Bölüm 1: İhanetin Tam Ortasında
Giriş
“Ben tam bir ihanetin ortasındaydım.
En güvendiklerim beni arkamdan bıçaklamıştı.
Sahip olduğum her şey, inşa ettiğim dünya bir anda yıkıldı.
Mafyanın soğuk kuralları arasında yalnız kalmıştım.
Ama pes edecek değilim.
Çünkü benim adım Lavinya Tunalı.
İkinci ismim Bahar, ama onu hiç kullanmadım, sevmiyorum bile.
Sadece Korven bana o isimle seslenecek, başka kimseye izin vermem.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Soğuk odanın duvarları üzerime çöküyordu ama içimde bir alev yanıyordu. O alev, ihanete karşı duyduğum öfke ve hayatta kalma isteğiydi.
Yıllardır mücadele ettiğim, kurduğum düzen, birkaç alçak yüzünden darmadağın olmuştu. İnanması zordu ama gerçekti: Kendi mafya grubumun içindekiler, benim sırtımdan bıçaklamıştı.
Peki neden?
Güç, kıskançlık, ihanet... Hepsi bir araya gelmişti. Benim zekam, güzelliğim ve liderliğim onları rahatsız etmişti.
Ama ben vazgeçmeyecektim.
Bu hikaye, düşmanlarımla savaşırken kendimi buluşumun hikayesi.
Ve belki de, hiç beklemediğim biriyle...
Bölüm 1: İhanetin Tam Ortasında
Sabahın soğuk ışıkları odama usulca süzülüyordu.
Lavinya Tunalı olarak yeni bir güne uyanmıştım.
Yorgun vücudumu zorla kaldırdım, aynaya baktım. Gözlerimde yorgunluk, içimde bir fırtına vardı.
Hızla üzerime siyah taktığım dar kıyafetlerimi geçirdim.
Elimdeki kar maskesini dikkatle taktım; örgütün simgesi, yüzümüzü gizleyen soğuk kalkan.
Aşağı indim. Örgüt binasının beton koridorlarında yankılanan ayak seslerim, kalbimin hızlı atışıyla yarışıyordu.
Hazır bekleyen ekip tam donanımlıydı. Herkesin yüzünde aynı ifadesizlik, aynı kararlılık vardı. Ama gözlerinde bana karşı bir soğukluk...
“Bahar,” diye seslendiler bana, bahar benim ikinci adım ama hiç sevmiyorum ikinci ismimi kullanmıyorum bile ama onlar bana öyle seslenmeyi seviyorlardı her zamanki gibi yine seslenmişlerdi.
Hemen karşımdaki masayı işaret ederek oturmalarını söyledim hepsi masaya yöneldi ve herkes masadaki yerini alınca planımızı anlattım hedefi gösterdim. Ama birinin bile yüzünde onaylayan bir ifade yoktu adeta beni kimse dinlemiyordu, sanki ekiple aramızda bir duvar ben ben duvarla konuşuyordum.
O sırada tüm ekip birden ayağa kalktı, gözlerinde öfke ve hayal kırıklığı vardı.
“Sen bu örgütü bitiriyorsun, Lavinya Bahar! Diye bağırdı biri
“Her şeyi tek başına yapıyorsun, kimseyi dinlemiyorsun!”
“Bizi hiç hesaba katmıyorsun, sadece kendi çıkarlarını düşünüyorsun!”
“Güç istiyorsun, ama liderlik etmeyi bilmiyorsun!”
Sözler bir ok gibi saplanıyordu içime ama inkar etmedim.
“Hayır, ben herkesin iyiliği için çalışıyorum. Strateji benim, plan benim. Siz koruma görevinizi yapacaksınız!”
Ama nafileydi. Tartışma büyüyordu.
Bir diğeri bağırdı:
“Yalan söylüyorsun! Biz senden bıktık!”
“Bu çatışma bizim değil, senin oyunların!”
Bağrışmalar koridoru dolduruyordu.
Sesler yükseldi, tehditler savruldu.
Ama ben pes etmeyecektim.
“Ben buradayım. Bu örgüt benim hayatım, benim sorumluluğum!”
Ama onları ikna edemiyordum.
“Git!” diye bağırdılar hep bir ağızdan.
“Biz gitmiyoruz, bu senin savaşın!”
O anda önümde duran çantayı fırlattılar.
Çantanın içinde benim kıyafetlerim vardı.
“Bunu al, burayı terk et,” dedi biri.
“Sen kötü bir lider oldun, her şeyi tek başına yapıyorsun. Bizim umurumuzda değilsin artık.”
Kafamda bir karmaşa, kalbimde büyük bir boşlukla çantayı aldım.
Gözlerim doldu ama dışa vurmamaya çalıştım.
