Chapter 1
Bu yıl havalar erken ısınmıştı. Küresel ısınma denen illet iyiden iyiye kendini hissettiriyordu. Bu durum tatil sezonunu uzattığı için esnafın yüzünü çoğu zaman güldürse de eski topraklar bunun iyiye alamet olmadığının da farkındaydı. O yüzden mayıs ayının bu son günlerinde, Leyla da sıcaktan ötürü boynundaki yemenisini terini silmek için kullanırken, sokağın gölge yerindeki duvar çıkıntısında öyle dinleniyordu. Buraların da en zor yanı buydu Leyla için. Sıcakta bütün gün güneşin altında kapalı ve derli toplu kıyafetlerle çalışmak…
Bazen sokakta gördüğü o kadınlar gibi uçuş uçuş elbiseler giymek istiyordu. Fazlasında gözü yoktu. O neredeyse yokmuş gibi şortları, sutyenden hallice olan bluzları giyen kızlara özenmiyordu. Tek istediği ince kumaşlı, açık renkli yakası gönül çukuruna kadar kapalı olmayan bir elbise giyebilmekti. Ama giyemezdi. Giyerse ne ahlaksızlığı kalırdı, ne namussuzluğu. Babasının olduğu yerde öyle bir şey mümkün değildi.
Biraz olsun kendine gelmeyi başardığında yemenisini tekrar boynuna atıp poşetlerini alarak yola koyuldu. Allah’tan dükkana az kalmıştı. Bu poşetler yürüdükçe ağırlaşıyordu adeta. Daha ne kadar uzun süre taşıyabilirdi bilmiyordu. Annesinin hazırladığı reçelleri satılması üzerine dükkana götürüyordu. Çarşının içinde hediyelik eşyalar, takı, şallar, oyuncaklar, kısacası turistlerin ilgisini çekebilecek her şeyi sattıkları bir dükkanları vardı. Aşağı yukarı on yıldır bu dükkan onlarındı. Fakat Leylalar Elbistan’dan buraya geleli yirmi yıl olacaktı.
Leyla yirmi dört yıl önce Maraş’ta, Elbistan’da doğmuştu. Altı yaşına kadar da orada yaşamıştı. Daha sonra ailesi çalışmak ve ekmek parası kazanmak uğruna Muğla’ya, Milas’a göç etmişti. Ege’ye, güneye göç eden akrabaları, köylülerini duydukça onların da gözünü bu hırs bürümüştü. Birçok Anadolu insanı gibi taşının toprağının altın olduğuna inandıkları batıya gitmişlerdi. Hatta babası yalnız gelmemiş, kardeşini de yanına katıp gelmişti buralara. Babası ve amcası senelerce bulabildikleri her işte çalışmışlardı. İlk seneler hiç de umdukları gibi olmamış, altın diye bekledikleri topraklar onları çok zor şartlarla sınamıştı. Ancak zamanla adam akıllı üç beş kuruşu denkleştirdiklerindeyse Bodrum’da, bu çarşının içindeki dükkanı kiralayabilmişlerdi. Oradan buradan, en çok da memleketten getirdikleri mallarla zar zor da olsa geçinip gidiyorlardı.
Leyla’nın ailesi kısmen dindar bir aile sayılırdı. Babası kendi ailesinden öyle görmüş, hayatlarını öyle devam ettirmişti. Annesi de öyleydi. Fakat Leyla her ne kadar çocukluğunun ilk zamanlarını mutaassıp bir Anadolu beldesinde geçirmiş olsa da Muğla gibi bir şehirde büyümüştü. O yüzden her ne kadar evde bir baskı söz konusu olsa da dışarı çıktığı an gözlerinin önünde bambaşka bir dünya vardı. Hem de Türkiye’nin gerçeklerinden çok çok farklı bir dünyaydı. O kadar turistik ve kozmopolit bir yerde yaşıyordu ki, Türkiye’deki en modern insanlardan bile daha iddialılarını sürekli görüyordu. Haliyle gördükleri sonucu algısı daha farklıydı. Yine de kuzeninin aksine yerine göre davranmayı daha iyi bilirdi. Özellikle de babasının suyuna gitmeyi…
Çarşıda onu tanıyan seven herkesle selamlaşarak dükkana kadar yürüdü. Leyla da buraların esnafını çok severdi. Ülkenin dört bir yanından bir sürü insan vardı burada. Herkes çok yardımseverdi. Birbirinin her derdine koştururdu. Leyla da birçoğunun elinde büyümüş sayıldığı için yeri onlarda ayrıydı. Kendi dükkanlarının kapısını açtığında her zamanki gibi kapının tepesindeki zil şıngırdadı. Kasada duran babası her zamanki o huysuz ve ciddi ifadesiyle başını kaldırıp girişe baktı.
