HANGİMİZ HAKLI ???

HADİ CANIM SEN DE !!!!

İncilay o gün kendine pirinç lapası yapacak yanına da patates salatası hazırlayacaktı. Muhtemelen midesini üşütmüştü ya da yediği bişey onu rahatsız etmişti. Hemen ocağa küçük ama derin tencerelerinden birini yerleştirdi. İçine yıkamış olduğu pirinci döktü ve üzerine musluktan su ekledi. Ardından dört adet patates yıkadı ve onu da bi tencereye alıp yine musluktan su ekleyerek haşlamaya başladı ve başladı başından geçenleri yazmaya...

Artık onunla görüşmek zor geliyor. Meğerse evliymiş ve o kadar zaman bunu nasıl hissedememişim. Hiç yanımdan ayrılmıyordu oysa. Çoğu günlerimiz birlikte geçti ve şehir dışına giderken bana çocuklarını görmeye gideceğini söylerdi. Haliyle kim bir babayı çocuklarından uzak tutmak isterdi ki..

İşin tuhaf yanı bizi tanıştıran arkadaşı da onun boşanmış olduğunu düşünüyordu. Ne kadar safmışım diyen tek kişi ben olmasam da bu hikayede olmaması gereken bendim. Kendimi bu haberi aldıktan sonra o kadar sorguladım ki... Ayrılmak istediğimi belirttim ve onunla asla görüşmeyeceğime dair kendime söz verdim bu olay kapanacaktı. O evliydi ve boşanma aşamasında falan da değildi. Karısı bir memurdu ve iki çocukları vardı. Bense garsondum bir pizzacı da. Onu benimle tanıştıran da müşterilerimizden biriydi ve bana karşı hep saygılı ,kibar davranan bir adamdı.

Kalktı bilgisayarın başından ve ocaktaki yemeklerini kontrol edip tekrar yazmaya koyuldu.

Öyle ki benimle ilgili asla yanlış ve kötü bir niyeti olmazdı benim de onunla ilgili kötü bir düşüncem olmadı. Görüşmeme kararımı ilk zamanlar olumlu karşılamış olacaktı ki bi süre birbirimizi görmedik. Bir gün yine ansızın kapıda belirdi. Ben her ne kadar sıradan bir müşteri gibi karşılasam da ona karşı hislerim değişmiyordu değişemiyordu. Kendime çok kızdım hep bu yüzden. Hayatım boyunca bir sürü insanla tanıştım karşılaştım ancak bu farklıydı. Duruşu, konuşması, nezaketi, sevecenliği, yerinde yapılan espriler, mütevazi gülüşü, parfümü bile herkesten farklıydı. İlk gördüğümde bu adam bana bakmaz ben ona hiç bakmam demiştim. öyle ya ben ona göre daha iyiydim görüntü olarak. Şöyle ki yanımızdan geçseler bana mı bakarlar ona mı diye sorsak sormadan bakışlar zaten bende olurdu. Bu bir özgüven meselesi değil sadece görünüş itibariyle ve çevremin bana hissettirdiği buydu. Onunsa sanki daha sakin bir yapısı ve farklı bir duruşu olduğundan (böyle tiplerle hiçbir samimiyetim olmadığından) ikimizin farklı dünyaların insanları olduğumuzu düşündüm ,her ne kadar etkilensem de...

Hemen her gün yemeklerini bizde yer ve sık sık halimi hatırımı sorar yanındaki insanların anlattığını dinler gibi yapıp gözlerini benden ayırmazdı her ne kadar görmezden gelmeye çalışsam da görüyordum işte. Hemen her gün farklı takım elbiselerle gelir hafta sonları spor giyinirdi. Siyah gözlüklerini gözünden çıkarır telefonu ve cüzdanı ile birlikte masaya koyar, kumaş pantolonunu hafifçe yukarı kaldırıp selamlar bir şekilde başını hafif öne eğerek sandalyesine oturur ,gülümserdi. Bazı zamanlar morali bozuk gelirdi ve bana bakınca hemen gülümserdi. Bu benim de iyi hissetmemi sağlardı. Bense ona hemen menüyü desk ten kaptığım gibi ona götürür ve uzatırdım ardından hemen sipariş listemi kot pantolonumun arka cebinden çıkarır, siparişini alırdım. O sırada benim de fikrimi sorardı o gün için tavsiye ettiğim bi pizza çeşidi var mı diye yanına da kola ya da farklı asitli bi içecek söylerdi.

Günlerden bir gün iş çıkışı beni sokağın başında bekledi ve kahve içmek isteyip istemediğimi sordu bense ona bugünkü yorgunluğun ardından fena olmaz diye düşünerek kabul ettiğimi söyledim. Başta iki arkadaş gibi görüşüyorduk ne o ne ben ciddi meseleler denilen gelecek ve evlilik ya da yuva kurma tarzı şeyler konuşmazdık. Sadece anı yaşıyorduk. Bir gün dondurma yiyorduk, bir gün çay ertesi gün kahve derken çok sıkı iki arkadaş gibiydik ben ona işyeri ile ilgili şeyler anlatırdım, o bana kendi işi ile ilgili şeyler anlatırdı. O ne iş yapıyordu anlatayım hemen

Atanamayanlar familyasından bir fen bilgisi öğretmeniydi. Doğduğu şehir benim doğduğum şehirle arasında binlerce km olan bir şehirdi ve ikimizde çok alakasız güney kıyısında bir şehir de karşılaşmıştık. Doğrusu o bölgenin insanını tuhaf bulmanın yanı sıra samimiyetinden dolayı ilgi çekici bulmuşumdur. Bizim bölgeye göre daha gerçekçi yalansız ve samimi bir izlenim olarak kalmış aklımda. Ben bilemezdim ki altından neler çıkacak. Atanamayınca siyasi olarak bi yerde temsilci yardımcısı gibi pozisyondaydı ve benim içinse siyaset, tek anladığım seçim zamanı seçim sandığımı bulup oy vermekti. O da yıllarca babamızdan duyduğumuz hakkında tek satır bilmediğimiz ,ideoloji denilen şeye asla akıl sır erdirmediğimiz ve aslında üstüne de hiç düşünmediğimiz bir sistemdi.

