Kuru kan🖤⛓️💥 Türkçe
26 Eylül
Sıradan, klasik bir gündü.
Ama Dicleliler için değil.
Sonbahar kendini yavaş yavaş hissettirirken, lisenin bahçesindeki ağaçlardan kopan yapraklar taş zemine düşüyor, koyu mavi gökyüzü ortama tuhaf bir huzur yayıyordu. Huzurun yalnızca dışarıdan ibaret olduğu türden…
Birkan, siyah ve parlak cipe yaslanmış hâlde Yiğit’i bekliyordu. Güvenliğinden sorumlu olduğu genci.
Yiğit için bugün önemliydi. Ve fazlasıyla acı verici.
26 Eylül…
Henüz iki yaşındayken hem yetim hem öksüz kaldığı günün yıldönümüydü. Hayatının yarım bırakıldığı, altüst olduğu tarih.
Zil çaldı. Öğrenciler bahçeye dağıldı.
Ve Yiğit Dicleli, okul kapısında belirdi.
Somurtkan adımlarla korumasının yanına geldi. Birkan, onu görür görmez yeşil gözlerindeki hüznü fark etti. Bu, geçici bir can sıkıntısı değildi; kök salmış bir acıydı.
“Birkan abi,” dedi Yiğit, sesi titrek ve ağlamaklıydı.
“Bugün… biraz yalnız kalabilir miyim?”
Birkan kaşlarını çattı. Emir’in kardeşinin yalnız kalmasına izin vermeyeceğini en iyi o biliyordu.
Yiğit, yüz ifadesini fark edince hemen ekledi:
“Ne olur abi… söz, eğer abim kızarsa ısrar edenin ben olduğumu söylerim. Lütfen.”
Birkan, Yiğit’i daha fazla kıramadı.
“Peki,” dedi sonunda. “Ama fazla oyalanmak yok.”
Yiğit başını onaylarcasına salladı. Anahtarı Birkan’ın elinden aldı ve siyah cipe doğru yürüdü. Diğer korumalara kısa bir selam verdikten sonra arabaya bindi.
Birkan, cip gözden kaybolana kadar olduğu yerde kaldı. Ardından diğer korumaların bulunduğu araca yöneldi.
Ama içi rahatsızdı.
Yiğit Dicleli on sekiz yaşındaydı. Lisenin son sınıfındaydı. Yeşil gözleri, sarıya çalan kumral saçlarıyla dikkat çeken yakışıklı bir gençti.
Ama bugün onu diğer günlerden ayıran bir şey vardı.
Anne ve babasının ölümünün üzerinden tam on altı yıl geçmişti.
Onlara dair pek bir şey hatırlamıyordu. Annesinin sesi, babasının yüzü zihninde silik gölgelerden ibaretti. Ama Emir’in anlattıkları…
Onlar Yiğit’i ayakta tutan tek şeydi.
Yine de yarım kalmıştı.
Annesinin kokusuna doyamamış, saçlarını doya doya okşayamamıştı. Babasıyla hiç dertleşememişti.
Annesini son bir kez öpmek, babasını bir kez daha görmek için canını bile verebilirdi.
Bu düşünceler boğazına koca bir yumru gibi oturdu. Nefesi daraldı. Gözlerinden yaşlar süzülürken eli cebine gitti.
İlaç şişesini aradı.
Yoktu.
Panikle torpido gözüne uzandı. Şişeyi bulduğu anda derin bir nefes almaya çalıştı ama…
— Çarpma sesi.
Araba sarsıldı.
Yiğit, ilacı hızla ağzına sıktı. Nefesi yavaş yavaş düzene girerken titreyen elleriyle kapıyı açtı. Gözleri korkuyla büyümüş hâlde dışarı çıktı.
Yerde hareketsiz yatan, kanlar içindeki kadına doğru birkaç adım attı.
Gözlerinden yaşlar damla damla akıyordu.
Tam nabzını kontrol etmek için eğildiği anda sert bir el kolunu kavradı.
“Yiğit!”
Birkan, onu hızla kenardaki arabaya doğru sürükledi.
Yiğit arka koltuğa çöktüğünde zar zor konuşabildi:
“B-ben… görmedim abi…”
“Burada bekle,” dedi Birkan sert bir sesle.
Birkan hızla olay yerinden uzaklaşıp yolun biraz ilerisinde, tenha bir noktada duran kadının yanına gitti. Nabzını kontrol etti.
Yüzü gerildi.
“Didem Türk…” diye fısıldadı.
Sonra geri döndü.
“Yiğit,” dedi net bir sesle.
“Gitmemiz gerek.”
Bir hafta sonra…
Emir, elindeki gazeteye mimiksiz bir ifadeyle bakıyordu.
Yiğit Dicleli – 18
Yeraltı dünyasının karanlık ismi Emir Arslan Dicleli’nin kardeşi Yiğit Dicleli, silahlı saldırı sonucu hayatını kaybetti.
Gazete, Emir’in ellerinde titremedi bile.
Ama o gün, yeraltı dünyasında dengeler sessizce değişti.









