Chapter 1
Toprak, o gece ilk kez kanı tanıdı.Gölgelerin Kasabası’nın sınırlarında, karanlık ay şafağı yükselirken rüzgâr yön değiştirmişti. Ağaçlar susmuş, hayvanlar saklanmış, gökyüzü nefesini tutmuştu. Çünkü bazı geceler vardır; zaman ileri akmaz, yalnızca hatırlar.Cadı dizlerinin üzerine çöktüğünde elleri titremiyordu. Titreyen şey, dünyanın kendisiydi.Kanlı Ay Taşı, Bakire bir kadının kalbi çemberin tam ortasında duruyordu. Yüzeyi çatlaklarla doluydu; sanki içinden bir şey dışarı çıkmak için yıllardır bastırıyordu. Cadı taşı avuçlarının arasına aldığında, taş sıcak değildi. Soğuk da değildi. Yaşıyordu. Ve kalp atmaya başladı. Köyün dört kurucu ailesinden gelen gölgeler, ateşin etrafında sessizce bekliyordu. Kimse konuşmuyordu. Çünkü herkes biliyordu: Bu büyü okunursa, geri dönüş olmayacaktı.Cadı gözlerini kapattı.Aşk…İlk hatırladığı şey buydu.Stephen’ın yüzü zihninde belirdi. Katerina'nın son nefesi kulaklarında yankılandı. Aşk, kıskançlığa; kıskançlık, kana dönüşmüştü. Ve kan, artık durdurulamazdı.İlk büyü sözleri dudaklarından döküldüğünde gökyüzü yarıldı.Bir çığlık duyuldu—ama bu bir doğum çığlığıydı.Gölgelerin arasından bir siluet yükseldi. Gözleri kırmızı değildi henüz. Ama bakışı, yaşayan hiçbir şeye ait değildi. Vampir doğmuştu. Kanın hafızaya dönüştüğü an buydu.İkinci sözler okunduğunda ateş söndü.Karanlığın içinden bir başka varlık çıktı. Onun adı henüz yoktu ama kaderi belliydi. Drakula. Ne kraldı ne kurtarıcı. O, bir eşikti. Ölümle yaşam arasındaki çizgiyi silen bir kapı.Üçüncü sözlerde yer yarıldı.Fısıltılar yükseldi. Görünmeyen varlıklar, insanların korkularına tutunarak dünyaya sızdı. Cinliler doğmuştu. Ne bu âleme ne ötekine ait olanlar. Ve sonra… Sessizlik.Lilith’in çığlığı göğü yırttı.Bedeni küle döndü, ama özü yok olmadı. Çünkü Yansıma Büyüsü tamamlanmamıştı. Cadı bunu anlamadığında artık çok geçti.Lilith öldü.Ama kötülük ölmedi.Toprak kana doydu sanıldı. Oysa toprak, yalnızca hatırlamaya başlamıştı.O geceden sonra kasaba sustu. Gülüşler azaldı. Çocuklar erken büyüdü. Kan, ailelerin damarlarına mühür gibi kazındı. Beyli Ailesi vampirliğe, Yalçın Ailesi cadılığa, Gözde Ailesi kurt adamlığa, Sunak Ailesi cinliliğe bağlandı. Ve Harut, karanlığın içinden konuştu:“Bu bir ceza değil,” dedi.“Bu, ertelenmiş bir bedel.” Yüzyıllar sonra, adı değişmiş bir kasabada, kimliği silinmiş bir şehirde, bir kız doğdu.Kanı saf, kaderi mühürlüydü.Ve toprak…Onu tanımıştı. İyilerin ve kötülerin savaşı başlayacaktı. Bir tarafta kana susamış vampirler’ diğer tarafta karıncayı dahi incitmekten korkan vampirler ve onlara karşı savaşan kurt adamlar’ insanlığın parçası haline gelmiş cinliyeler. Yüzyıllar öncesine dayanan bir lanet’ Harut & Marut’un gizli planı. Neler olacaktı ? Ama kimse şunu bilmiyordu:Bu lanet, ne vampirlerin açgözlülüğüyle ne cadıların hatasıyla başlamıştı.Gölgelerin ardında iki isim vardı. İsimden çok, birer yankı gibiydiler.Harut ve Marut.Onlar gökten düşmemişti. Onlar bilerek indirilmişti. İnsanlara bilgi verdiler; ama bilginin bedelini gizlediler.Büyüyü öğrettiler; ama sonucu söylemediler.Çünkü insanın en büyük zaafı merak değil, kendini Tanrı sanma arzusuydu. Harut, düzeni izliyordu.Marut, kaosu besliyordu.Ve ikisi de aynı şeyi istiyordu:Döngünün kırılmasını değil… derinleşmesini.Plan basitti ama korkunçtu.Irkları ayır, kanı mühürle, soyu lanetle.Zamanı uzat.Acıyı çoğalt.Ve en sonunda… tek bir bedende hepsini birleştir.Çünkü saf kan, tek başına bir son değildi.Saf kan, bir anahtardı.Ve o anahtar, yüzyıllar sonra doğan kızın damarlarında atıyordu.
Harut fısıldadı gölgelerin içinden:
“İnsan Nefsini terbiye ile seçerse, kurtuluş olur.”
Marut gülümsedi karanlıkta:
“ Ya Seçmezse… Tanrı bile izler.”
Ve toprak…
Kanı tanıyan toprak…
Yeniden hatırlıyordu.
Bu bir kehanet değildi.
Bu bir tehdit değildi.
Bu, ertelenmiş sonun başlangıcıydı.