Haşladığı patatesi soğuk suyun altına biraz tuttuktan sonra soymaya başladı ve ardından onları küp küp doğradı, biraz da tuz ekleyip hafif çukur bir tabağa döküp, tabağı masanın üzerine yerleştirdi. Bilgisayarın hemen sağındaydı tabak.

Lapa pilavını da hemen bir kaseye alıp onu da diğer tabağın yanına yerleştirdi. Bir yandan yazacak bir yandan da bi çatal patates bi kaşık pilav yiyecekti. Zaman herkes için kısıtlı ve hızlı aktığı için onun da hep bir şeyleri yetiştirmek zorunluluğu varmış hissi sürekli yakasındaydı ve bırakmıyordu. Eğer yazısını bitirmeden uyursa bir daha yazacak zaman enerji ve dikkati kendinde bulamayabilirdi.

Günler böyle geçerken bir gün sahil kenarında öylece yürürken bana çalıştığım yerden izin alıp alamayacağımı, bir haftalık İstanbul da işleri olduğunu ve ona eşlik edip edemeyeceğimi sorduğunda çok şaşırdım. Böyle bir teklif beklemiyordum ve hemen izin alabileceğimi yerime de bir arkadaşımı geçici olarak çağırabileceğimi belirtince o da sevindi ve bana doğru döndü ,önüme geçti, sarıldı. Ufak bir şokun ardından ben de karşılık verdim. En nihayetinde arkadaştık ve arkadaşlar sarılabilirdi.

Bir yandan yazıyor bir yandan da yemeklerinden yiyordu ama boğazına diziliyordu patatesler ve pilav çok da yardımcı olmuyordu boğaz trafiğine. Ne kadar dikkat edersen et, yağsız ve az tuzlu patates boğazda takılıyor ve yanına ne koymalıyım diye düşündü. Bir gün önce hastaneye gittiğinde doktor ona haşlanmış patates, pirinç lapası ve muz yemesini söylemişti. Ancak yanına keşke yoğurt deseydi. Bir yandan yutmaya çalışıyor kafasını yukarı kaldırarak boğazından aşağı patatesin gidişini hafiften hissediyordu.

İstanbul a gittiğimizde arkadaşlarına beni kız arkadaşı olarak tanıttı, onlar da hiç bozuntuya vermedi. Bilmiyorum onlar biliyorlar mıydı evli olduğunu, belki onlara da bişey söylememişti. Bazı erkekler çok fazla "kapalı kutu" olabiliyorlar, onu da yaşayarak öğrendik. Ancak bir eş hiç arayıp sormaz mı "nerdesin, napıyorsun ya da ne bileyim bugün başıma şu geldi "diye kocasına anlatmaz mı gibi soruları düşünmeden edemiyor insan. Otelde kaldık ayrı odalarda tabii ve vapur gezisi yaptık, kız kulesinin karşısında çay satan yerler vardı orada çay içtik, bir restorana yemek yedik. Çok keyifli akşamlardı. Orada, evet ,hayat çok hareketli, sadece gezmeye gidilebilirdi ama bence bi hafta yetmedi, daha çok gezilecek görülecek yer vardı ama unutmayalım ki bu bir iş gezisiydi. Hayatım boyunca unutamayacağım serüvenlerden biriydi.

Derken döndük tekrar yaşadığımız tanıştığımız şehre ve ben artık aşıktım sanırım ama asla renk vermiyordum. Biliyordum o da benim için deli oluyordu. Hatta bir keresinde iki tane adam karşıdan gelirlerken bana dik dik bakıyorlardı süzercesine ve ben kafamı çevirip rahatsız olduğumu karşı tarafa hissettirmeye çalışırken elimden tuttu sıkıca ve bana "şimdilik böyle olsa iyi olacak yanlış anlama seni korumaya çalışıyorum "gibi bir şeyler fısıldadı. Kıpkırmızı olmuştum, uzun zamandır kimsenin elini tutmayı bırak ,selam bile vermemiştim. başımdan bir başarısız evlilik geçti ve hüsrandı. Bir kaç da gereksiz zaman kaybı görüşmelerim de olmadı değil. Anladım ki artık sevemeyeceğim, kendi yoluma gitmeye karar vermiştim, ta ki onu tanıdığımı zannettiğim zamana kadar.

Bir sürü çeşitte yemekler yaptık birlikte, saatlerce anlattık, konuşacak muhakkak bişey buluyorduk. Hiç bir şey olmasa memleketlerimizden yaşayış biçimlerimizden travmalarımızdan bahsediyorduk bazen ağlıyor bazen gülüyorduk. Bazen sabaha kadar sahilde oturduğumuz oluyordu. Aynı şeyi anlatsak da karşılıklı olarak yine de bozmadan devam ediyorduk dinlemeye birbirimizi ,yeter ki paylaşalım üzerine kurulu bir ilişkiydi bizim ilişkimiz. Bazen sessizliği, bazen dalgaların sesini, bazen turistlerin yüksek sesli kahkahalarını, bazen güneşin tam üstümüzde yakışını, yağmuru her şeyi ortak yaşıyorduk. Beni çoğu zaman işe bırakıyor, işten alıyordu. İş arkadaşlarıma da kendini iyiden iyiye sevdirdi. Onu gördüklerinde hemen bi çay servis ediyorlardı, ben o sıra siparişteysem ya da başka bir meşguliyetim varsa.

