Önsöz
Merhaba, sevgili yol arkadaşlarım. Bu satırları okumaya başladıysanız, muhtemelen beni hayatımdaki birçok kişiden daha iyi tanımaya başlamışsınız demektir. Bu yüzden sizlere “yol arkadaşlarım” demek istiyorum.
Bu bir masal değil, sıradan bir hikâye de değil. Size kendi hikayemi sunuyorum. Bu satırlarda mutluluğu, heyecanı, acıyı, gözyaşlarını ve öfkeyi bulacaksınız. Yeri geldiğinde benimle gülecek, yeri geldiğinde ağlayacak, hatta belki bana kızacaksınız.
Peki neden mi anlatıyorum? Çünkü her zaman duygularımı paylaşarak rahatlayan biriydim. Çevremde beni destekleyen insanlar olsa da içimde kimseyle paylaşamadığım, boğazıma düğümlenen anılar vardı. Yazmak ise her zaman en iyi terapim oldu. Şimdi bu hikâyeyi paylaşarak, hem içimdeki yüklerden kurtulmayı hem de yaşadıklarımı bir kez daha anlamayı umut ediyorum.
Benim adım Gözde. Sadece Gözde. Belki “Madem seni tanıyacağız, neden kendin hakkında bu kadar az şey söylüyorsun?” diye sorabilirsiniz. Çünkü bu şekilde kendimi daha güvende hissediyorum. Beni, bir parkta yürüyen ya da bir kafede oturan biri olarak düşünün. Belki de gerçekten karşılaştık; belki bir kahve içtik, birkaç kelime paylaştık.
Şimdiden sizlere büyük bir sevgi duyuyorum. Umarım benim hikayemde kendinizden de bir parça bulursunuz. Hazırsanız, başlayalım mı?
