P1: Project 1 (Taglish)

Joshua Alcido’s POV

Si Joshua Alcido ay nag-iisang tagapagmana ng pamilyang Alcido, isang makapangyarihan at mayamang angkan. Ang kanyang ama ay namatay sa isang car accident, at ang katotohanang ito ay nalaman lamang niya mula sa kanyang "Ina", ang babaeng itinuring niyang parang tunay na ina. Sya ay isang Nurse sa sarili nyang Hospital at Kapatid sya ng tunay kong Ama.

Dahil sa rebelasyong iyon, nilisan niya ang kanilang mansion upang mapag-isa. Pumunta siya sa isang mamahaling bar sa New York City, dala ang bigat ng katotohanang yumanig sa kanyang mundo.

Paulit-ulit ang pagtawag ng kanyang Ina na punong-puno ng pag-aalala. Makalipas ang ilang oras, sinagot niya ito.

“Nasaan ka na? Bumalik ka na dito, pag-usapan natin ito nang maayos. Baka mapahamak ka pa,” umiiyak at humahagulgol na sabi ng Ina.

Galit at sakit ang sagot ni Joshua.

“Ma? Bakit ngayon mo lang sinabi ‘to sa’kin? May pangako tayo na walang lihiman. Tapos ngayon malalaman kong hindi pala ikaw ang tunay kong ina? Magulo na ang isip ko. Gusto ko munang mapag-isa.”

Hindi na niya hinintay ang sagot. Binaba niya ang tawag.

Habang nagda-drive, paulit-ulit ang tanong sa kanyang isip:

“Bakit nangyayari ‘to sa’kin? Bakit ako ipinagpalit ng tunay kong ina sa kapangyarihan ng ama ko? Ano ba ang kasalanan ko?”

Biglang may tumawid na matanda, muntik na niya itong masagasaan. Agad siyang bumaba, humingi ng tawad, sinigurong ayos lang ang matanda, iniabot ang pera, at umalis—dala pa rin ang bigat ng kanyang konsensya at tanong sa kanyang buhay.

Mika Smith’s POV

Si Mika Smith ay isa sa pinakamalalaking influencer sa Pilipinas—leader ng isang P-pop group at CEO ng Lumina Nova Entertainment (LNE), isang kumpanyang minana niya mula sa kanyang lolo na namatay rin sa car accident.

Bukod sa kanyang sariling impluwensya, si Mika ay anak ng isa sa pinakamayamang tao sa Pilipinas—isang negosyante na may malawak na koneksyon sa politika at negosyo. Dahil dito, nagkaroon siya ng access sa mga resources at impormasyon na bihira lamang sa karaniwang tao.

Naniniwala siyang hindi aksidente ang nangyari.

“Pa, hindi aksidente ‘yon. Kailangan natin ng imbestigasyon,” mariing sabi niya sa ama.

Ngunit sumabat ang kanyang stepmother.

“Nakita mo ang CCTV. Dinurog ng truck ang kotse ng lolo mo.”

Hindi pumayag si Mika.

“Dalawang sasakyan ang nakapalibot sa kotse ni Lolo bago bumangga ang truck. Hindi malinaw sa CCTV, pero halatang planado.”

Pinutol ng ama ang usapan.

“Enough. Asikasuhin mo ang LNE. Kami na ang bahala rito.”

Lumipas ang mga buwan—walang umusad. Sinabi ng mga pulis na aksidente lang ito.

“Hindi ako maniniwala sa inyo! Lahat kayo sinungaling!” sigaw ni Mika bago siya umakyat sa kwarto at isinara ang pinto nang malakas.

Nagalit ang kanyang ina, ngunit pinigilan ng ama ang gulo.

Joshua Alcido’s POV (Bar Scene)

Sa bar, umorder si Joshua ng wine. Kailangan niyang mag-isip—kailangan niyang ibalik ang imbestigasyon sa pagkamatay ng kanyang ama.

Tinawagan niya ang kaibigang si Tony Clark, isang Commander-in-Chief sa USA.

“Are you sure you want to reopen this case?” tanong ni Tony.

“I found out something shocking from my mom. We need to talk,” sagot ni Joshua.

Sandaling tumahimik ang linya.