“Getirdin mi reçelleri, arkaya bırak şimdilik. Şuradaki rafları düzenle yer aç, sonra dizersin.”
“Tamamdır baba.” Leyla hiç ikiletmedi babasının sözünü. Poşetleri içeri taşırken babasının sert bakışlı kahverengi gözlerini üzerinde hissetti. Raflarda reçellere yer açıp annesinin hazırladığı küçük kavanozları düzgünce ve albenili bir biçimde açtığı yere yerleştirdi. O sırada babası da gelen giden birkaç müşteriyle ilgilendi. Bir ara işinin ortasında yabancı bir çift gelince onları direkt Leyla’ya pasladı. Dükkana özellikle yaz sezonunda çokça turist gelirdi. Hatta yerli turistten çok yabancı turist gelirdi haliyle. Baki Bey İngilizce bilmediğinden gelenlerle eğer o anda dükkandaysa mutlaka Leyla ilgilenirdi. Peki Leyla çok mu İngilizce biliyordu? Hayır. Grameri yok gibiydi. Belli başlı bazı kelimelerle bir şekilde gelen turistlerle anlaşıyordu. Bazen sokakta yer yön soranlara ya da kendisine bir şey danışanlara yanıt vermeye çalışıyordu. Karşısındaki kişiler genelde sabırla onu dinliyor ve anlıyordu ama Leyla konuşurken çok geriliyor ve utanıyordu. Yine de lise terk olduğu gerçeği göz önünde bulundurulduğunda, yaşadığı yerin doğası gereği iyi olduğu bile söylenebilirdi. Bu kadar konuşup anlatabilmesi bile mucizeydi. Bu öğrendiğini dizilere filmlere ve internete borçlu olduğunu itiraf etmesi gerekiyordu.
Aslında okumayı istemişti, daha iyi İngilizce konuşmayı da hep istiyordu ama ne yazık ki babası okutmamıştı. Gelip dükkanda çalışırsa daha faydalı olacağına inandığı için onu okuldan almıştı. Şimdi de Leyla kardeşleri için çabalıyordu. Sekiz yaşındaki erkek kardeşi Fatih’in gittiği yere kadar okuyacağına emindi gerçi. Erkek çocuk olarak tabii ki ayrıcalıklıydı. On üç yaşındaki kız kardeşi Sena için çabası daha büyüktü. Sırf babası onu da okuldan alıp çalıştırmasın diye elinden gelenin fazlasını yapmak için uğraşıyor, onun giderlerini mümkün olduğunca çaktırmadan üstlenmeye çalışıyordu. Kardeşlerinin ikisini de canından çok sevdiği için onlar için çabalamak ona hiç zor gelmiyordu.
Akşama kadar babasına yardım ettikten sonra saat altı gibi çıkıp eve geri döndü. Normalde babası kışın dükkanı yedi sekiz gibi kapatıp eve gelirdi, yazınsa günün gidişatına göre gece on ikiye kadar bile dükkanın açık kaldığı olurdu. Bazen de onda kapatıp gelirdi. Artık yavaştan yaz geliyor olduğu için babasının da dükkanda kalış süresi uzamıştı.
