CHAPTER 1
LUCAS P.O.V.
Her hair. Her eyes. Her voice. It’s look like I was dreaming. A dream that I don’t want to be awake.
But suddenly, an incident make me wake up from my reality.
That incident turn into my nightmare. My worsted and hated nightmare. That my beloved forget about me. Forget who I was in her life.
“Ingat ka.” sa simpleng pagsabi mo ng ingat ka, para na’kong hihimatayin. I really love this girl. Who I called, ‘𝑴𝒚 𝑮𝒊𝒓𝒍.’
My girl?!
Ang baduy kapag sa iba galing, pero sa’kin? Agh! It’s lovely. I wanna call her My girl. Pero sa ngayon Naomi na lang, but I prefer Kuromi, ‘yung cute na nakuha kong stuff toy sa claw machine sa may mall, kamukha niya kase ‘yon lalo na kapag nagsalubong ang kilay niya. Bagay naman sa kaniya.
She’s so cute that I wanna squeeze her chubby cheeks. Ang cute talaga!
How I wish na hindi na siya mawala sa’kin. Kung payag nga siyang isabit ko na lang sa bag ko na parang keychain ginawa ko na. But no, that’s bad, magagalit si Kurumi.
I don’t know what she did to me. She just simply read something to me and I turned out like this. Lakas ng tama ko mga men.
Baka nga nagayuma ako. Ah hindi, parang kase ako pa ang gustong manggayuma sa kaniya. Shit.
I don’t want to wake up. Please just don’t wake me up, ang ganda pa ng panaginip ko eh. ‘Wag muna. ‘Wag mo muna siyang kunin sa’kin please.
Huwag mo kong iwan. I’m begging.
But an accident change everything.
“Hala ‘yung babae!”
Bakit gano’n. I’m starting to change. I lowered my pride. I’m starting to beg for the first time. ‘Yung mga hindi ko na nagagawa noon, nagawa ko na.
How can I escape the written fate. Eh written na nga! Kahit magpaka-hulog pa ako sa 100th floor building, wala pa ring magbabago.
Mawawala at mawawala pa rin siya sa’kin.
“I’m sorry, I don’t know you.” the moment I saw your eyes with puzzled expression. I can’t say it’s done. I can’t say kase hindi ko matanggap.
Shit!
Nabago mo na’ko eh. Saka ka naman nagbago. Tang-ina naman.