Untitled chapter 1
JAMİE
Rutubet ve nem içinde uyandığım bir sabah daha.Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen işler ya da sürünün itip kakması bir yana , babamdan gelecek darbelere bir türlü hazır olamıyorum.Hiç olamadım.
Yorgun bedenimi yataktan sürükleyerek çıkarmak zorundayım.Elimi yüzümü yıkamak benim için lüks bu yüzden hücreden bozma odamda ki çeşmeden asla şikayetçi değilim. Gerçi en son ne zaman yıkandığımı artık hatırlayamıyorum.Son kaçma girişimimden sonra dışarı çıkmam yasak olduğu için gölde ya da şelalede yıkanma şansımı da sonsuza kadar kaybettim. Bu da yetmezmiş gibi temiz elbiseler ya da bi kalıp sabun bile artık hayal.
Uzun ve karanlık koridoru ağır adımlarla geçiyorum. Gün doğmadı bile ama benim yapılacak işler listem oldukça uzun. Alfa ve diğerleri uyanmadan tüm yemek salonunu ve ortak alanların temizlenmiş olması gerekiyor. Temizlik odasına doğru yaklaşırken baş hizmetlimiz Andrea ile karşılaşıyorum. Kolları göğüs hizasında birleşmiş , sıkı topuzu ve öfke dolu gözleriyle beni beklediği kesin. “Tüm günümü zehir etmek için yemin mi etti acaba” diye içimden gözlerimi deviriyorum.
“Yine uyuya mı kaldın seni işe yaramaz sürtük ?” diye tükürüyor.Kontrol edebileceğim bi saatim yok ama geç kalmadığımdan eminim. Yine de bunu söylersem başıma daha büyük belalar açılacağını öğrenecek kadar çok yaşadım. Başımı öne eğip ” Özür dilerim efendim. Bi daha olmayacak sizi temin ederim ” diye geveledim ağzımın içinden. Sanırım bu sabah havasında değil. Yoksa kırbaçlamak için herhangi bir nedene ihtiyacı yok.
Bu kölelik düzeninden hiç kurtulamadım. Kendimi bidim bileli sürü tarafından hep hor görüldüm , dövüldüm , aşağılandım ya da işkenceye maruz kaldım. Ama içimde ki herneyse pes etmeme asla izin vermedi. Boyun eğmeyi ya da en azından öyleymiş gibi görünmeyi , yine bi işkence seansı sonrası sürü doktorunun öleceğimi ve bu gidşle de bunun hızlı geleceğini söylemesiyle sona erdi.Hastalığımın adını bile öğrenemedim.Sadece yaşamak için çok zamanım olmadığı söylendi. Aslında ölmek benim için bi kurtuluş olurdu. Sadece kurdumla bi kere de olsa tanışmak isteğine tutundum.Bi süre daha yaşamak istiyorum.Ama sorun şu ki hiç doğum günü kutlamadım ve 18 yaşına ne zaman gireceğim tam bir muamma.Şimdilik biraz daha dayanacağım gibi görünüyor. Kurduma kavuştuğum gün belki kaçmak için bi fırsatta yakalayabilirim.Kim bilir ?