Eve geri yürürken çoğu zaman yaptığı gibi sahil yolunu tercih etti. Denizden esen tatlı rüzgarı teninde hissetmek o kadar güzel bir histi ki, esintinin tadını çıkararak sıra sıra dizilmiş yatların önünden keyifle yürüdü. Temiz havayı derin derin soludu. Yine başka hayatları izlerken kendini bir garip hissetti. Kafelerde, restoranlarda oturmuş, gülüşen eğlenen gençleri görünce kendini eksik gibi hissediyordu. Kendi küçük dünyasına hapsolmuş ve asla oradan ötesini göremeyecekmiş gibi geliyordu. Bazen onlar gibi olabilmeyi istiyordu. Fakat onlarla olsa konuşacak ortak bir konu bile bulamayacağına emindi. Onun dünyasından olmayan yaşıtlarının neler konuştuklarını, nelerden hoşlandıklarını üstünkörü internetten biliyordu. Fakat Leyla’nın uzun uzun gündemi takip edecek ve onların ilgi alanlarına hakim olabilecek vakti yoktu. Zamanının çoğunu annesine el işlerinde yardım ederek geçiriyordu. Gün içinde zaten dükkanda babasına yardım ediyordu. Kendine kalan kısacık zamanlarında ancak bu hayatta yapmayı en sevdiği şeylerden biri olan uçurtma yapma işine eğilebiliyordu. Bu çocukluğundan beri süregelen bir hobiydi onda. Daha küçücük bir kızken, babasının yanında çalıştığı Hüseyin amcası ona önce uçurtma uçurmayı öğretmiş, sonra da yapmayı öğretmişti. Onun sayesinde bu iş en büyük sevdası haline gelmişti. Şimdi de yaptığı uçurtmaları dükkanda satıyordu zaman zaman. Çok fazla üretmeye vakti olmuyordu. Hoş, insanlar da eskisi kadar uçurtma konusuna rağbet göstermiyordu. Artık ellerinde telefonlar tabletler olan çocuklar renkli renkli uçurtmalara ancak bir kez dönüp bakıyor, ikinci bakışlarında çoktan heveslerini kaybetmiş oluyorlardı. Yine de hevesini biraz bile kaybetmiyordu Leyla. Çünkü bu işi ilk önce kendisi için yapıyordu. Birileri beğensin de alsın diye yapmıyordu. En kötü kendisi uçuruyordu yaptığı uçurtmayı. Bazen de öyle tatlı insanlar gelip uzun uzun konuşuyorlardı ki, onlar Leyla’yı inanılmaz motive ediyordu. Bu işi bırakmamasını, ölmeye yüz tutmuş bu hobiyi sürdürmesini öğütlüyorlardı. İnsanlar eski günleri hatırlayıp bir an için bile olsa mutlu oluyordu. Bu da otomatikman Leyla’yı mutlu ediyordu.
Yapmayı sevdiği başka bir şey daha vardı. Evlerinin olduğu yıkık dökük apartmanın önüne geldiğinde başını kaldırıp bulutsuz gökyüzüne baktı. Bu gece de böyle bulutsuz olursa çatıya çıkıp yıldızları izleyebilirdi. Bu da Leyla’nın yapmayı en sevdiği şeylerden biriydi. Kulaklıklarını takıp sevdiği güzel müzikleri açıp yıldızları izlemek… Sıcak yaz gecelerinin en huzur veren, en keyifli etkinliğiydi bu kesinlikle.
Neredeyse her zaman açık olan apartman kapısını açıp boyaları dökülmüş duvarlarla her zamanki gibi önce bir bakıştı. Daha sonra giriş kattaki dairelerinin kapısının önüne gelip anahtarıyla kapıyı açtı. İçeriden televizyonun sesi geliyordu. Annesi Habibe Hanım da mutfakta olmalıydı. Onun da şangırtıları kapıya kadar ulaşıyordu.
“Leyla sen mi geldin?” diye seslendi Habibe Hanım. Leyla kapıyı kapatıp ayakkabılarını çıkarırken “Evet anne!” dedi. Yemenisini boynundan çıkarıp asarak direkt mutfağa gitti. Ocaktan güzel kokular geliyordu. Annesini yanağından öpüp yemeklere hızlıca bir göz attı.
“Yardım lazım mı?”
“Yok yok bitti neredeyse. Reçelleri n’aptın? Başladınız mı satmaya?”
Leyla kıkırdadı. “Dizdim raflara. Henüz satış olmadı ama merak etme, gelen giden bir hayli arttı. Mutlaka satılır.”
“Baban geç gelecek o zaman.”
“Bilemiyorum. Biraz yoğundu bugün. Saat onu bulur gelmesi bence.”
“Peki madem. Sen geç elini yüzünü yıka, çocukları da al gel oturalım biz.”
Leyla onaylarcasına başını sallayıp önce direkt salonun önüne yöneldi. Kardeşlerine sözlü olarak sataşıp onlara televizyonu bırakıp sofraya gitmelerini söyledi. Ardından tuvalete dalıp elini yüzünü yıkadı. Tuvaletten çıktığında kardeşlerinin hala televizyonun başında bulunca onları gıdıklayarak mutfağa kadar kovaladı. Sena artık büyüyüp genç kız olmaya başladığı için ona çocuk muamelesi yapılmasından hoşlanmıyordu ama Fatih’le uğraşmak hala çok kolaydı. Üstelik onun hoşuna da gidiyordu.