Düzenli bir hayattı belki de benim istediğim. Belki de düzenli ve benle olmayı isteyecek, beni hak edecek birisiydi. İnsan arada sırada yaslanacak bir omuz arıyordu. Öyle ya yaradılışımız gereği bir çiftsek eğer benim diğer tekim o olabilirdi. Ne çok da hayal bağlamıştım yakınlaştıktan sonra ,hatta çocuk fikrine -dünya düzensizliğinden, yaşam koşulları, tehlikeler- uzak olsam da bence bizim bir çocuğumuz da olmalıydı. Gözleri benim gözlerim gibi yeşil olmak zorunda değildi onun derin kahverengi gözlerine benzeyebilirdi. Gülüşü de güzeldi. Boyu kesinlikle ona benzemeliydi. Nerden baksan 1,90cm :) Hayat dolu olabilirdi ben gibi ama onun duruşu da çok havalıydı. Kız olursa da fazlasıyla cool bir hanımefendi olurdu. Yemek de yapabiliyordu hele salata yapma konusunda kendini geliştirmiş değişik salatalar yapıyordu bana. İşten eve gelirken beraber malzeme seçiyorduk ve herkes yapacağı yemeğin malzemesini kendi belirliyordu. İhtiyaca göre sadece o günlük malzeme alıyorduk. Dışarda da yemek yediğimiz oluyordu ve evde fazladan aldığımız malzemeler biz farkına varamadan çürüyüp çöpe gidiyordu. İkimiz de bu durumdan fazlasıyla rahatsız oluyorduk. İkimiz de bir gün çöpün başına geçtiğimizde dolabın yarısını içine boşalttığımızı görünce karar aldık. Artık sadece ihtiyacımız kadar alacaktık.

Yemeklerimizi yedikten sonra birlikte soframızı kaldırıyor birlikte bulaşığa geçiyorduk. Ben köpüklüyordum, o köpüğü musluktan akan su ile arındırıp suyunun süzülmesi için kapların bulunduğu yere yerleştiriyordu. Bana bazı günler Orkide getiriyordu. Sarı saçlarımı seviyordu tıpkı bir kız çocuğunun başını okşar gibi .Benim işle ilgili ya da müşterilerle ilgili sorunlarımı dinlerdi ,bana çoğu zaman hak verir ve bunların hepsinin bir gün son bulacağını ve daha güzel günlerin geleceğini söylerdi. Arada sırada ona pizzacı da ne kadar kariyer yapabileceğim diye alay edercesine cümle kurduğumda, belki bir gün senin öyle bir işyerin olur ve orda öğrendiklerin neleri yapıp yapmaman konusundaki tecrübelerin işine yarayacak tarzında dikkat dağıtan ve bi o kadar da ümit veren söylemlerde bulunurdu. Aslına bakarsak çok da şikayetçi değildim işimden, sadece benimle ilgilenmesi güzel şeyler söylemesi hoşuma gidiyordu.

Evin dekorasyonunu bile birlikte ikimizin zevkine göre değiştirdik. Evimizin diyemiyorum çünkü ne o tam olarak eve ait olabildi ne de ben ondan sonra herhangi bir yere ait hissedecektim. Çiçek topraklarını bile birlikte havalandırırdık, kuruyan yaprakları birlikte makasla ayıklardık. Film izlerken hangimizin bardağı önce boşalırsa diğeri bekler doldururduk. Güzel keyifli bir uyum geliştirmiştik. Birimizin hayır dediğine öbürümüz evet demezdi, diyemezdi çünkü zevklerimiz çok yakındı. Yıllardır tanışıyorduk sanki. Çoğu zaman bana uyum sağlamak için yağmurda benimle birlikte evden sokağa fırlardı ayaklarına hızlıca ayakkabılarını geçirip ve arkamdan şemsiye getirirdi. Hasta olmamı hiç istemezdi ve hastalandığımda başımdan ayrılmazdı.

Balkona çıkıp hava alma gereksinimi duydu. Dışarıda hayat durmuş yoldan tek bir araba geçmiyordu. Saatin kaç olduğu umurunda değildi, araba geçse bile fark etmezdi. İçinde bulunduğu psikolojiden çıkamıyordu. Bütün şehir uyuyor gibiydi, İncilay hariç. Kimseyi de arayamazdı, kimseyle de dertleşemezdi, sahi ne anlatacaktı? Kendi bile kendisini suçlamadan edemezken, kim yardımcı olabilirdi? İçeri girdi ve yazmaya devam etti.

Bir peri masalıdır ya bazı dönemlerimiz benim peri masalım da onunla başladı ya da ben öyle olsun istedim ve güzel bitmeliydi. Ve her güzel şey gibi bu da bitecekti. Asıl kızgınlığım neydi diye sorsalar daha yaşanabilecek çok güzel günler vardı ve ben onları artık yaşayamayacaktım. Eski ben değildim artık. Öyle kapıldım ki onla olan hayata sanki evvelim ve ahirimin olduğu yolculukta elimden tutan olacaktı. Birlikte nefes alıp birlikte bir gün son nefesimizi verecektik. Bana öyle geliyordu ki o bensiz ben onsuz düşünülemezdik. Beni tanıyanlar bile bendeki değişikliğin farkına varmış olacaklar ki artık gülüşümün bile daha canlı yürüyüşümün bile daha dik, konuşmalarımın bile daha net olduğunu söylüyorlardı. Bakış açım bile değişikmiş onlara göre. Eskiden sadece yaşıyoruz kafasındaymışım şimdi iyi ki varım ben çok önemliyim kafasındaymışım, öyle derlerdi.

