Dalend in Duisternis
Share with your friends
Customize readability

Dalend in Duisternis

Miss_J

All Rights Reserved ©

Summary

Later zou ik pas leren dat die eerste avond niet zomaar toeval was. Dante had zijn zinnen op mij gezet. Niet omdat hij geloofde in iets zoals liefde — dat zou te zacht zijn, te menselijk. Maar omdat ik een trofee was. Omdat ik er was. Omdat hij het kon. Hij had het plan al klaar: charmant, tactvol, berekend. Wat hij niet had voorzien, was Luca. Luca, die eigenlijk enkel gekomen was om de avond kort af te sluiten, om beleefd zijn gezicht te tonen en daarna weer te verdwijnen. Maar iets in hem kantelde toen hij me zag. Misschien was het mijn blik. Misschien hoe ik lachte, op dat net iets te kwetsbare moment. Of misschien was het gewoon domme, brute magie. Hij viel. Hard. En dat kon Dante niet hebben. Hij was het gewend dat hij kreeg wat hij wilde. En dit keer verloor hij nog vóór het spel goed en wel begonnen was.

Genre
Romance,Drama
Author
Miss_J
Status
1yr ago
Chapters
4
Rating
n/a
Age Rating
18+

Hoofdstuk 1

Ik weet nog precies waar ik was toen hij me aansprak. Niet Luca, nog niet. Ik stond druipend nat van de regen te wachten op de laatste bus, die — uiteraard — nooit zou komen. Mijn jeans plakte tegen mijn benen, mijn zwarte bomberjack was volledig buiten zijn comfortzone in dit stortweer en mijn haar... Wel, van mijn golvende lokken bleef niet veel meer over. Lente, grommelde ik in mezelf. Van twintig graden naar snertweer. Zal me leren om de weersvoorspellingen vaker te bekijken.

Een paar meter verderop ging de bardeur open. Een man stapte naar buiten, nonchalant, alsof hij de regen niet eens voelde. Leren jas. Brede schouders. Donker haar. Scherpe kaaklijn. Hij was knap, gevaarlijk knap. Hij rookte — iets dat me normaal zou afstoten, maar bij hem voelde het bijna als een stijlkeuze. Alsof hij in zwart-wit leefde, en de rest van ons in kleur.

Zijn blik vond de mijne. Lang. Te lang om toevallig te zijn. Was het interesse? Er was iets in zijn blik dat ik niet kon plaatsen. Ik wendde mijn ogen af, maar voelde zijn aandacht nog steeds op mijn huid liggen, als een hand die me niet raakte, maar wel claimde.

‘Je staat hier al even.’ Zijn stem was laag, warm, maar ergens zat er een scherp randje in. Iets dat prikte. ‘Heb je me in de gaten gehouden?’ kaatste ik terug. Flirt? Verwijt? Ik wist het zelf niet eens. Hij grijnsde langzaam. ‘Misschien. Of misschien viel je gewoon op. Mensen die niet passen bij het decor trekken de aandacht.’ Ik snoof zachtjes. ‘En wat voor decor is dit volgens jou? Tragische chick-in-de-regen?’ Hij nam een trek van zijn sigaret. ‘Meer neo-noir. Iets met onverwachte wendingen. Een vrouw die denkt dat ze de controle heeft... tot ze hem verliest.’

Wie denkt die kerel wel dat hij is?

Zijn ogen bleven hangen op mijn gezicht. Ik voelde mijn hart net iets sneller kloppen. Was dit gevaarlijk? Stond ik op het punt gekidnapt te worden? Of had hij andere plannen? ‘En jij?’ vroeg ik. ‘Ben jij dan de plottwist?’ Hij grijnsde opnieuw. ‘Misschien ben ik de afleiding. Of het begin van iets waar je later spijt van krijgt.’

Jup, duidelijk foute boel. ‘Je lijkt me iemand die zelden spijt heeft,’ zei ik uiteindelijk. Hij nam nog een trage trek van zijn sigaret en keek me nog één keer aan.

‘Ik twijfel nog,’ zei hij zacht. ‘Maar jij?’

Hij stapte iets dichterbij, bleef onder het afdak staan. Zijn ogen gleden over mijn gezicht, mijn haren, mijn doorweekte jas. Geen blik van medelijden. Eerder... een inschatting.

‘Ik gok... drie keer koppig nee gezegd tegen een taxi? En nu toch spijt.’

‘Vier keer,’ zei ik. ‘En ik ben koppig.’

‘Ik hou wel van koppig.’ Hij zei het alsof dat iets zeldzaams was. Iets dat je moest vangen.

‘Jij lijkt me iemand die vooral houdt van winnen,’ kaatste ik terug.

Zijn grijns werd langzaam breder. ‘Misschien. Maar sommige overwinningen zijn maar één avond waard.’

Voor ik kon antwoorden, doofde hij zijn sigaret tegen de muur. ‘Blijf vooral staan. Soms vinden de interessantste dingen je pas als je stil blijft.’

En met die cryptische opmerking draaide hij zich om en verdween terug naar binnen.

Ik keek hem na. Verward. Gefascineerd.

Zo’n man kom je niet elke dag tegen…


Tien minuten gingen voorbij. Langzaam. Geen bus. En intussen De regen werd feller. Mijn bomberjack gaf de strijd op.