Güle oynaya yemeklerini yedikten sonra çocuklar derslerinin başına oturdular. Leyla ve Habibe Hanım da her zamanki gibi el işlerine gömüldüler. Saat on buçuk gibi Baki Bey geldiğinde, her zaman yaptığı gibi önce bir şeyler atıştırdı, ardından biraz televizyon izleyip yatmaya gitti.
Bu akşam herkes erkenden odalara çekilmişti ama Leyla’nın hiç mi hiç uykusu yoktu. O yüzden üstüne bir şal aldığı gibi çatıya çıkmıştı. Akşamüstü olmasını beklediği manzarayla karşılaşınca mutlulukla gülümsedi. Gündüzleri denize girilebilecek kadar sıcak olsa da geceleri serin olduğu için hava insanı ürpertiyordu. Muhtemelen fazla kalamayacaktı ama sorun değildi. Birazcık şu anın tadını çıkarsa yeterdi.
Sessiz kış gecelerinin aksine yazları bu çatı sessiz olmuyordu. Barlardan ve gece kulüplerinden gelen müzikler, sarhoş insanların bağırtılarına karışıyordu. Artık yaz geldikçe ve mekanlar sezonu başlattıkça müzik gürültüsü de artıyordu. Fazla kalamayacağı için kulaklığını almadan gelmişti. Ara ara kendi elleriyle foşur foşur temizlediği eski püskü koltuğuna uzanarak tamamen gökyüzüne odaklandı. Bir müddet sonra sesler artık onu rahatsız etmemeye başladı. Çünkü yıldızlar öyle güzel parlıyordu ki onların büyüsüne kapılmadan edemiyordu. Keşke daha az ışıklı bir yerde, yıldızları daha net görerek bu işi yapması mümkün olsaydı. Bir gün o da olacaktı, buna da inanıyordu. Milas’tayken nispeten yıldızları daha iyi görürdü ama Bodrum’un ışıltılı dünyasına geldiklerinden beridir onların da eski parıltıları yoktu. Ama Leyla için bu durumun hiçbir önemi yoktu. O hala yıldızları izlemeyi aynı şekilde seviyordu.
***
“Kolay gelsin Halil amca!” Leyla önünden geçtiği dükkanın girişinde elinde çay bardağıyla dikilmekte olan Halil amcasına karşı kaldırımdan el salladı ve kocaman gülümsedi. Halil amcası aynı büyük tebessümle Leyla’ya geri el sallarken “Sağ ol Leyla kızım, sana da!” diye seslendi. Halil amcanın tekel dükkanı, Leylaların hediyelik eşya dükkanın hemen çaprazında, karşısındaydı. Leyla’yı uzun senelerden beri tanır, severdi. Baki Bey’le de arası iyiydi. Eh, sonuçta onca yıllık esnaflardı. Aynı yerdelerdi. Haliyle aralarında sağlam da bir ilişki vardı.
Leyla dükkana girdiğinde amcası Mustafa’nın da orada olduğunu gördü. Babası amcasıyla hararetli bir şekilde konuşuyordu. İkili sessiz olduğu için Leyla pek ne konuştuklarını duyamıyordu. Dükkana girer girmez ilk önce dün yerleştirdiği reçellerin durumuna baktı. Yarısından fazlası satılmış görünüyordu. Demek ki tam da düşündüğü gibi reçeller ilgi çekmişti. Annesini daha fazla bu tip ürünlere yönlendirmeliydi. Gıda çok ilgi görüyordu. Bir de genelde el işi olan şeyler, tek örnek üretilen ve yapılan şeyler burada daha çok rağbet görüyordu.
“Leyloşş!” Kendisine seslenen tanıdık tiz sesi duyunca deponun olduğu arka tarafa kafasını çevirdi. Tam da arka tarafa giden kapının önünde amcasının kızı Nisa ona el salladı. Ardından adeta seke seke Leyla’nın yanına gelip yanağına bir öpücük kondurdu. “N’aber?”
“İyidir, senden n’aber?”
“Eh, n’olsun işte! Yaz geliyor, tabii ki keyfim yerinde. İşin yoksa Teras kafeye gidelim mi? Biraz laflarız. Hem Ceylan da gelecek.”
Leyla tereddütle bir nefes alıp babası ve amcasından tarafa baktı. “Bilmem ki, daha şimdi geldim. Artık turistler de gelmeye başladığı için babam dükkanda olayım istiyor.”
Nisa tam bir genç kız iç geçirmesiyle nefes alıp verdi. “En sevdiğim sezon! Bir sürü yakışıklıyı bir arada görüyoruz!”