Onu aklımdan çıkarmalıydım nasıl yapacaktım bilmiyorum. Tek bildiğim onu özlememeliyim, görsem bile gözlerimi kapatmalı yönümü çevirmeliyim. Aynı yoldan bile geçmemeliyim. Tamamen uzak durmalıyım. BELKİ DE ŞEHRİ TERK ETMELİYİM...

İncilay yavaşça ve buruk bi şekilde masadan kalktı bir kaç lokma aldığı yemek tabaklarını kalanları çöpe döküp, boş tabaklarını lavabonun içine yerleştirdi, üzerinde musluk suyunu biraz gezindirdi ,kurumasın diye ancak onlar da diğer zamanlar olduğu gibi bir kaç gün orada bekleyecekti, tam bir yığın olana kadar.

Mutfaktan çıkıp masasına geri döndü. Hemen bilgisayarındaki yazısını kaydedip, yazdığı sayfadan çıkıp bilgisayarı kapattı. Salonun ışığını biraz kıstı. Yatak odasına doğru dengesini yitirmişçesine yöneldi, odanın ışık düğmesini el yordamıyla buldu ve düğmeye bastı. Lamba aydınlattı karanlığı. Aynada kendine baktı, artık eskisi gibi neşeli değildi, o mutlu,bir zamanların hayat dolu kızından hiç eser yoktu, kendini gülümsemeye zorladı ama beceremedi, sevmedi kendini aynada, beğenmedi karşısındaki yansımasını, sanki karşısındaki kişi yabancıydı. Aynanın karşısından arkasını dönüp elektrik düğmesini kapattı. Doğruca yatağına döndü ,oturdu önce ve yatağına uzandı, baş ucundaki elektrik düğmesine uzanarak kapattı. Düşünceler zihnini rahat bırakmıyordu, nedenler, niçinler, haklılar haksızlar bir sürü bu ve bunun gibi sorular...derken uyuması biraz zaman alsa da artık rüyalar alemine daldı.

Yine yağmur yağdı şehre ve koşarak evden çıkan olmadı. Aksine birileri içerde, evinde hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Başına gelenlere anlam veremiyordu. Tüm bunları hak edecek ne yapmış olabilirdi diye düşünmeden edemiyordu. Ne düşünceler geçse de içinden teselli bulmuyordu aklı ve de kalbi. Onu çok özlüyordu evet ama ara sıra atakları tutuyordu. ÖZLEM ATAKLARI...Koltuktan kalktı masanın üzerinde duran kağıt havludan bi parça koparacaktı ve göz yaşlarını silecekti ki , vazgeçti. Kazağına sildi. Bir zamanlar karşısında herhangi bir sebepten ağladığı adam uzatırdı hemen kağıt havludan yaprak koparıp ya da kendi silerdi havluyla kızcağızın gözyaşlarını. Kazağına gözlerini sildiğinde adam direkt kızı durdurur tekrar havlu getirir kendi silerdi durmak bilmeyen yaşları...şimdi sessiz ıssız evi sadece yağmur sesi ve kendi hıçkırıkları dolduruyordu evi. Kahkahalı ve eğlenceli günler geride kaldı, biliyordu ve bir daha asla öyle bir şey yaşanmayacaktı, yaşayamayacaktı...

Kalktı kendine bir kahve yaptı, cam kenarından dışarda yağmaya devam eden yağmuru seyretti. Aklına yine o gün geldi.

Bir kadın ve bir elinde oğlunu diğer elinde kızını ellerinden sıkıca tutarak kendisine öfkeli bakışlarla yaklaşan bir kadın...

Hiç tanışmadığı bir kadın ve daha önce resimlerini gördüğü iki çocuk...Anlam vermeye çalıştı ama veremedi çünkü muhtemelen boşanmış olan bir erkeğin bir kadınla bir ilişki yaşamasında ne gibi bir sakınca olabilirdi ki...

Önce servis bekleyen ya da önündeki pizzaların tadını çıkaran müşterilere mi geliyor diye bakındı ancak etrafındaki kimse oralı bile değildi...

Kadın hızla yaklaşırken bir anda bağırdı

-İncilay sen misin ?diye ismini biliyordu. Ama nedendi bu öfke? Hemen garson arkadaşlarından birine kafası ile işaret edip müşterilerle ilgilenmesi için yönlendirdi. Yavaş ve sakin adımlarla anlam veremiyormuşçasına bakarak kadına doğru yürümeye başladı.

Kadın tekrar sordu yaklaşınca nefes nefese bir şekilde

-İncilay sen misin

-Evet benim, buyurun ne istemiştiniz ? dedi sakin tavrını koruyarak.

Kadın sesini kısmaya gerek bile duymadan

-Elimden almaya çalıştığın kocamı, dedi

İncilay afalladı. Ufak bir şaşkınlık ve derin bir nefes alışın ardından

-Bir yanlış anlaşılma var sanırım hanımefendi, ben kimsenin kocasını kimseden almıyorum. Lütfen kendinize gelin. Sakince bana neler döndüğünü anlatır mısınız? Bulunduğumuz alan beni tanıyan insanlarla dolu, sizden ricam olay çıksın istemiyorsanız sakin bir şekilde ne demek istediğinizi neler döndüğünü anlatın.

Kadın hala sinirliydi. Öfkeden çocukların ellerini morartmış bile olabilirdi, titriyordu biraz da

-Benim kocam yani Haşim, seninle bir ilişkisi varmış ve ben bunu öğrendim. Benim iki tane çocuğum var, sen utanmıyor musun elin evli adamlarını ayartmaya,

diye bağırdı kadın.

