. Kadın koridorda koştururken kızının adını defalarca seslendi ve bağırmaya devam etti:
"VERDA! VERDA! YİNE FIRTINA ÇIKTI AŞAĞI BODRUMA İN! ÇABUK KIZIM! ÇABUK!!"
Turalp Bey de kızına doğru koştururken balkon kapısı bir anda açılıp sertçe geriye çarptı. Perdeler birbirine vurmaya başladı. Dışarıdan korkunç bir kükreme sesi geliyordu. Adam kızının yanına çömeldi ve yerden kalkması için ona yardım etti. Kızını hızlı bir şekilde odadan çıkarmaya uğraşırken büyük bir esintiyle dengesini kaybetti ama hemen toparlanıp koridora attı kendilerini.
"Tamam gidiyoruz, iyiyiz, bir şey yok…" diye kendi kendine söyleniyordu Turalp Bey. Almira bitkin bir şekilde babasına tutunarak yürümek için kendini zorladı. Aşağı merdivenleri inebildiler ve zemindeki küçük kapının üzerine diz çöktüler. Adam telaşla yukarıdaki gök gürültüsüne aldırış etmemeye çalışarak küçük, demir, kare şeklindeki kapıyı açtı ve kızını kolundan tuttu.
"Almira, aşağıya atla! Hadi!"
Kız nefes nefese babasının açtığı açık kapının kenarına doğru bacaklarını sarkıttı ve kendini olan gücüyle aşağıya doğru attı. Ardından da adam kendini atmak için hamle yaptı ama büyük bir gürültü koptu. O sırada kulakları fazlasıyla rahatsız eden yüksek bir yakarış.
"BABA!"
Kız başını yukarıya doğru çevirdi, ıslak gözkapaklarını yumup öylece durdu.
Evin çatısını yerinden söküp atabilecek güçteki bu fırtınaya babası direnip yuvarlandı ve zeminden kayarak kendini hiç vakit kaybetmeden boşluktan aşağı atabildi.
…
Almira soğuktan tir tir titreyerek babasının ona uzattığı eski püskü bir battaniyeye sarılıyordu.
Turalp Bey sessizliği bozdu ve Piraye Hanım'a doğru konuştu:
"Fırtına dindi. Hava rahatladı sanıyorum."
Kadın kaşlarını çatıp yerden kalktı ve ardından gür bir sesle cevap verdi:
"İyi ya, burada otur otur sıkıntıdan patlamıştım!" Verda annesine tutunarak homurdandı. Kadın söylenmeye devam etti. "Kalk kızım, kalk. hadi çıkalım bu pis yerden!" Verda annesine doğru kızgın bir bakış attı:
"Sizin yüzünüzden yine dünkü gibi bu sabah da geç kalkıp okula geç kalıcam anne!"
"Tamam kızım, ben öğretmeninle konuşurum. Gel, hadi!"
Birlikte küçük merdiveni dayayıp yukarıya tırmandılar.
Turalp Bey de oturduğu yerden doğrulup Almira'ya döndü: "Hadi kızım, biz de çıkalım şuradan!"
Almira hiçbir şey söylemeden ayağa kalkmaya çalıştı ve önden babası sonra da kendisi yukarı çıktılar.
Devam edecek...