Leyla panikle yine babasından tarafa bakış attı ve “Şşt!”ledi. “Şimdi duyacaklar!”
Nisa umursamazca omuz silkti. “Duymazlar rahat ol! Hadi gidelim!”
“Dur bir sorayım,” dedi Leyla biraz rahatsızca. Çekingen bir biçimde babasına doğru ilerledi. Daha yeni gelmişti. Nisa’yla bir saat oturup dönerdi. Öyle uzun uzun kalmazdı. En azından kafasındaki plan buydu.
“Şey baba, biz Nisa’yla bir saat kadar çarşıya gidip gelsek olur mu? Öğleden sonra gelmiş olurum dükkana.”
Babası daha ağzını açamadan amcası konuştu. “Bizimki seni de kendine benzetiyor iyice. Çarşıdan çıkmaz oldu. Otursa iki gıdım çalışsa!”
Baki Bey her zamanki ifadesiz suratıyla Nisa’ya bir bakış attıktan sonra kızına döndü. “Çok oyalanma. Öğle arasından sonra gel,” dedi. Leyla hızla başını salladı.
İki kız kol kola dükkandan çıkarken Leyla yarım kollu elbisesinin üstüne giydiği hırkasına sarınarak düzeltirken Nisa “Üff çıkar kız şunu! Sana bakarken bana daral geliyor!” diye söylendi.
“Olmaz, babam görürse iyi olmaz.”
“Off! Vallahi beni yoruyorsun! Neyse, nasıl bilirsen öyle yap!” Nisa keyifle iki kolunu birden Leyla’nın tek koluna dolayarak kaldırımda yürümeye devam ederken, Leyla’ya arkadaşlarıyla alakalı dedikoduları sıralamaya başladı. Nisa’da anlatacak şeyler asla bitmezdi. Her zaman her konuda diyecek bir şeyi, yapacak bir yorumu olurdu. Çok girişkendi, konuşkandı. İnadına ailesinin yapısına hiç ayak uydurmuyordu. Asiydi. İyi yalan söylüyor, iyi durum kıvırıyordu. Leyla’nın isteyip de yapamadığı her şeyi babasını bir şekilde kandırarak yapıyordu. Gerçi amcası babası kadar kötü bir senaryo da sayılmazdı. Leyla anca ondan dinleyerek yaşıyordu. Leyla’dan iki yaş küçük olmasına rağmen, onun iki katı kadar hayat tecrübesi olabilirdi.
“Ceylan’la geçen hafta bir yere gittik, inanılmaz tipler vardı! Daha şimdiden bir sürü tip düşmeye başlamış buralara. Temmuz ağustosta kim bilir ne olacak!”
Leyla hafifçe alayla gülerek kuzenine bir bakış attı. Teras kafenin kapısından girip direkt üst kata yöneldiler. “Sizin hızınıza gerçekten yetişilmiyor. Ceylan en son şu barda çalışan çocukla konuşmuyor muydu?”
“Amaan! Onun hızı benden de beter! Yetişmek ne mümkün! Ama sağ olsun sayesinde son iki yazdır sosyalleşmediğim kadar sosyalleşiyorum. Fakat bu yıl hedef büyük. Bu yıl seni de bize katacağız!”
“Ha buldun!” dedi Leyla sandalyelerden birini çekip otururken. Oturdukları yere güneş öyle bir vuruyordu ki sahiden hırkasını çıkarıp sandalyenin arkasına koymak zorunda kaldı. Ellerini saçlarının arasından geçirerek ensesini havalandırdı. “Benim babam hayatta izin vermez kızım. Ayrıca ben size ayak uyduramam. Ne anlarım sizin takıldığınız yerlerden.”
“Ay Leyla valla içimi bayıyorsun! Bunda anlayacak bir şey yok! Artık bırakacaksın biraz şu örgü yap boz işlerini, azıcık insan içine çıkacaksın ki kısmet bulup kendini bu cehennemden kurtarasın. Sana Ceylan gibi gönül eğlendir diyen mi var? Bir an önce birini bul da o evden kurtul. Sonsuza kadar amcamın baskısı altında mı yaşamayı düşünüyorsun?”