-Tekrar ediyorum, umarım ikincisinde anlarsınız, tane tane anlatıyorum ben kimsenin kocasını ayartmadım. Terbiyesizlik ediyorsunuz şu anda, bu nasıl bir davranıştır iki çocuğu elinde sürükleyerek mekan basmaya gelir gibi. Hem öyle bişey olsun ya da olmasın çocukların önünde konuşulacak şeyler mi bunlar. Asıl sen utanmıyor musun çocuklara böyle bir travma yaşatıyorsun. Hoşuna mı gidecek böyle bir şey olsun ya da olmasın babalarına saygıları kalmayınca. Şimdi sizden rica ediyorum sakince ilerde sahilde bir kafe var oraya oturun ben de hemen izin alıp geliyorum, oturup sakin sakin konuşalım şu işin aslını astarını. Sakinliğimi korumaya çalışıyorum. Daha fazla üstelerseniz polis çağırmak zorunda kalacağım mekan basmaktan şikayetçi olmak zorunda kalacağım. Gerisini siz ve çocuklarınız travma seçerken düşünürsünüz.

Kadın

-Peki tamam bekliyor olacağım geç kalma, bu iş bugün bitecek diyerek sahile doğru çocuklarla birlikte yürümeye koyuldu.

İncilay da belli etmese de eli ayağı titremişti gördükleriyle. Hayatında ilk defa belki de birini, bir kadını, hatta çocuklarının önünde bir anneyi tehdit etmişti. Kendince haklı olmasaydı belki eğilip bükülebilir kadın üstüne geldikçe gelebilirdi ve onu çocukların gözü önünde yerin dibine sokabilirdi. Bazen derler ya hani yavuz hırsız ev sahibini bastırırmış, öyle bir durum gelişti oracıkta. Hemen kendini toparladı ve kafeye doğru yöneldi. Arkadaşları şaşkın bir halde ona bakıyordu. Kadının söyledikleri olacak şey değildi, onlar da sevgilisini bekar bir baba olarak biliyorlardı.

İncilay hemen önlüğünü arkadaşlarına uzattı. Birazdan bu sorunu halledip geleceğini arkadaşlarına söyleyip o da kadının arkasından sahilin yolunu tuttu.

Aklından ne kadar çıkarmaya çalışsa da çıkmıyordu işte. Gözünün önüne tekrar tekrar kareler geliyor. Yediremiyordu gururuna başına gelenleri. Çok masum bir hikaye nasıl böyle bir utanca döndü, gerçekten utanması gereken kimdi, nasıl oldu da bir anda bütün her şey toz olup uçup gitti akıl sır erdiremiyordu. Ne yani bir heyecan mıydı, ya da bir heves miydi birisi için, gerçekten bu neydi şimdi, neyin neyi

neden böyle oldu, bunu ona neden reva gördü ki bu adam, hiç mi içi sızlamadı, gerçekten aptal yerine koyduğunda mutlu muydu, neyin içine düştüğüne hala anlam veremiyordu. Acaba fazla mı ileri gitmişti, bu hikayede kim suçlu kim masum kim kahramandı...

HAZIRSAK BAŞLIYORUZ

Sanırım her şeyi yazmadan rahatlayamayacağım, kimseyle paylaşamadığım şeyleri yazdığım zamana daha rahat düşünebiliyor ve kendimi net görebiliyorum

Sahile geldiğimde kadın çocukları masanın karşılıklı iki tarafına oturtmuş kendisi ortalarında ve yönü bana dönük o da oturmuş bir şekilde daha çok da hemen atağa geçecek vaziyette bekliyordu. Göz göze geldik köşeyi dönünce ve bir an duraksadım yine derin bir nefes aldım. Sakinliğimi her ne olursa olsun koruyacaktım. Benim masum olduğuma ister inansın ister inanmasın, umurumda değildi ancak bu çocuklar bu durumdan belli ki bu kadın tarafından yeterince yara almışlardı. Sürükleyerek geldiğine bakılırsa...(tüm bu düşünceler saniyeler içinde nasıl da aklımdan hızlı hızlı geçiyor anlam veremiyorum) ben daha fazla çocukları bu duruma dahil etme niyetinde değildim. Önce niyetini öğrenmeliyim çocuklar olmadan konuşmalıyım ,evet önce bunu konuşmalıyım diye düşündüm.

yaklaştım yavaşça masaya ve hafif baş selamı verdim ve sandalyemi çektim ben de kadının karşısına dik bir şekilde oturdum. Yaslanmak değildi bu duruşum, sandalyenin hafif ucuna oturdum ki çok vaktim yok algısı oluşsun. Davranışsal geri bildirimler konusunda okuduğum detaylardan biriydi bu oturuş. Hemen konuya girmek istedi kadın.

-Eee anlat bakalım. Ne söyleyeceksin.

çocuklar düşündüğüm gibi hem tedirgin hem öfkeliydi, kim bilir neler anlatmışlardı çocuklara biri 5 yaşlarında en fazla 6 ,diğeri 8 yaşındaydı onun doğum gününe babası gittiğinde öğrenmiştim. Önce çocuklara baktım sonra annelerine sakin bir nefes alıp

-Öncelikle bir öneri değil bir ricada bulunacağım. Çocukları alacak birisi varsa hemen çağırın ya da ben çocukları pizza mağazasına götürüp orada beklemeleri için bir arkadaş çağırmak zorunda kalacağım. Takdir edersiniz ki büyük mevzularına hele ki aile mevzularına çocukların dahil olması onların açısından çok da sağlıklı değil.

-Sen karar veremezsin buna, ben anneleriyim ve ben senden daha çok düşünüyorum ki onları da yanımda getirdim, utanın diye.

