Hoofdstuk 1
Ik weet nog precies waar ik was toen hij me aansprak. Niet Luca, nog niet. Ik stond druipend nat van de regen te wachten op de laatste bus, die — uiteraard — nooit zou komen. Mijn jeans plakte tegen mijn benen, mijn zwarte bomberjack was volledig buiten zijn comfortzone in dit stortweer en mijn haar... Wel, van mijn golvende lokken bleef niet veel meer over. Lente, grommelde ik in mezelf. Van twintig graden naar snertweer. Zal me leren om de weersvoorspellingen vaker te bekijken.
Een paar meter verderop ging de bardeur open. Een man stapte naar buiten, nonchalant, alsof hij de regen niet eens voelde. Leren jas. Brede schouders. Donker haar. Scherpe kaaklijn. Hij was knap, gevaarlijk knap. Hij rookte — iets dat me normaal zou afstoten, maar bij hem voelde het bijna als een stijlkeuze. Alsof hij in zwart-wit leefde, en de rest van ons in kleur.
Zijn blik vond de mijne. Lang. Te lang om toevallig te zijn. Was het interesse? Er was iets in zijn blik dat ik niet kon plaatsen. Ik wendde mijn ogen af, maar voelde zijn aandacht nog steeds op mijn huid liggen, als een hand die me niet raakte, maar wel claimde.
‘Je staat hier al even.’ Zijn stem was laag, warm, maar ergens zat er een scherp randje in. Iets dat prikte. ‘Heb je me in de gaten gehouden?’ kaatste ik terug. Flirt? Verwijt? Ik wist het zelf niet eens. Hij grijnsde langzaam. ‘Misschien. Of misschien viel je gewoon op. Mensen die niet passen bij het decor trekken de aandacht.’ Ik snoof zachtjes. ‘En wat voor decor is dit volgens jou? Tragische chick-in-de-regen?’ Hij nam een trek van zijn sigaret. ‘Meer neo-noir. Iets met onverwachte wendingen. Een vrouw die denkt dat ze de controle heeft... tot ze hem verliest.’
Wie denkt die kerel wel dat hij is?
Zijn ogen bleven hangen op mijn gezicht. Ik voelde mijn hart net iets sneller kloppen. Was dit gevaarlijk? Stond ik op het punt gekidnapt te worden? Of had hij andere plannen? ‘En jij?’ vroeg ik. ‘Ben jij dan de plottwist?’ Hij grijnsde opnieuw. ‘Misschien ben ik de afleiding. Of het begin van iets waar je later spijt van krijgt.’
Jup, duidelijk foute boel. ‘Je lijkt me iemand die zelden spijt heeft,’ zei ik uiteindelijk. Hij nam nog een trage trek van zijn sigaret en keek me nog één keer aan.
‘Ik twijfel nog,’ zei hij zacht. ‘Maar jij?’
Hij stapte iets dichterbij, bleef onder het afdak staan. Zijn ogen gleden over mijn gezicht, mijn haren, mijn doorweekte jas. Geen blik van medelijden. Eerder... een inschatting.
‘Ik gok... drie keer koppig nee gezegd tegen een taxi? En nu toch spijt.’
‘Vier keer,’ zei ik. ‘En ik ben koppig.’
‘Ik hou wel van koppig.’ Hij zei het alsof dat iets zeldzaams was. Iets dat je moest vangen.
‘Jij lijkt me iemand die vooral houdt van winnen,’ kaatste ik terug.
Zijn grijns werd langzaam breder. ‘Misschien. Maar sommige overwinningen zijn maar één avond waard.’
Voor ik kon antwoorden, doofde hij zijn sigaret tegen de muur. ‘Blijf vooral staan. Soms vinden de interessantste dingen je pas als je stil blijft.’
En met die cryptische opmerking draaide hij zich om en verdween terug naar binnen.
Ik keek hem na. Verward. Gefascineerd.
Zo’n man kom je niet elke dag tegen…
Tien minuten gingen voorbij. Langzaam. Geen bus. En intussen De regen werd feller. Mijn bomberjack gaf de strijd op.
En toen zwaaide de bardeur opnieuw open. Een andere man stapte naar buiten. Minstens even knap, maar anders. Donkerblauwe overjas. Paraplu. En een glimlach die me compleet overviel.
Zijn ogen vonden de mijne alsof hij me al had verwacht. En zonder enige twijfel liep hij recht naar me toe.
‘Jij staat hier precies al even,’ zei hij.
Observatie van de avond, dacht ik. ‘Is het zo duidelijk?’ antwoordde ik, terwijl ik naar mijn doorweekte haren wees.
‘Het lijkt me dat jij deze beter kan gebruiken.’ Hij stak zijn paraplu uit. Ik opende mijn mond om te protesteren.
‘Maar dan word jij nat?’ Ik fronste mijn wenkbrauwen.
Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik ben het soort man dat zich dat pas aantrekt als hij écht nat is, bovendien kan mijn taxi er elk moment zijn. Jij daarentegen… ziet eruit alsof de volgende verkoudheid al op je wacht.’
Ik was zo verrast door zijn vanzelfsprekende vriendelijkheid dat ik even geen woorden vond. Hoe reageer je als een knappe vreemdeling je nét geen verdronken watereend noemt?
‘Goh, bedankt? I guess...’
Hij had iets rustigs over zich. Alsof hij nergens anders hoefde te zijn. Terwijl iedereen tegenwoordig altijd onderweg is naar iets beters, was hij... hier. Bij mij.
‘Ik ben Luca,’ zei hij eenvoudig, terwijl hij de paraplu in mijn hand duwde.
Zijn vingers raakten de mijne net iets te lang. ‘En jij?’
‘Eva.’
Hij herhaalde mijn naam zacht. Alsof hij het proefde. Alsof hij het wilde onthouden. Alsof hij al wist dat hij het niet kon vergeten.
Een auto kwam aangereden. Hij opende het portier, draaide zich naar me toe. ‘Kan ik je misschien een lift aanbieden?’
Ik aarzelde. Laat. Regen. Vreemdeling. Ik zou beter moeten weten.
‘Tenzij je liever koppig op je bus blijft wachten?’
Zijn glimlach was speels. Niet opdringerig.
‘…Oké, ja. Dank je,’ zei ik. Met iets meer zenuwen in mijn stem dan ik had gewild.
Ik kroop in de taxi. Hij schoof door naar de andere kant. Netjes op afstand. Ik hield mijn smartphone stevig vast — klaar voor 112. Waarom was ik ingestapt?
‘Waar moet jij zijn?’ vroeg hij zacht. Zijn stem doorbrak mijn paniekerige gedachten.
Hmm. Adres? Nope. Nét een brug te ver.
‘Het stationsplein is prima.’
De rest van de rit verliep in stilte. Af en toe ving ik zijn blik op. Hij bestudeerde me. Niet opdringerig, maar alsof hij me probeerde te begrijpen. Alsof hij iets wist.
De taxi stopte. ‘Oké, bedankt voor de lift,’ zei ik terwijl ik uitstapte. ‘Dat was pakken aangenamer dan in de regen blijven staan.’ Prachtige woordkeuze, Eva, e-écht.
Hij lachte zacht en schoof naar de andere kant van de wagen. ‘Laat me je een geheim verklappen, Eva. De mooiste avonden zijn die waarin alles fout lijkt te gaan... tot iemand besluit iets kleins goed te doen.’
Een knipoog. Hij trok de deur dicht. En hij was weg.
Ik bleef achter met een onbekende paraplu en een hart dat sneller klopte dan daarvoor.









