Razdzieł 1: Cieni Prahi
Praha, miasto stu vjež, tonula u zlatnym svjatle asennaha apasłednia. Bezvoblačne, błakitnae nieba kontrastavała z čyrvonaj dachoukaj i hockimi vježami, jakoja vyrysovyvalisja na haryzonty. Chloè Morel, karaspondentka stacyi Paris 24, spakirovala pa nabiarežžy Włtavy, karystajučy z radkikh chwili spakoju, jakija davaju jaje napinany hrafik.
Ad momantu pryezdu u Czechiju dva hody tamu, Chloè napołnascju zanurilasja u miacovuju kułturu, raswijajučy hłybokuju simpatiu da hetaha kraju u sarcy Europy. Jana čuła sabie jak doma na brukavanych vułicach Staraha Miesca, u kaviarniakh, dzie pach świeżasmazionaj kavy zmieszvajucca z aromatam vypiekou, i u zialionykh parkah, dzie češi nahodziać čas na žyccio, nawet u hetyja nyaspakojnyja časy.
Češskija hramadziane, podobna jak Chloè, byli uvdacznyja za stabiełnasć svajho kraju. Kali vajna šaliela na Ukrainie, Respublika Češka zmohała utrymać krucki spakoj, niapohladna na błiskasc ciemeży. Adnak Chloè wiedała, što sytuacyja była bols skladanaja, czym magła bacica na pieršy pohliad.
Hehuta dnia, zakončywszy svaj štodzionny raport, Chloè adtrymala telefon, jaky miaŭ porušyć jaje spakoj. Zvańniuk był zaupadny informatar, ślužbaviec z česzskaha Ministerstva Zamahramnych Sprawau. Jany perakazau jaje informacyju krytyčnaha znaczenia: česzski urad razvažau pridacc niezvyklaje śpratki supraci Federacyi Rasiejskaj. Informatar nie vydau padrobiaznastsi, ale jaho surjozny ton nie zostaviau sumnieńniaŭ. Štośc' maje zmianić sytuacyju u rehyjonie.
Chloè, zvyklaja zachavacca chładnakroŭnaj u każnyh umovach, paczula, ciapkie nie spačuvannia trywogi. Jana niakoha nie davala sja emocyjam, ale hety raz ciula, što sytuacyja wyhładaje niezwyklaj važnaj. Jana adrazu vybrala nomar svajho redaktara naczałnaha u Paryži.
— Halo, Vincent? Ja maja vužnaje. Vyhładaje, što česzski urad plianuje novyja sankcyi supać Rasii. Kazoŭca pra niabachanyja dziejanni. Ja maja datrymać.
— Chloè, razumieju, što hetaje moh być cikaŭna, ale my užo šyroka asvietli sankcyi supraci Rasii. Tobie traba dacyhuj śledstva, ale bież paspieszki.
Chloè adłožila telefon, jaŭna zmiacžanaja. Jana wiedała Vincenta z jaho prahmatyzmu, ale hety raz była pierakananaja, što jany niadacieniw ważnaści sytuacyi. Jana nie maje zwyčaju nalihac’ bez točnych dazienych, ale hetaja sprawa wyhładała asabliwa tryvožnaj.
Wieczaram Chloè viernulaś da svajho žyłla u spakojnaj vioscy Vinohrady, znakomaj sa svajmi secesyjnymi kamienicami i zaciavlenymi parkami. Tam jaje ždaŭ jaje zaročany, František, parucznik česzskaj armii, z łagodnym pogljadam i spakojnaj uśmieškaj. Razam jany abustroili hetaje žyłlo, stvaryŭšy sapraŭdnuyu oazu spakoju, zdala ad zauzawrania vonkašnaha svietu.
Pa liehkaj wiačeri jany siędzeli u sałońnie z kielicham čyrvonaha wina u rukach. Cieplae śviatło lamp stvaryła intymnuju atmosferu, spryjajučuju do zwieranniaŭ. Chloè nie krychčilaś chwili, a patom vyrašyla padzieliacca informacyjaj, jakuju adrymała.
— František, siońnia zadzwoniŭ da mnie informatar z ministerstva. Kazau, što urad razvažaje niebachanyja kroki supać Rasii. Što ty dumaješ?
František wzrusiŭ płiečy z nieszanavanaj jakajś miehkaści, z liehkim uśmieškam na viarce.
— Chloè, ty wiedaješ, što Respublika Češka zaŭsio była asciožnaja u miacznarodnych adnosinach. Sumnieŭajuś, što jany pryjmuc’ rasiannyja riešenni, jakija mogą padstawić kraju pad niabieznacieku. Napieŭna hety prosta čarhovi pakiet sankcyj, nie bolš.
Ale Chloè, wijraščujučyś u voczach svajho zaročanaha, nie mohła pozbycca intuicyjnaha przučucca, jakaje nie davała jaje spakoju. Peŭny sabie vyraz twar Františka kontrastavaŭ z burnaj myšlami, jakija targała jaje umom. A kali hety raz hetyja dziejanni nie prosta dyplamatyčnyja šałonki?