“That serious?” tanong ni Tony, bumaba ang tono ng boses.

Humigpit ang hawak ni Joshua sa baso ng alak.

“She lied to me my whole life, Tony,” mababang sabi niya.

“The man who died in that accident… he wasn’t just some powerful figure. He’s connected to me.”

“Connected how?”

Huminga nang malalim si Joshua bago nagsalita.

“He’s the reason my name exists.”

Muling tumahimik ang linya—mas mabigat.

“Joshua… are you telling me—”

“Yes,” putol niya.

“He’s my biological father.”

Narinig niya ang paghinga ni Tony sa kabilang linya.

“Damn…” mahinang mura nito.

“So that’s why your mom panicked when the investigation reopened years ago.”

Nanlaki ang mata ni Joshua.

“What do you mean?”

“Because she personally requested for the case to be buried,” diretsong sagot ni Tony.

“She had influence, money, and connections. Enough to make people look the other way.”

Sumikip ang dibdib ni Joshua.

“So it wasn’t an accident.”

“No,” mariing sagot ni Tony.

“The pattern doesn’t match. The truck, the positioning of the vehicles, the speed—everything was planned.”

Napapikit si Joshua.

“Then reopen it,” mariing sabi niya.

“Use my name. Use my inheritance. Use everything.”

“Joshua,” babala ni Tony,

“Once we reopen this, there’s no turning back. You’ll be dragging your own blood into this.”

“Good,” sagot niya, walang pag-aalinlangan.

“I want the truth—even if it destroys me.”

Huminga nang malalim si Tony.

“Alright,” wika nito.

“I’ll pull every string I have. But if we do this, we do it quietly. One wrong move, and they’ll know you’re coming.”

“I don’t care if they know,” malamig na sagot ni Joshua.

“I’ve lived in a lie long enough.”

“Then prepare yourself,” sabi ni Tony.

“Because what you’re about to uncover won’t just bring justice—it will start a war.”

Bumaba ang tawag.

Nanatiling nakaupo si Joshua, titig sa basong nasa harap niya.

Kung digmaan ang kapalit ng katotohanan…

Handa na akong lumaban.

Mika Smith’s POV — The VIP Room

Pagpasok ni Mika Smith sa bar, diretso siyang nagtungo sa VIP room. Alam niya kung nasaan ang boyfriend niya—kasama ang kapatid nito at ilang kaibigan. Hindi niya inaasahan ang makikita niya.

Bahagyang nakabukas ang pinto.

Tumigil ang mundo niya.

Sa loob ng silid, nakita niya ang step-sister niya, nakaupo sa kandungan ng boyfriend niya. Magkalapit ang mukha. Walang distansya. Walang pag-aalinlangan. At sa isang iglap—naghahalikan sila.

Nanlamig ang buong katawan ni Mika.

Hindi… hindi ‘to totoo.

Baka mali lang ang nakita ko.

Ngunit hindi. Bukas ang mga mata niya. Malinaw ang eksena.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto nang tuluyan at naglakad papasok sa gitna ng VIP room.

Tahimik ang lahat.

“Sister,” malamig ngunit nanginginig ang boses niya,

“what are you doing with my boyfriend? Are you crazy?”

Biglang tumayo ang lalaki.

“Babe—misunderstanding lang ‘to—”

Napatawa si Mika. Isang mapait, sugatang tawa.

“Babe? Misunderstanding?”

“Hindi ako tanga. Nakita ko. Nakita ng dalawang mata ko kung ano ang ginagawa n’yo.”

Tumingin siya sa paligid—sa mga kaibigang nandoon.

“Kayo pa talaga? Kaibigan ko kayo, tapos kinukunsinti n’yo ‘to?”

Sumingit ang step-sister niya, walang bahid ng hiya.

“Ano ka ba, Mika? Truth or dare lang naman. OA mo naman.”

Parang may sumabog sa dibdib niya.

Isa sa mga kaibigan ang nagsalita.

“Oo nga, naglalaro lang naman kami.”

Pagkasabi ng isa sa mga kaibigan—

“Wala naman silang ginagawang mali. Game lang ‘to.”

Tahimik si Mika. Hindi siya sumigaw. Hindi siya umiyak.

