Αγάπη δίχως όνομα

Κι ήταν το βλέμμα της θάλασσα που λαμπυρίζει. Καθώς χτυπούν οι ηλιαχτίδες την επιφάνεια, δημιουργώντας έτσι ακριβά πετράδια πάνω της.

Μπορείς μόνο να τα δεις και να θαυμάσεις τη λάμψη τους μέχρι να βυθιστεί το φως στη δύση.

Μα ποιός δαμάζει αυτά τα κύματα μέσα στα μάτια σου;

Πόσες θάλασσες να χωράνε εκεί μέσα;

Πόσοι πνίγηκαν εκεί;

Πόσους ξέβρασε το κύμα στο νησί της στεναχώριας και πόσοι έμαθαν να κολυμπάνε στα άγρια νερά της αβύσσου της ψυχής σου;

Μην έμαθε κανείς να αρμενίζει παλεύοντας στις φουρτούνες;