AYNADAKİ ÇATLAK
Falezin kenarında duran bedenim kendisine çarpan rüzgarın şiddetli dalgalarına inat dimdik bir şekilde ölüm kıyısında ayaktaydı. Zaman ellerimden kayıp gideli çok olmuştu, bu yüzden olsa gerek kim veya ne olduğumu söylemek mümkün değildi. Artık yalnızca kaybettiklerim vardı. Adım benden ayrılıp ayrı bir kimliğe bürünmüş ve bir mahkeme gününde yaptıklarımdan ötürü beni izleyenlere karşı suçlamıştı. Kıyıya vuran hırçın dalgalar, çıkardıkları haşin seslerle kulağımı aşındırıyordu. Dünyanın yozlaşmış boyutundaki ben, kaybettiklerimde kendimi arıyordum. Kafamın içinde bir ilahi çalıyordum.
Bana görmediğin hiçbir şeye inanmadığını söylüyorsun,
Öyleyse bağır, binlerce denizin yüküyle nasıl seviyorsun?
Tenin yakında olmayınca nasıl hissediyorsun?
Neden inanmıyor ve neden yemin ediyorsun?
Ah benim kanlı ve yasak canım, suçlayışın korkmuyor,
Yüreğin kalbim olmadan tamamlanmıyor.