Bu Leyla’nın en kararsız olduğu konulardandı. Tabii ki de aile evindeki baskıyla sonsuza kadar yaşamak istemiyordu. Ama bu baskıdan da evlenerek kurtulmak istemiyordu. O özgür olmak istiyordu. Kimsenin baskısı altında kalmadan, kimseye bağlı olmadan yapmayı istediği ama yapamadığı şeyleri yapmak istiyordu. Mesela gezmek! Hayatı boyunca Maraş ve Muğla dışında doğru dürüst hiçbir yeri görmemişti. Bir kere Ankara’ya gitmişlerdi, onda da pek bir yer görememişti. Memlekete gittikleri zaman Nemrut’u ve Antep’i görmüşlüğü vardı. Bu yaşına kadar gördükleri bundan ibaretti. Ama o özgürce önce Türkiye’yi, sonra dünyayı gezmeyi istiyordu. İstanbul’a gitmeyi çok istiyordu mesela. Kapadokya’yı görmeyi de istiyordu. Karadeniz’i de… Ardından önce Avrupa’yı, sonra Mısır’ı, Fas’ı, Özbekistan’ı, Arjantin’i, Brezilya’yı bile görmek istiyordu. Ama bu hayaller ona o kadar uzaktı ki, çok uzun zamandır hayal etmeyi bile bırakmıştı.
“Hadi bir şeyler içelim! Ne içersin?” diye sordu Nisa Leyla sessiz kalınca.
“Ben istemiyorum bir şey.”
“Kızım bari kahve falan iç. Sevmiyorum tek başıma bir şey içmeyi.”
“İyi peki madem, limonata alırım ben de.”
Nisa kendisine bir kola, Leyla için de bir limonata sipariş etti. Birkaç tane selfie denemesi yaparken Leyla da sakince denizi izledi, güneşin tadını çıkardı. Aşağı yukarı yarım saat sonra Ceylan tüm enerjik aurasıyla kızların yanına geldi. Sandalyeyi çekip otururken Leyla ona bakmaktan kendini alamadı. Her zamanki gibi boyalı sarı saçları, giydiği crop bluzu ve eteğiyle çok havalı görünüyordu. Büyük güneş gözlüklerini çıkarıp bakımlı saçlarının üzerine koyduğunda çoğu zaman olduğu gibi kendini kötü hissetti Leyla. Makyajı her zamanki gibi çok zarif ve güzeldi. Leyla Ceylan’a çok özeniyordu.
“Senin saçların ne güzel parlıyor kız! Bakım mı yaptın?” diye sordu Ceylan Leyla’nın saçlarına bakarken. Leyla utangaçça tebessüm etti. “Yok, her zamanki şampuan işte. Bu aralar dolu dolu besleniyorum, belki onun etkisidir.”
“Hamaratlığınız mı tuttu?”
“Ben biraz hamaratım bu aralar. Yeni tarifler deniyorum.”
“Bize de getir biz de yiyelim. Aşk olsun!” dedi Nisa sohbete dahil olarak.
“Getiririm tabii.” Leyla karşısındaki iki güzel kıza gülümsedi.
“Asıl ne diyeceğim ben size! 1 Haziran’da çok güzel yeni bir mekan açılıyor. Giriş davetiyesi için bir çocukla konuşuyorum, ona mutlaka gidiyoruz, haberiniz olsun.” Ceylan garsondan kendisi için bir kahve isteyip sigarasını yaktı. Leyla onun teklifi karşısında ancak alık alık bakabildi. Ceylan’la Nisa’nın ara ara böyle çılgın teklifleri olurdu ama Leyla hiçbirine iştirak edemezdi doğal olarak. Ceylan da her seferinde sanki Leyla’nın durumunu bilmiyormuş gibi baştan bir doğallıkla sorardı.
“Beni biliyorsun Ceylan. Ben zor. Ama bana anlatırsınız sonra.”
“Of be kızım! Bir kere de şunu deme. Gel işte.”
Leyla hüzünlü bir utançla Ceylan’a baktı. O da bunu dememeyi isterdi. Ama mümkün değildi ki!
“Bizimkilere yalan söyleyemem. Gerçeği söylersem de izin vermezler, biliyorsun.”
“O zaman Ceylan’da kalacağım de! Nisa bunu hep yapıyor. Bir sefer de sen gel bizde kal.”
Yalan söylemenin bahsi geçtiği an Leyla huzursuzlanıyordu. Çaresizlikle “Bilmiyorum,” diye geveledi. “O zaman gelsin bakarız.” Tam bir baştan savma yanıtı vermişti ama buna mecburdu.