-Eğer ki benden istediğiniz kavga ise tabi ki saygı duyarım ve seve seve kabul ederim, şöyle etrafınıza bakın buraya gelirken bile en az on tane esnafla selamlaştım, sen daha ağzını açamadan ,benimle ilgili yanlış düşüncelerini paylaşamadan sana hoş şeyler olmaz ancak benim istediğim kargaşa değil, bu kolayına kaçıp çocukları göz ardı etmektir. Tekrar soruyorum. Çocukları siz mi aldırırsınız tanıdığınız güvendiğiniz birilerine yoksa öyle birileri ya da uzun sürecekse gelmeleri, İZNİNİZ OLURSA ben çağırayım mı birilerini (BU KISIMLARI BASTIRA BASTIRA VE TANE TANE SÖYLEDİM BELLİ Kİ GARDINI FAZLASIYLA ALMILŞTI,BELKİ O DA HAKLIYDI KENDİNCE AMA ŞU ANDA KONU ÖNCELİĞİ ÇOCUKLARIN BURDA OLMAMALARI GEREKTİĞİYDİ)

Kadın bir süre sessiz kaldı muhtemelen hemen gelecek birileri yoktu belki de o bırakamamıştı çocukları birilerine, sonuçta anneydi düşündü ya da düşünemedi bilemiyordum. Sorumu bu sefer şöyle yönelttim.

-İsterseniz hemen arkadaşlardan birini arayayım, hem güvenilirdirler, hem de hemen hepsinin çocuğu var, hem oyun alanı da mevcut, keyifli ve güvenli vakit geçireceklerinden emin olabilirsiniz.

Kadın başını aşağı yukarı salladı, aslında bu fikir çocukları biraz da mutlu etti gibi, ufaklığın oyun alanı lafını duyduğunda hafif kıpırdandığını ve hafif gülümsediğini fark ettim.

-Peki öyle olsun, dedi.

Hemen masadan kalktım ve işyerindeki arkadaşı aradım tatlı bir kızdı aradığım arkadaşım ve ona sadece çocukları yanımızdan almasını ve onlara öncelikle aç olup olmadıklarını sormasını, yemek, içecek konusunda ve göz kulak olması konusunda birkaç ricada bulundum. Sağ olsun iyi niyetli kibar ve temiz bir kızımızdır kendisi. Hemen geldi ve çocuklarla önce tanıştı. Nazik bir şekilde bize veda edip yanımızdan ayrıldılar. Anneleri hala tek bir kelime etmiyordu, muhtemelen kendini içten içe dolduruyordu. Bu sefer önce ben konuştum.

-Yalnız da kaldığımıza göre şimdi sizi dinliyorum. Ben medeni bir insanım sizin de medeni olduğunuzu düşünerekten rica ediyorum, kazanan ya da kaybeden olarak mevzuya bakmadan sakin ve dürüstçe konuşup bu konuyu sonsuza dek kapatalım.

Kadın ben konuşmaya girince önce bi afalladı, sanırım beni hem suçlu hem güçlü olarak kafasında kurmuştu, bilemiyorum ,ancak bildiğim tek şey amacı kavgaydı ve ben bunu istemiyordum.

-Kocamdan yani çocuklarımın babasından uzak dur.

-Hayır,(sakin, net ve kendinden emin bir ses tonunda) siz de görüyorsunuz ki kocanız yanımda değil.("hayır" ı ilk duyduğunda gözleri fal taşı gibi açıldı, cümlenin sonunu beklediği iyi oldu)

-Demek istediğimi anladın.

-Belki de sorunun bu.(burada ufak bir es verdim düşünmesi için ve birkaç saniye sonra devam ettim.)Filmlerden duyduğumuz klişe sözlerle devam etmeyelim rica ediyorum.

-Hem kocamı elimden almaya çalışıyorsun hem de alay mı ediyorsun?

-Öncelikle şurayı bir netleştirelim, ben kimsenin kocasını elinden almaya çalışmıyorum.

-Peki bu yaptığın nedir?

-işte böyle sen sor ben de söyleyeyim. Ancak bazı kısımlarda da ben soru sormak zorunda kalacağım eğer izin verirsen ki, ona göre ben de senin sorularına cevap vereyim. Bu kısımda da bir anlaşalım.

-Sen bana ne sorabilirsin ki, kocamı ne zaman bırakacağını mı ne zaman tam sahip olacağını mı?

-Tekrar soru sordun ama sen sorularını seç ben sorularımı seçeyim istersen.

-Anlaştık.

Kabul etmesine sevindim yavaştan yumuşamaya başlamıştı. Amacım asla onu kandırmak değildi ama ben de kandırılmıştım sonuçta.

-Senin sorundaydık sanırım. Yanlış hatırlamıyorsam bu yaptığın nedir diye sordun, Cevaplayayım ben özellikle bişey yapmadım.

-Kocamla neden görüştün, hiç utanmadın mı evli bir babayı ayartmaya ?

Kol dirseklerimi sandalyeye yaslamış sol elimin işaret parmağını yan bir şekilde dudağımın üstüne yavaşça koydum, ağzımı kapatıyordum, sanki küfür etmemek için kendimi tutar gibi ama belli ki niyeti beni kışkırtmaktı. Bense canının ne kadar yanmış olabileceğini tahmin edebiliyordum. Sonuçta ben de mağdur sayılırdım.

Şöyle bir durum da söz konusu, kimseye göster kimliğini diyemezsin ki ya da ne bileyim nasıl edilir nasıl yapılır ve hatta böyle bir şeyi yani kimlik muhabbetini bana sorsalar "seni çok mu kandırdılar "gibi düşünürdüm herhalde. Belli ki tecrübe sahibi olup önlem bile düşünülmüş diye geçirirdim içimden.

