KÜLLERDEN KALAN ŞEY
KÜLLERDEN KALAN ŞEY
Şehir, yağmurdan sonra hep aynı kokardı. Islak asfalt, paslanmış demir korkuluklar ve yarım kalmış cümleler. Defne bu kokuyu sevmezdi ama onsuz da yapamazdı. Çünkü bazı şeyler sevilmezdi; sadece katlanılırdı. Tıpkı geçmiş gibi.
Defne yirmi üç yaşındaydı. Aynaya baktığında gördüğü kızla hâlâ tanışamamıştı. Gözlerinin içinde sürekli kaçmaya hazır bir şey vardı. Sanki biri “kal” dese ağlayacaktı. “git” dese zaten gidecekti.
O akşam, yine her zamanki gibi, küçük sahafın önünde durdu. İçeri girmek istemiyordu aslında. Ama ayakları, kalbinden daha inatçıydı.
İçeride eski kitapların, kahvenin ve yalnız insanların kokusu vardı.
Ve Aras.
Aras ilk bakışta fark edilen biri değildi. Gürültülü yakışıklılardan hiç değildi. Ama gözlerini bir kez yakaladığında, sanki biri içini açıp “bak burası da var” demiş gibi oluyordu. Sessizdi. Fazla sessiz. İnsan onunla konuşurken kendi sesinden utanıyordu.
Defne, şiir kitaplarının olduğu rafa uzanırken yanlışlıkla aynı kitaba dokundular.
“Pardon,” dedi Defne. Aras gülümsedi. Küçük, dikkatli bir gülümseme. “Özür dilemenize gerek yok. Kitap zaten iki kişilik,” dedi.
Defne güldü. Uzun zamandır ilk kez.
Ve bazı şeyler o an başladı.
