Dwa wyjścia

Rozdział 1

Lidia

Znowu tu jestem, Brinhil moje rodzinne miasto. Robię krok żeby wyjść z pociągu, jesienny wiatr uderza w moją twarz.

Tuż przedemną kołyszą się drzewa, liście szeleszczą pod moimu stopami. Z każdym krokiem czuję coraz większą ekscytację ze spotkania z moją rodziną.

Ostatnie lata spędziłam na studiowaniu farmacji w innym mieście, po ukończeniu studiów postanowiłam wrócić, żeby pomóc rodzicom w pracy i opiece nad moim młodszym bratem.Ze względu na natłok pracy moich rodziców, i moje egzaminy, nie widzieliśmy się od wiosny.

Zmierzam w kierunku tunelu znajdującego się po prawej stronie, żeby przedostać się na drugą stronę torowiska.

Podnoszę głowę i spoglądam na wysokie schody, jestem trochę przerażona, jest dość sporo schodów do pokonania. A ja zabrałam dość sporo rzeczy, teraz wiem, że nie rozsądne było zabierać tych wszystkich teraz ze sobą, mogłam część wysłać wcześniej.

Nie chciałam też pomocy mojej mamy ostatnimi czasy jest zapracowana. Jako właścicielka apteki przejęła wiekszość obowiązków swojej pracownicy, która odeszła z pracy z powodu ciąży. Zostali z moim ojczymem sami i z trudem udaje im się pogodzić pracę i wychowywanie mojego młodszego brata.

Z zamyślenia wyrywa mnie młody mężczyzna.

- Hej.- uśmiecha nieśmiało - Chętnie Ci pomogę.

- Hej- odwzajemniam uśmiech. - Miło z twojej strony, chętnie skorzystam.

- Tak przy okazji jestem Ethan. - wyciągnął do mnie rękę.

- Miło cię poznać Ethan. Jestem Lidia. - odwzajemniam uścisk.

Ethan jest bardzo przystojny, ma bląd włosy związane w koka, a boki zgolone. Na lewej ręce wiać tatuaże wystające spod jego skurzanej kurtki, pasującej do jego jeansowych spodni.

Zmierzamy w kierunku parkingu znajdującego się w pobliżu stacji, Ethan niesie moją torbę i swój plecak, a ja ciągnę walizkę.

Nowo poznany chłopak zaproponował, że mnie podrzuci, zgodziłam się, bo wróciłam trochę wcześniej, więc mogłam zrobić niespodziankę mojej rodzinie.

Zapakowaliśmy torby do samochodu Ethana i ruszyliśmy w kierunku mojego domu.

- Skąd jesteś? Nie widziałem cię tutaj nigdy wcześniej. - pierwszy zagaił rozmowę.

- Wychowałam się tutaj w mieście, ale ostatnie trzy lata spędziłam w Linoy. A ty jesteś stąd? - byłam ciekawa, też nigdy wcześniej go nie widziałam.

- Przeprowadziliśmy się tutaj z rodziną rok temu, to może dlatego nie mieliśmy okazji się spotkać. - dodał Ethan. - może chciałabyś się umówić kiedyś na kawę?

- Z chęcią, gdy tylko się zadomowię możemy się spotkać - odparłam.

W Linoy nie miałam czasu na zabawe, albo umawianie się z chłopcami, większość czasu spędzałam na nauce.

Czasem wyszłam z przyjaciółką na drinka, ale nie było to nic bardziej szalonego.

Chciałbym to zmienić, Ethan może mi w tym pomóc, dlatego chętnie wymieniłam się z nim numerami.

Chwilę później dojechalimy pod dom, gdy wysiadłam od razu podbiegł do mnie mój brat Alex, a za nim podążyła nasza mama.

Wzięłam go w ramiona i obróciłam przytulając.

Alex jest synem mojej mamy i Pitera mojego ojczyma.

Mój brat ma niespełna 9 lat, jesteśmy przyrodnim rodzeństwem, ale różnimy się pod każdym względem. On jest złotowłosy jak mama i Piter, a na mojej głowie rosną kruczoczarne włosy.

Mama zawsze mi mówiła, że jestem podobna do ojca, gdy dorastałam nie było go przy nas, odszedł gdy miałam trzy lata więc nie miałam możliwości go poznać.