Ngumiti lang siya—pero hindi umabot sa mga mata niya.

Huminto siya sa may pinto. Hindi pa lumalabas.

Lumingon siya sa kanila—sa boyfriend niya, sa step-sister niya, at sa mga taong tinawag niyang kaibigan.

Mahina pero malinaw ang boses niya.

“Kung laro lang pala ‘ko sa inyo,”

“sana sinabi n’yo—para hindi ako nagseryoso.”

Walang sumagot.

Walang gumalaw.

At doon niya binuksan ang pinto at lumabas ng VIP room—

buo ang tindig, pero wasak ang loob.

Pagdating niya sa main bar, doon niya nakita si Joshua—galit, tahimik, at parang may sariling digmaan sa dibdib.

Hindi lang pala ako ang nasasaktan ngayong gabi.

Lumapit siya. Umupo sa tabi nito.

At doon nagsimula ang gabing hindi na nila mabubura sa alaala.

Joshua & Mika’s POV (Bar Scene – Enhanced Mika Internal Monologue)

Tahimik na umupo si Mika Smith sa bar. Hindi niya namalayan kung pang-ilang baso na ang nasa harap niya. Sa paligid, may tawanan, may musika—pero para sa kanya, parang wala siyang naririnig.

Ang ingay nila… pero bakit pakiramdam ko ako lang ang mag-isa?

Ganito ba talaga kapag walang naniniwala sa’yo?

Hinigpitan niya ang hawak sa baso.

Lolo… kung buhay ka lang sana. Ikaw lang ang naniwala sa akin. Ikaw lang ang nakinig. Ngayon, kahit sarili kong pamilya, tinuring akong baliw.

CEO. Influencer. Leader.

Pero bakit pakiramdam ko wala akong silbi?

Bigla niyang napatingin sa lalaking katabi niya—si Joshua. Tahimik lang itong umiinom, pero ramdam niya ang bigat na dala nito.

Siya rin… parang may dinadala.

Ganito ba itsura ng taong nasaktan ng katotohanan?

Tinapik niya ang balikat nito.

“Are you okay?”

Nagulat si Joshua dahil may stranger na nagtanong sakanya ngunit pilit ngumiti.

“Yeah, I’m fine.”

Sinungaling.

Pareho kaming sinungaling.

Jeez. Dyan kana nga

Lumayo si Mika kay Joshua kasi inisip nya na mabigat ang pinag dadaanan nito.

Maya-maya, lumapit ang ilang lalaki at pilit siyang hinila palapit sa dance floor.

“Come on, miss. Just one dance.”

Hinila ang braso niya. Mahigpit. Mapilit.

Nanlalamig ang katawan ni Mika—hindi dahil sa takot, kundi sa pagod. Pagod sa mga taong akala nila may karapatan sila sa kanya. Pagod sa gabing paulit-ulit na sinusubok ang dignidad niya.

“Let go,” malamig niyang sabi.

Ngunit lalo lamang humigpit ang hawak ng isa sa mga lalaki.

“Relax. Don’t be so dramatic.”

At doon biglang may sumingit sa pagitan nila.

“Don’t touch my girlfriend.”

Tumigil ang lahat.

Si Frank—ang boyfriend niya—nakatayo sa harap niya, galit ang mga mata.

Napatawa si Mika. Isang mababang, mapait na tawa.

“What are you talking about?” sabi niya.

“Your girlfriend?”

Sumagot ang lalaking humihila sa kanya, mayabang ang tono.

“That’s right. She’s not your girlfriend.”

Tumango si Mika, diretsong nakatingin kay Frank.

“Yes, you’re right,” malinaw niyang sabi.

“He doesn’t own me anymore—”

“and even less so you.”

Nagbago ang mukha ng lalaki. Napuno ng galit.

“You stupid whore—”

Itinaas nito ang kamay para sampalin siya—

Ngunit hindi tumama.

Agad sinalag ni Frank ang braso ng lalaki.

“Don’t you dare,” mariing sabi niya.

Isang suntok ang lumipad.

Sumunod ang isa pa.

Nagkagulo ang paligid habang nagsuntukan ang dalawa. Sigawan. Kalabog ng mga baso. Mga taong umatras para umiwas.