Bir adım geri atmadım.
Koridorlardan dışarı çıktım, soğuk hava ciğerlerimi yaktı.
Adımlarım belirsiz, ama kararlıydı.
Yüzümdeki kar maskesini çıkardım ve derin bir nefes aldım.
Soğuk havanın ciğerlerime doluşunu hissettim.
Son paramı saydım.
Pahalı olmayan, küçük bir otel buldum.
Kirli, dar ama benim için güvenliydi.
Gece boyunca dışarıdaki sessizlik ve yalnızlıkla yüzleştim.
Ama içimde alevlenen o yangın hiç sönmedi.
🦢(Biraz zaman sonra)
Sabahın ilk ışıkları odaya sızarken, göz kapaklarım ağrıyordi. uyuyamamıştım.
Bütün gece düşünceler beynimi kurcalamış, kalbimi sarmıştı.
Ne yapmalıydım?
Kime güvenebilirdim?
Nereye gidebilirdim?
Duvarda asılı eski saat, sessizce tiktak ederken, ben yatakta dönüp duruyordum.
Her planım, her hayalim paramparça olmuştu.
O gece ne dışardaki sessizlik huzur vermişti ne de yalnızlığın ağırlığı hafifletmişti.
Her nefes alışımda, kendime söz veriyordum:
“Pes etmeyeceksin, Lavinya.”
Ama karanlıkta, düşünceler arasında kaybolmak kolaydı.
Üzerime düşen ağır sorumlulukları ve ihaneti düşündüm.
Örgütüm, hayatım, kimliğim... Hepsi bir arada sarsılıyordu. Aniden otel odasının kapısı açılacak "Lavinya Tunalı tutuklusunuz" diyerek içeriye polisler girecekmiş ve beni tutuklayacakmış gibi hissediyordum çünkü dışarda tek olduğum için savunmam da yoktu buda kolayca kimliğimin tespit edileceği anlamına geliyordu o yüzden iyi gizlenmem gerekiyordu.
Ama buna izin vermeyecektim, güçlü olacaktım
Çünkü daha yazılmamış bir hikayem vardı.
Ve bu hikaye, tam da şimdi başlıyordu.
Sabahın serinliğinde otel odamdan eşyalarımı toplayıp kimseye görünmeden merdivenlere ilerledim ve otelden çıktım.
Dışarı adımımı attım ama nereye gideceğimi bilmiyordum.
Mafya lideri olmanın laneti bu; herkesin seni tanıyabileceği, izlenebileceğin bir hayat.
Beni arıyorlardı. Tutuklanmak, yakalanmak her an mümkün olabilirdi.
Yüzümü gizlemek için kar maskesini yeniden taktım.
Gözlerimin etrafını siyah kalemle belirginleştirdim, siyah kapüşonumu çektim.
Ara sokakların karanlığına daldım.
Kalabalık caddelerden uzak durdum, gölgelerle arkadaş oldum.
Her köşeyi dikkatle kontrol ettim, arkamı kolladım.
Her adımda kalbim hızla atıyor, her ses beni irkiltiyordu.
Karanlık sokaklarda ilerlerken, geçmişimle ve geleceğimle yüzleşiyordum.
Beni kimse kurtaramazdı, bu savaşı tek başıma vermeliydim. Ama bunun için yardıma ihtiyacım vardı. Uzun zaman önce tartıştığımız için konuşmadığım hatta hayatımdan sildiğim bir ablam vardı bana hiç benzemiyordu beni babam daha savaşçı, pes etmeyen, özgüvenli yetiştirmişti, ama ablam benim tam tersimdi utangaç bir tipti biriyle konuşurken göz teması kurmaya bile çekinirdi.
Hatta kişiliklerimiz bile farklıydı ben mafya lideriydim o ise Türkçe öğretmeniydi benim korkusuz olmam onu korkutmuştu, benim katil olduğumu düşünüyordu hayal dünyası çok geniş olduğu için böyle şeyler uyduruyordu kafasında. Onun yanına gidip ona "beni yanına al" diye yalvaracak değildim ablam hala aile evinde yaşıyordu evlenmeyi düşünmediğini söylemişti en son görüşmemizde. Aile evine gidip seneler önce biriktirip sakladığım paramı alacaktım. Elbet çok zor olacaktı, neden geldiğimi soracaktı herkes bu yüzden eve gizlice girecektim, eski odamın penceresinin altında bir merdiven vardı eskiden o merdiven hala duruyorsa merdivene tırmanıp pencereden içeriye girecektim, ve parayı alıp geri çıkacaktım.
Planımı uygulamak için eski evimizin yolunu tuttum yolda yürürken yine kapüşonumla ve kar maskemle ara yollardan yürüyordum.
Devam edecek...🎬










