Chapter 1
Benim çocukluğumdan beri içinde yaşadığım bir evren var. Bu hikayeleri yazmaya karar verdiğimde 50 yaşındaydım ama benimle beraber yaşayan evren benden çok daha yaşlıydı. O, benimle birlikte büyüdü. Ergenliğimde bir kaçış, yirmili yaşlarımda bir sığınak, otuzlu yaşlarımda bir sırdaş, kırklı yaşlarımda bazen bir hapishane, bazen tek gerçek dostum oldu. Bazı geceler uyuyamadığımda onun sokaklarında yürüdüm. Bazı sabahlar uyanmak istemediğimde onun gökyüzüne baktım. Acı çektiğimde oraya kaçtım. Mutlu olduğumda orayı daha da güzelleştirdim. Yıllarca kimse bilmedi. Bu evren benim içimde büyümüştü, benimle birlikte nefes almıştı; dışarı çıkarsa ölürdü.
Bu, o evrenin dışarıya açılan ilk kapısı.
Okurken bazen “bu karakter yazarın kendisi mi?” diye düşüneceksin.
Cevap: Evet. Ve hayır.
Hepsi benim.
Hiçbiri ben değilim.
Hoş geldin.
Kapı açık.
İçeri girerken çekinmene gerek yok.
Burası zaten senin evin.