Czy żałuję tego, że nie ma go przy nas, raczej nie, czasem się zastanawiam jakby wyglądało nasze życie gdyby został z nami ale nie ma to większego znaczenia. Teraz traktuje Petera jak ojca, to on mnie wychował i jest dla nas dobry, nie ma znaczenia, że nie jest moim biologicznym ojcem.

Wypakowaliśmy wspólnie moje rzeczy.

- Dziękuję za pomoc Ethanie.

- Sama przyjemność. - odparł. - mam nadzieję, że się wkrótce spotkamy.

- Też mam taką nadzieję. - rumieniec pojawił się na moich policzkach. - Jeszcze raz dziękuję, do zobaczenia.

- Do zobaczenia. - odparł Ethan.

Wsiadł do swojego samochodu i odjechał, a ja ruszyłam pospiesznie w stronę domu.

Robiło się już ciemno, a miałam jeszcze walizki do ropakowania.

Gdy wkroczyłam do domu, podążyłam od razu do swojego pokoju, nic się w nim nie zmieniło od czasu mojego wyjazdu.

Ściany pokrywała beżowa farba, nad łóżkiem wisiały plakaty ze znanymi osobami, a nad biurkiem, obok łóżka wisiały zdjęcia mojej rodziny i kilku znajomych z liceum.

Postanowiłam wziąć najpierw kąpiel, po tak długiej podróży, potrzebowałam chwili relaxu w gorącej wodzie.

Zanurzyłam się w wodzie i pozwoliłam sobie na chwilę błogości w olejkach zapachwoych. Kąpiel trwała zdecydowanie zbyt długo, bo gdy wychodziłam z wanny woda była już zimna, ale to było to czego potrzebowałam.

Ubrałam się w piżamę i położyłam w łóżku, zasnęłam od razu, gdy zamknęłam oczy.

Następnego ranka obudziłam się wypoczęta, wzięłam szybki prysznic i udałam się na dół w stronę kuchni.

Zapach bekonu i jajka niósł się po całym domu, gdy weszłam do kuchni zobaczyłam winowajcę tego pysznego zapachu, moją mamę Kat.

Przy stole siedział już mój brat i ojczym, gdy Peter mnie zobaczył, od razu wstał i podszedł do mnie.

- Witaj Lidio- uściskał mnie.

- Witaj Peter - odwzajemniłam uścisk.- Część Alex, część mamo.

Odpowiedzieli jednogłośnie- Cześć.

Wczoraj nie widziałam się z ojczymem, wrócił późno ze swojej zmiany w aptece, więc dopiero dzisiaj się przywitaliśmy.

- Jak się spało córeczko? - zapytała mama zerkając znad kuchni.

- Wspaniale. Tęskniłam za swoim łóżkiem i dziękuję, że ubrałaś mi pościel, uwielbiam zapach tego płynu.

- Wiem kochanie, dlatego specjalnie przed twoim przyjazdem przeprałam twoją pościel.- odpowiedziała czule. - A teraz siadaj, na pewno jesteś głodna.

Byłam głodna i to bardzo, wczoraj nic nie jadłam po powrocie, więc z wielką przyjemnością nałożyłam sobie na talerz jajka i bekonu.

Zdecydowanie mama robi najlepszą jajecznicę, z resztą nie tylko jajecznicę, uwielbiam każdą potrwawe, która jest zrobiona przez nią.

- Więc jakie plany na dziś? - zapytał Peter

- Jeśli to nie problem, to chciałabym zacząć już dziś pracę. - wiem, że rodzice chcieliby odpocząć, a ja z pewnością poradzę sobie świetnie. Gdy chodziłam do liceum, to często spędzałam swój czas po szkole w aptece rodziców, lubiłam tam przesiadywać.

- Dobrze to pojedziemy razem i dzisiaj Ci pomogę, a sama zostaniesz jutro. - zaproponował Peter.

- Brzmi świetnie. - odparłam.

Dokończyliśmy śniadanie i wyszliśmy z domu. Po drodze wysadziliśmy Alexa pod budynkiem szkoły i ruszyliśmy do apteki.

Dzień w aptece minął szybko, pracowałam na kasie w między czasie wykładając leki na półki.

Po skończonej pracy ruszyliśmy do domu, byłam zmęczona, więc po krótkiej rozmowie z Kat ruszyłam na górę, żeby wziąć kąpiel i położyć się wcześniej spać.

Jutro zostawałam sama w aptece więc musiałam być wypoczęta.