-Bakın Hanımefendi adınızı bilmiyorum o yüzden böyle diyorum,

-Adım Hatice

-Tamam Hatice Hanım ben sizin eşinizi tanıdığımda tanımazdım. Bizim karşılaşmamız ne bir evlilik, ne bir sevgili olma telaşı üzerine kurulmuş bir organizasyondu. Evli olduğunu bana söylememişti, sanıyorum ki bizi tanıştıran kişi de bilmiyor muhtemelen evli olduğunu ve durum şu ki bir yanlış anlaşılma var. Beni ya da benim adımı ,çalıştığım yere kadar kim verdi size bilmiyorum, ancak siz de haklısınızdır kendinizce. Gelgelelim kocaman bir hata yapıyorsunuz, bana gelmekle, hatta yaptınız bile.

-Ne demek istiyorsun kime gitseydim yani, tabi ortalıkta sen gibi çok var, ama benim payıma da sen düştün.

Hafif gülümsedim.

-İnanın bana sizi kırmak istemem ama söyleyeceklerimin sizi üzmesinden korkarım.

-Farkında mısın bilmiyorum ama ben senin üzülmenden zerre korkmuyorum hatta öl geber.

-Teşekkür ederim temenniniz için, ancak ben sizin için böyle bi temenni de bulunamayacağım.

(Derin bir nefes aldım, biraz geriye yaslanmıştım, biraz toparlandım,)

-Aslına bakarsanız size çok da bir açıklama borçluymuşum gibi gelmiyor. Bundan en fazla bir saat öncesine kadar sizin varoluşunuzdan bile haberim yoktu. Sizden şikayetçi bile olabilirim hatta uzaklaştırma bile alabilirim. O yüzden "kavga" modundan biraz çıkmanızı ve aslında muhatabınızın kim olduğunu düşünmenizi beklerdim biraz olsun. Çünkü en sağlıklısı bu olurdu ,madem ki bana geldiniz sizinle çok açık konuşacağım. Belli ki sizin sorularınız standart.. Ben sizin yerinize bu soruları sorup cevaplayabilirim de .Bu şekilde siz de çok hazırlıklı olmadığınızdan bu da çok açık ve belli ,bu sebeple klişeler üzerinden gidelim. Sonra size soracağım soruları net bir şekilde de cevaplarsınız. Çok da sizi rahatlamak değil niyetim aksine daha da kapalı tutmak da ısrar ettiğiniz ve başkalarını suçlama meyliniz beni buna itti.

Hemen araya girdi.

-Ne çok konuştun.

-Daha bu bişey değil bu kısma kadar olan kısım aslında size ufak bi uyarıydı. Bundan sonraki duyacaklarınıza odaklanmanız daha iyi olacaktır. Sizin hayrınıza.

-Neden benim hayrıma olacakmış, sana ne benden.

-Çünkü sen gibi davranışları olan, bu davranışlarının sonucu sana benzeyen bi tanıdığım vardı ve aynı sızlanmalar, aynı abartılı hareketler sergiledi. Tatsız ve sevimsiz bir durum oldu, hatta sonu karakolda bitti ne yazık ki. Diğer kadın masum görülmüş, Saldıran arkadaşım suçlu bulunmuş ve arkadaşımın bazı haklarına kısıtlanma gelmişti. Hatta bununla kalmayıp çocuklarının elinden alınmasına kadar varmıştı. Ama biz sizinle böyle şeylerle uğraşmayacağımıza dair bir anlaşma yaptık bile.

Bu sözlerim onu biraz daha kendine getirmişe benziyordu, biraz önceki alaycı ve suçlayan tavrı biraz daha sakinliğe doğru yol alıyordu.

-Önce bir kahve söyleyeceğim iznin olursa sen de ister misin ?

-İstemez, senle burada kahve içmeye gelmedim.

-Sen bilirsin.

-Tabi ki ben bileceğim.

-Hay hay...

(Beni kışkırtmaya çalışmaları da ara ara ortaya çıkıyordu ama bu onun beni dinlediğini

ve aklının burada olduğunu gösterir)

Hemen bir garson arkadaşıma seslenip kahve içmek için siparişimi verdim. Kahveler gelinceye kadar konuşmadık ikimiz de birbirimizi sersem sersem süzüyorduk. O daha çok beni parçalamak istercesine baksa da ben birazdan duyacaklarında hoşnut olamayacağı yüzünü merak ederek hafif gülümsüyor aslında biraz da içten içe kızıyordum. Benim burada ne işim var demek fikri de aklımdan geçmiyor değildi. Kahvem geldi. Her zaman ki gibi az sütlü ve klasik kahvem. Kahvenin kokusu bile biraz olsun sakin düşünmeme yetmiştir. Bazen yorulduğumda bile o kadar iyi gelir ki yeniden çalışmaya başlayabilecek gücü kendimde bulabilirim. Hatta mental açıdan da rahatlattığını düşünüyorum, her ne kadar uzmanlar kahvenin çok fazla kafein ve uyarıcı olduğunu zararlı olduğunu haykırsalar da, bana iyi geliyordu. Bu arada kahvemin içine biraz da şeker koydum. Kahvemden bir yudum alıp tekrar sordum.

-içmek istemediğine emin misin, istersen çay da söyleyebiliriz ya da su ne istersen şu anda sana ne iyi gelecekse

-Kendim söylerim,

dedi ve o da bir bardak çay almak istediğini seslendiği garson arkadaşa söyledi :)

Onun kahvesi de gelince aldım mikrofonu elime..

-çok vaktini alma derdinde değilim, ancak söz nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Bu arada ne iş yapıyordunuz?

-Buraya mülakata gelmedim. Beni işe mi alacaksın?

-Eğer işsizseniz yardımcı olabilirim. Ha çok geliri olmaz asgari ücret düzeyinde bulabilirim ama geçimizi sağlayacak bir iş isterseniz yardımcı olabilirim.