Habang ang lahat ay nagkakagulo, si Mika ay nanatiling nakatayo—tahimik, nanginginig, at pilit pinipigil ang luha.

Ganito na lang ba lagi?

Lalaban sila para sa’kin, pero walang nagtatanong kung okay pa ba ako?

At doon niya ulit nilapitan si Joshua—at umupo sa tabi nya doon nagsimulang magtagpo ang dalawang kwentong parehong hinubog ng sakit.

Pareho kaming pagod.

Pareho kaming sugatan.

Napatingin si Joshua sa kanya.

“Hey are you okay?”

Napatawa siya—mapait.

“Me? Nah I just thought I’m always the problem.”

Maya-maya, unti-unti niyang hiniling ang kanyang boses—mababa, mabagal, at maingat—para hindi lalong masaktan ang babae sa tabi niya.

“You’re not a problem.”

Humigpit ang dibdib niya.

Tumigil si Mika, tumingin sa kanya, halatang nagulat sa simple ngunit matinding pahayag.

“No one believes me anymore. Not my family. Not even my boyfriend.”

Napayuko siya.

Nagulat sya nung hinawakan ni Joshua ang kanyang baba at itinaas ito at sinabi ang mga katagang ito sa kanya

“Not to them… not to me. I can’t fix the world. But I can’t let you think you’re alone in it.”

Hindi siya lumapit, hindi siya humawak—pero ramdam ni Mika ang presensya niya. Ang simpleng words, sa katahimikan ng bar, ay mas mabigat at mas malakas kaysa anumang physical comfort.

Joshua nanatiling nakaupo, tahimik, nakatingin sa kanyang mukha, nag-aalangan na magsalita muli.

Ngunit sa mata niya, malinaw: May naiintindihan siya. May nakikita siya sa akin na hindi nakikita ng iba.

Tumahimik si Mika huminga nang malalim, parang unang beses na may nakikinig sa kanya nang walang panghusga.

Tahimik lang sila sa ilang segundo, pero sa katahimikan iyon, nagsimula ang isang unspoken na koneksyon—dalawang sugatang kaluluwa na parehong naglalakad sa dilim ng katotohanan.

Nang bumalik si Frank, naramdaman ni Mika ang pagkakasakal—emosyonal, hindi pisikal.

Hinawakan nito ni Frank ang braso ni Mika at sabay sabing

"Babe, are you okay? You're not hurt? You don't have a bruise on your arm?"

"Don't touch me, You're disgusting, just let me go." Wika ni Mika nasasaktan

Ayoko na.

Gusto ko lang makawala.

At sa isang iglap, hinalikan niya si Joshua.

Hindi dahil may nararamdaman—kundi dahil desperado siyang mabuhay.

Nang pigilan siya ni Joshua at yakapin, bigla siyang nakaramdam ng kakaibang katahimikan.

Mainit.

Totoo.

Hindi mapanghusga.

“Don’t worry, babayaran kita,” bulong niya—isang depensang pader.

“I don’t want anything from you,” sagot ni Joshua. “It’s okay.”

Napatingin siya rito.

Bakit parang siya lang ang hindi may kailangan sa’kin?

At umalis si Frank na nagigil at naiinis at sinabi nya itong masasakit na salita kay Mika

"I don't care who the f-- he is, but this is what you will remember, you will come back to me, remember that, you will."

Habang nakatingin ang mga tao sa kanila na pinag uusapan sila

At tumango si Mika at tinanong si Joshua

“Who are you?”

Ngumiti ito.

“Just a random guy.”

Ngunit nang dumating ang mga tauhan at tawagin siyang “Young Master,” nanlaki ang mata ni Mika.

"Just random guy?"

"No... you're not just a random guy"

Sinabi ni Joshua habang inaalalayan sya ng mga tauhan nito

"Yes, I'm just a random guy."

Habang papalayo si Joshua, may isang desisyon na nabuo sa isip niya.

“Ellize,” utos niya sa secretary.

“Alamin mo kung sino siya.”

Dahil sa lahat ng taong nakilala ko ngayong gabi…

Siya lang ang hindi nagsinungaling sa akin.