Neyse ki Ceylan diretmedi. Bir anda dönüp Nisa’ya konuştuğu çocuğu anlatmaya başladı. Adının Orkun olduğunu, aileden zengin olduklarını ve burada Yalıkavak’ta bağlı bir yatlarının olduğunu falan söyledi. Çocuğu anlatırken asla huyu suyu hakkında bir yorumda bulunmuyordu. Hep maddi durumu ve dış görünüşü üzerinden anlatıyordu. Leyla konuyu yakalasa da bu yüzeysel yorumlar karşısında ne tepki vermesi gerektiğini hiç bilmiyordu.
Dalmış kızları dinleyerek limonatasını yudumlarken birden terasa çıkmakta olan tanıdık bir yüzle göz göze geldi. Oturduğu yerde hızla toparlandı ve bardağını elinden bıraktı. Hırkasını giymek istedi lakin biraz geç kalmıştı. O yüzden son andaki çabasından vazgeçerek normal durdu. Başını hafifçe eğerek selam verip gülümsedi.
Daha merdivenlerden çıkarken Leyla’yı görmüş olan Hasan onunla gözleri buluştuğu an gülümsemişti zaten. Direkt elini sallayarak bir selam verdikten sonra yanına gidip gitmemek konusunda tereddütte kaldı. Fakat son anda vazgeçerek kendi arkadaşının oturduğu tarafa yöneldi.
Hasan, Halil amcasının oğluydu. Kendisi çalışmaya başlayana kadar o da babasına dükkanda yardım ederdi. Fakat ne zaman büyümüştü, kendisi ayrı işler bulmaya başlamıştı, o zamandan beridir Halil amcanın dükkanına daha az gelir olmuştu. Yine de eskiye dayanan bir tanışıklıkları olduğu için samimiyetleri var sayılırdı. Sadece Leyla onu eskisi kadar görmüyordu artık.
Nisa, arkasında kalan Hasan’ın varlığını Leyla’nın bakışlarından fark etmişti. Omzunun üstünden arkasına bir bakış attığında sinsice kuzenine gülümsedi. “Bu çocuk da her geçen gün daha yakışıklı oluyor.”
Leyla hızlıca suratından gülümsemesini silerek toparlandı. Omuzlarını umursamazca silkti. “Oturduğumuzdan beri övmediğiniz bir erkek kaldı mı?”
Ceylan kıkırdadı. “Sen de bize katılsan hiç fena olmaz.”
Leyla yine cevap veremediği bir durumun içinde kalmıştı. Dudaklarını birbirine bastırırken yorumsuz bir biçimde Ceylan’a baktı.
“Bu kız tam umutsuz romantik ya! Hala beyaz atlı prensinin gelip onu bulmasını bekliyor. Deneme yanılma yöntemiyle bulması gerektiğini kabullenemedi gitti.” Nisa eğlenerek Leyla’ya bakıyordu.
“Keşke o dediğin olsa ama olmuyor Leyloşcum!” dedi Ceylan iç geçirerek. “Ben de ergenlikte öyle zannediyordum. Sonra kalbim defalarca kez kırılınca bu ümitleri geride bıraktım. O yüzden sen sen ol, akıllılık et, hiç boş işlerin peşinde koşma.”
***
Genç adam güneş gözlüklerini gözüne indirerek güvertede boylu boyunca uzandı. Başını kolunun altına koyarken iç geçirdi. Güneş tepede pırıl pırıl parlıyordu. Ve bu onun en sevdiği zamanlardı. Dayanılmaz sıcaklar gelmeden açık alanlarda yatabildiği havalar…
Arkadaşlarının arka tarafta çaldığı müziğin gürültüsü ön tarafa kadar ulaşıyordu. Aslında şu an biraz sessizlik olsa iyi olur diye düşünüyordu ama onların işine karışıp uyuzluk edesi de yoktu. Huysuzluk etmek pek tarzı da sayılmazdı. Zaten birazdan yan teknelerden uyarı gelirdi. Marinadayken bu kadar rahat davranmamak gerekiyordu. Açıldıkları zaman zaten tozutuyorlardı. Bütün haklarını oraya saklamalılardı.
Gözlerini kapatıp sakin ve ritmik bir nefes alışverişle anın tadını çıkarmaya devam ederken hafifçe gözlerini araladığı bir anda tepede dolanmakta olan tanıdık bir şey dikkatini çekti. Merakla gözlerini tam olarak açıp gözlüğünü de gözünden çıkardı. İlk anda güneş gözlerini rahatsız etse de alışır alışmaz yerinden doğrulup, dikkatle uçan mavi renkli şeyi takip etti.