Gülmeye başladı ,ama baya baya gülmeye başladı sinirleri iyice bozulmuş gibiydi bense neyi kaçırdığımı merak ediyordum ve sordum

-Bişey mi kaçırdım?

Gülmesini keserek,

-Ben bir öğretmenim, dedi. Hem de sınıf öğretmeni.

İster istemez ben de dudaklarımı ağzımdan içeri doğru çekerek gözlerimi açtım ve şaşkınlıkla ben de gülümseyip başımı salladım. Sonra hafif bi şekilde sorgular gibi gözlerimi kıstım. Ben cümleye başlamadan o konuşmaya başladı.

Niyetimi anlamış olacak ki bana şöyle bir soru sordu,

-Bu çocuklara sen nasıl öğretmenlik yapıyorsun, ya da çocuklar sizi örnek alıyorsa vay haline, öğretmen de böyle yaparsa gibi düşünebilirsin ama mevzu bu değil.

-Aslında bi bakıma aklımı okudunuz. Çünkü kendini geliştirmiş olan bireylere çocuklar emanet edilmelidir diye düşünüyorum. Özellikle ilköğrenim çağlarındaki çocukların gelişimi ve davranış biçimleri açısından toplumdan bir birey olarak benim fikrim bu.

Kahvemden bir yudum daha aldıktan sonra onun alaycı ve yüksek bakma cesareti tekrar gelmişti gözlerine. Ben de fark ettim zaten,fark etmemek imkansızdı.

O bir şeyler anlatıyordu ve benim kafamdan geçenler değişikti.

(Nasıl bir ego bu insanlarda bazı meslek gruplarındaki bazı kimlikleri kastediyorum. Asla anlam verememişimdir yıllardır. Sanki gezegeni yönetiyorlar. Tamam bazı meslekler kutsal ona sözüm yok tabi ancak bazen meslekleri değil de sanki onları insan değil de farklı bir yüceliğe eviriyoruz. Saygı göstermek farklı bişey tabi ama sosyal hayatta da gerçekten o saygıyı hak ediyorlar mıydı? Bu da ayrı bir tartışma konusuydu. Bir arkadaşımın çocuğunun kreş hocası vardı. Kesinlikle ona göre öğretmenleri sınıf öğretmeni olmalıydı ve hep o öğretmeliydi. Adı Hazal Öğretmen'di sanırım. Kızcağız çocuklarla öyle bir ilgileniyormuş ki, her birini kendi çocuğu gibi sevip onlara aynı zamanda oyun disiplin, eğlence disiplini ya da bazı kültürel nezaket ve disiplinlerimiz konusunda sağlam bir eğitmenmiş. "Disiplin" kelimesini bile sevdirmiş çocuklara. Uyum ve sağlıklı iletişim ve hayatımızın her alanında kullanabileceğimiz tatlı küçük kurallar bütünü gibi anlatıyormuş. Tabi bir annenin çocuğu üzerindeki hassasiyetini ve günümüz memnuniyetsizliğini göz önünde bulundurursak bu öğretmene helal olsun diyebiliriz sanırım.

Bir öğretmenin duruşu mahalle kavgasına gider gibi mi olmalı ya da o da insan deyip yaptığı hareketi doğrudur diye mi karşılarız bu kısmı sanırım tartışılır. Evliliğinde başarısız olan insanlar, aynı zamanda uzatmalı evliliklerinin stresini ve mutsuzluğunu işine hatta hayatının her alanına yansıttığını düşünürsek bu da çocuklarımızı kime emanet ettiğimiz konusunda bi durup düşündürür, düşündürmelidir.)

bu kadar kısa sürede bu düşünceler kafamdan geçmedi değil. O susunca tekrar sözü almıştım ama kafam hala aynı yerdeydi kavgacı bi insana, öfke kontrolü olmayan birine ilkokul çağındaki çocuğumu emanet edebilir miydim?

-Her neyse bu sizin olayınız ve beni ilgilendirmez tabi ki.Ben sizin boşandığınızı sanıyordum. Çünkü çocuklarınızdan haberim vardı. Sizi sormak istemedim, beni ilgilendirmeyen bir konuydunuz. Çocuklarla birlikte yaşamanız ya da onunla görüşmek zorunda olduğunuz durumlar gayet normaldi bana göre ve ben sizi sorma gereği hiç ama duymadım. Ebeveynler çocukların durumları konusunda özellikle boşanmış olsalar bile görüşmek zorundadır ve bunda sakınca görmedim. Benim fikrim bu şekildeydi.

Bana yaklaşarak sordu.

-Neden bunu yaptınız?

-Bu sorunun muhatabı ben değilim ama şunu sorayım. EN SON KOCANA NE ZAMAN NERDE OLDUĞUNU DEĞİL DE NASIL OLDUĞUNU SORDUN?

-Bu seni ilgilendirmez.

-Elbette ilgilendirir. Madem ki sen beni suçlamak için birşeyler bulmaya çalışıyorsun, saçma sorular soruyorsun, ben sana soruyorum. En son ne zaman aç mı tok mu olduğunu sordun? En son ne zaman kocanın yüzüne baktın? Aslına bakarsan en son ne zaman gerçekten karısı değil de hayat arkadaşı olduğunu hissettirdin? Madem ki bir suçlu arıyoruz, biz uzun zamandır görüşüyoruz eşinle tamam bu büyük bir yanlış ama bir de kendini sorgulasan diyorum. Ben senin ilişki koçun değilim. Muhatabın olan kocan hiç değilim. Soruyorum sen bunca zaman neredeydin ve ben o kadar zaman sonra senin adını öğreniyorum. Sen nerelerdeydin şimdiye kadar?

-Çocukları...m

diyecek oldu.