En toen zwaaide de bardeur opnieuw open. Een andere man stapte naar buiten. Minstens even knap, maar anders. Donkerblauwe overjas. Paraplu. En een glimlach die me compleet overviel.

Zijn ogen vonden de mijne alsof hij me al had verwacht. En zonder enige twijfel liep hij recht naar me toe.

‘Jij staat hier precies al even,’ zei hij.

Observatie van de avond, dacht ik. ‘Is het zo duidelijk?’ antwoordde ik, terwijl ik naar mijn doorweekte haren wees.

‘Het lijkt me dat jij deze beter kan gebruiken.’ Hij stak zijn paraplu uit. Ik opende mijn mond om te protesteren.

‘Maar dan word jij nat?’ Ik fronste mijn wenkbrauwen.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik ben het soort man dat zich dat pas aantrekt als hij écht nat is, bovendien kan mijn taxi er elk moment zijn. Jij daarentegen… ziet eruit alsof de volgende verkoudheid al op je wacht.’

Ik was zo verrast door zijn vanzelfsprekende vriendelijkheid dat ik even geen woorden vond. Hoe reageer je als een knappe vreemdeling je nét geen verdronken watereend noemt?

‘Goh, bedankt? I guess...’

Hij had iets rustigs over zich. Alsof hij nergens anders hoefde te zijn. Terwijl iedereen tegenwoordig altijd onderweg is naar iets beters, was hij... hier. Bij mij.

‘Ik ben Luca,’ zei hij eenvoudig, terwijl hij de paraplu in mijn hand duwde.

Zijn vingers raakten de mijne net iets te lang. ‘En jij?’

‘Eva.’

Hij herhaalde mijn naam zacht. Alsof hij het proefde. Alsof hij het wilde onthouden. Alsof hij al wist dat hij het niet kon vergeten.

Een auto kwam aangereden. Hij opende het portier, draaide zich naar me toe. ‘Kan ik je misschien een lift aanbieden?’

Ik aarzelde. Laat. Regen. Vreemdeling. Ik zou beter moeten weten.

‘Tenzij je liever koppig op je bus blijft wachten?’

Zijn glimlach was speels. Niet opdringerig.

‘…Oké, ja. Dank je,’ zei ik. Met iets meer zenuwen in mijn stem dan ik had gewild.

Ik kroop in de taxi. Hij schoof door naar de andere kant. Netjes op afstand. Ik hield mijn smartphone stevig vast — klaar voor 112. Waarom was ik ingestapt?

‘Waar moet jij zijn?’ vroeg hij zacht. Zijn stem doorbrak mijn paniekerige gedachten.

Hmm. Adres? Nope. Nét een brug te ver.

‘Het stationsplein is prima.’

De rest van de rit verliep in stilte. Af en toe ving ik zijn blik op. Hij bestudeerde me. Niet opdringerig, maar alsof hij me probeerde te begrijpen. Alsof hij iets wist.

De taxi stopte. ‘Oké, bedankt voor de lift,’ zei ik terwijl ik uitstapte. ‘Dat was pakken aangenamer dan in de regen blijven staan.’ Prachtige woordkeuze, Eva, e-écht.

Hij lachte zacht en schoof naar de andere kant van de wagen. ‘Laat me je een geheim verklappen, Eva. De mooiste avonden zijn die waarin alles fout lijkt te gaan... tot iemand besluit iets kleins goed te doen.’

Een knipoog. Hij trok de deur dicht. En hij was weg.

Ik bleef achter met een onbekende paraplu en een hart dat sneller klopte dan daarvoor.

Let Miss_J know what you thought about this chapter!

Further Recommendations

Mystic Wolf

Teresa: The book is well done, brilliant in fact! Z

Read Now
THE ALPHA WHO REFUSED TO APOLOGIZE

PansyPotter: I liked that the main female character is written to be a strong and intelligent woman

Read Now
The Full Moon Breeding Club

Susan Morris: This is a fantastic romance story! The writing, the timing, the flow, the characters were all great. I love the story because it involved a “process” I had not read about before in shifter romance and was well thought out and applied to this story. Cheers to the author!

Read Now
Hit and Run

ZaraPearl: I truly love the story, very intersting and lovely.Sebastian is a great character and yoda ..., all of it , though I expected more at the endingi5 would've been great

Read Now
The Cursed Alpha's Fifth Luna

karen cridland: Good character construction and fluid writing style.

Read Now
The Easter Bunny

Talia Kendrick : Honestly I love the book. Here is how I feel about each character: Detective Kayla is an Idiot, I can't stand this lady and I feel so bad for braelyn and Phoenix because after everything they have been through it makes me angry that they have to go through this again. Sure Phoenix doesn't know about...

Read Now
The Iron Crown

Danielle_Anderson: Kira's training yard and her mirror feel like two different women, and the gap between them is where this opening does its best work. The clean arc of the sword, the shock running up through her wrists, the bright singing moment when only the blade exists, all of that is undone by the practiced soft...

Read Now
The Mate he couldn't have

glendinningjune: Sdfgg ghiiio dghjk sdfgh tuition xxvhh gvhhn gvvhj ghj joking hbvcfh jkkkbv fccgh hhh dccg wfgbv yvffv invest unvvgh

Read Now
After Letting Go

ajwesson: I liked that this story felt so easy to read, like sitting in the chair you've used for years but haven't replaced simply because it is just so very comfortable. It's Bliss.

Read Now