Yüzünde yavaş yavaş belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Çocukluğunun en güzel anıları hızla zihnine dolarken bakışları ağır ağır aşağılara indi. Sahilin görebildiği kısımlarında hızlıca gözleri dolandı ve aradığını buldu. Tam da tahmin ettiği gibi uçurtmanın ipi ufak tefek bir çocuğun elindeydi. En fazla yedi sekiz yaşlarında olmalıydı. Hemen birkaç adım gerisinde de dedesi yaşlarında bir adam onu izliyor, direktifler veriyordu.
Kısa bir an için hayal gördüğünü sandı. Çünkü bu zamanlarda, özellikle de böyle yerlerde bunu yapanlar pek kalmamıştı. Burası bir yat marinasıydı. O yüzden bir çocuğun elinde telefon yerine uçurtma görmek çok garipti.
Bir çocuğa ve dedesine, bir uçurtmaya bakarak onları çok uzun bir süre izledi. Ta ki içeriden arkadaşı kendisine seslenene kadar… Arkadaşından gelen gereksiz soru bütün büyüyü bozmuştu.
“Bu sıçtığımın tirbuşonunu nereye koyduk? Neden çalışanlara izin verdin ki? Hiçbir boku bulamıyorum!”
Oflayarak yerinden kalkıp sert adımlarla büyük yatın kıç tarafına doğru yürüdü. Arkadaşı onun gelip gelmiyor olduğunu kontrol edercesine eğilmişti.
“Mutfakta her yere baktın mı?”
Arkadaşı burun kıvıran bir şekilde surat yapınca daha da sinirlendiğini hissetti. Kendisine sataşan diğer ekibi pas geçerek yatın iç kısmına daldı ve bir yat için oldukça büyük ve lüks kaçan mutfaklarına girdi. Tirbuşonu kolayca filtre kahve makinesinin arkasında bulunca bezgin bir suratla arkadaşına dönüp, tirbuşonu onun bir yerlerine sokmak ister gibi baktı.
“Üzgünüm dostum!” dedi arkadaşı pek de üzgün olmayan bir ifadeyle. Hareketlenip tekrar güverteye çıkarken arkadaşı hemen onun peşine takılıp “Sen orada tek başına ne yapıyorsun? Gelip bize katılsana,” dedi.
“Güneşleniyorum. Siz çok gürültü yapıyorsunuz. Müziği kısmazsanız birazdan bizi uyaracaklar.”
“Senin biraz içmen lazım. Ayıkken hiç çekilmiyorsun. Parti moduna da girmiyorsun. Sadece tat kaçırıyorsun.”
Genç adam aldığı eleştiri üzerine bir tepki vermedi. Masadan bir sigara alıp yaktı. Birkaç nefesten sonra sigarayı küllüğe bırakıp boşta bulduğu tişörtlerden birini giydi. Arkadaşları müziği kısmıştı ama içip dans ederek eğlenme faslı sürüyordu. Çıplak ayaklarına aldırış etmeden sigarasını alıp yattan indi. Marinada ağır adımlarla çıkışa doğru yürürken gözleri az önceki uçurtmayı aradı. Bir hayli uzaklaşmıştı, uçuranları göremiyordu ama uçurtma ufacık bir silüet gibi ilerlerde görünüyordu.
Güvenliğin oraya kadar geldiğinde bitmiş sigarasını parmakları arasında tutuyordu. Güvenlik oturduğu kabinden çıkıp “Çıkacak mısınız?” diye sordu. Sorarken genç adamın çıplak ayaklarına bir bakış atmaktan kendini alamadı.
Genç adam neredeyse kaybolmuş olan uçurtmaya baktı. Muhtemelen rüzgarla beraber sahilin öbür ucuna doğru gitmiş olmalılardı. Birkaç saniye bakışları küçük mavi noktada oyalandı. Sonra “Hayır,” dedi. “Kısa bir yürüyüşe çıkmıştım. Teşekkürler.”
Güvenlik başıyla selam verdikten sonra tekrar içeri girdi. Genç adam gerisin geri yata yürüdü. İskeleden yürürken kadın arkadaşlarından biri cilveli bir şekilde ona göz kırptı. Gelip onlara katılması için elindeki şarap bardağını genç adama doğru uzattı. “Hadi ama! Artık biraz eğlenir misin lütfen!” diye sitem etti. Genç adam onu kırmadı. Gülümseyerek onun elinden kadehi alıp, kadını belinden sararak onunla beraber dans etmeye başladı.










