01
Oldukça sakin bir gün. Belkassem, kendi kendine konuşarak sahildeki kumların üzerinde yürüyor. Korsanların topraklarında, hayat hakkında birçok düşünce ziyaret ediyor onu. Bu topraklar, kendi sadık evlatlarına karşı haksız, hangi inançtan olursa olsun tüm korkaklara ve hainlere karşı ise cömert. Belkassem de bu ülkenin diğer gençleri gibi düşünüyor, mavi ufka bakıyor, daha iyi bir gelecek hayal ediyor.
Belkassem, bu topraklarda kendi çevresinde dışlanmış bu genç, Tarım Bakanlığı'nın ücra olarak gördüğü köylerden birinde doğdu. Avrupalı bir anne ve Afrikalı bir babanın çocuğuydu. Babasından derisinin koyu rengini, annesinden ise gözlerinin mavisini miras aldı. Bu karışımdan büyük acı çekti. Anne, duygusal ve insani açıdan korkunç bir deneyimi geride bırakarak kendi vatanına döndükten sonra, Belkassem hayatta kalma arzusuyla Afrika hayatıyla mücadele etti. Onu büyüten ve öz Afrikan geleneklerini öğreten, babasının annesi olan büyükannesiydi. Ancak çevresi ona hiç uymadı. Akranları hep, gözlerinin güzelliğine hayran kalanlar ve şaşıranlar olarak ikiye ayrıldı, geri kalanlar ise bu güzellikte gözü olanlar veya onu kıskanan ve ona kin besleyenler gibi başka kategorilere dağıldı.
Belkassem hala, ilkokul sıralarından birinde yanında oturan siyahi bir kızın, sırf onun koyu mavi göz rengini kıskandığı için, ne pahasına olursa olsun ona zarar vermek amacıyla, elindeki pergelin iğnesini bacağına şiddetle batırdığında nasıl hararetle ağladığını hatırlıyor. Kızın, onun ağlamasına karşılık yükselen kahkahaları içindeki şehveti gizlemiyordu.
Yıllar geçtikçe, nereye giderse gitsin, hangi kapıyı çalarsa çalsın, derin bir hayranlık nefesi duymaya alıştı. Belkassem, içinde gizli bir hırs ve acı taşıyan, eşitlik sağlama konusundaki bir yetersizliği ve ona karşı işlenecek ölümcül bir suç arzusunu ifade eden, mevcudiyetten sızan derin bir iç çekiş duyardı. Bu, kızların gözlerine duyduğu hayranlığı gören komşu çocuklarından birinin, Belkassem'in sol gözüne sopayla şiddetli bir darbe indirmesi sonucu gözlerinden birinin zarar görmesine rağmen böyleydi. Gözü o kadar kanadı ki, kanın parlak kırmızı rengi gözün mavisiyle karıştı. O gün, tüm Afrikalı kızların Belkassem'i, onun güzel gözlerini kurtarmak için nasıl koşarak yardımına geldiklerini gören komşu çocuğu, öfkeden öldü.
Belkassem çirkin olmayı, güzel olmamayı öğrendi. Çünkü korsanların topraklarında yaşadığında, onların çirkinliklerine uyum sağlamalısın ki, Yüce Allah'ın sana bahşettiği güzelliği koruyabilesin. Onların çirkinliğine saygı duymalısın, yoksa senin güzelliğin karşısında eziklik hissederler. Ve eğer bu olursa, vay haline! Senin konunu, tüm meselelerin ve sorunların üzerinde tutarak tartışmak için oturacaklar. Marketlerde yemeklik yağ eksikliği, kahve sıkıntısı, eğitimin kalitesizliği, Afrika sokaklarında güvenliğin olmaması, ahlakın çöküşü ve camilerden uzaklaşma, düşmanlar tarafından ülkenin sürekli gözetlenmesi, bekarlık, pahalılık ve Kurban Bayramı gibi özel günlere ayak uyduramama, işsizlik, vatandaşların haklarını karşılayabilecek okul ve hastane gibi kurumların olmaması gibi diğer sorunlar... Tüm bunlar, istisnasız, Belkassem'in mavi gözlerinin oluşturacağı muazzam kriz gemisinde dipnotlar haline gelecek. Avrupa genlerinden gelen bu güzellik, Afrika'nın çocuklarının çirkinliği için bir tehdittir. Bu yüzden, en üst düzeyde konferanslar ve meclisler toplanıyor, kutsal Afrika topraklarında uygulanacak planları çizmek ve nasıl uygulanacağını belirlemek için. Belkassem'in gözlerine karşı savaşmalısınız! Bu, gelişmekte olan ve büyüme yolunda ilerleyen Afrika ulusu için varoluşsal bir tehdittir. Bu gözler, bu köklü kıtanın yok oluşunun başlangıcının sebebidir ve tehlike durdurulmalıdır! Korsanlar ülkesinin yöneticisi, farklı ekranlardan ulusa hitap ederken konuşmasında böyle diyordu.


![Fated to My Ex- Best Friend [Moving to Galatea]](https://cdn-gcs.inkitt.com/vertical_storycovers/ipad_49edb1dbf9a28b50b9c4d68d8598359b.jpg?width=1920&quality=75)







