One
Sir?
Pio Rosales
“Sige na, pumasok ka na doon at aalis na kami ng papa mo,” paalam sa akin ni mama matapos nila akong tulungan mag-impake sa aking apartment.
First time ko itong malayo sa aking pamilya at manirahan nang mag-isa sa isang hindi pamilyar na lugar. Hindi naman ako namamahala sa mga simpleng gawaing bahay dahil bilang bunso ay hindi ako nakatakas sa mga pa-utos sa akin ng aking mga nakatatandang kapatid kapag wala ang aming mga magulang at sa akin nila ipinapasa ang kanilang mga gawain bahay. Pero kapag nasa bahay naman ang aming mga magulang ay sila ang halos madalas na utusan nina mama.
“Opo, Ma. Mag-iingat po kayo pauwi,” medyo naluluha kong paalam kina mama at papa.
Niyakap pa nila akong dalawa bago sumakay sa sasakyan. Halos napuno pa ng mga paalala ang paalam nilang dalawa bago sila tuluyang umalis.
Tatlong oras kasi ang byahe mula sa aming bahaya papunta sa aming universidad. Hindi naman ako pwedeng ihatid-sundo ng mga magulang ko dahil pareho silang may trabaho at kung maco-commute naman ako ay kukulangin ako sa oras papunta at pauwi ng paaralan. Kaya napag-planuhan na lamang ng aking mga magulang na patirahin ako dito nang mag-isa sa isang apartment dahil gusto rin nilang matuto akong i-desiplina ang aking sarili pagdating sa paggastos at mga gawaing bahay.
San Lucas Street ang pangalan ng barangay na kinabibilangan ng aming apartment. Isa itong apartment complex at medyo ma-presyo pero kaya naman.
Isang one-bedroom apartment yung kinuha namin at malaki na siya para sa akin at mayroon pang terasa. Kung hindi ako nagkakamali, ten-thousand per month ang aming babayaran kada buwan at hindi pa diyan kasama ang tubig at kuryente. Sa totoo lang ay mura na ang ganito dahil doon sa mga naunang apartments na tinignan namin ay halos limang-libo mahigit pa ang taas at ito na ang pinaka-murang apartments na nahanap namin na malapit lamang sa university. Ayaw naman akong ipatira nina mama sa isang shared apartments dahil natatakot sila para sa kalagayan ko.
Medyo masyado lang ang pag-aalala sa akin ng aking mga magulang dahil bukod sa ako ang bunso, sakitin rin ako nung bata pa ako at dahil doon ay nanatiling payat ang aking katawan, at mahiyain rin akong tao. Isa lamang ito sa mga rason kung bakit alalang-alala sa akin sina mama sa aking pag-tira nang mag-isa dito.
KNOCK KNOCK
Napabaling naman ako sa pinto nang makarinig ng katok. Pag-tingin ko sa aking cellphone ay alas-sais na ng gabi at siguro ay ito na iyong tagahatid ng tubig.
“Good evening po,” bati ko sa lalake na buhat-buhat ang aking tubig.
Mukhang binata pa ang lalaki at mukhang mas matanda lang sa akin ng ilang taon. Naka sandong puti lamang ito na humulma sa batak nitong katawan at itim na shorts. Kayumanggi ang kaniyang kulay at napansin kong makinis ang kaniyang balat. Nasilayan ko naman ang pilyong ngisi na naka-plaster sa kaniyang mukha.
“Tubig niyo, sir.”
“Uhm, pasok po kayo. Nandoon po sa kusina yung water dispenser.”
Dumiretso naman si kuya sa kusina habang kinuha ko yung wallet ko para ibigay sa kaniya yung bayad sa tubig at para na rin mabigyan ko siya ng tip.
“Heto po ang bayad,” saad ko sabay abot sa kaniya ng isang daan.
Naabutan ko siyang nagpupunas ng kaniyang pawis sa noo gamit ang ibabang bahagi ng kaniyang sando kaya nang iangat niay ito ay tumambad sa akin ang bato-batong tiyan niya.
Napalunok naman ako sa nasaksihan.
Inabot naman niya yung bayad ko. “Meron ba kayong baryang sisenta lang? Wala kasi akong baryang dala.”
“Ah, sainyo naman po ang sukli.”
Napa-ngisi naman ang lalaki sa hindi ko malamang dahilan.
“Heto pala ang number ng aming water delivery. Mag-test ka na lang kapag paubos na ang tubig mo.”
Kinuha ko naman yung papel na inilahad niya sa kain kung saan naka-sulat ang isang telephone number.
“Sige, salamat.”
“Thank you po.”
Nang maka-alis na si kuya ay muli ko nang isinarado ang pinto.
Ba’t ba ako kinabahan sa harapan ni kuya? I mean, alam ko naman sa sarili kong bakla ako at mukhang alam na rin naman ng aking pamilya ang katauhan ko kaya wala naman akong problema sa pag-akto ng totoong ako. Siguro dahil nasa bagong environment ako kaya naninibago pa ako sa magiging impression sa aking ng mga tao dito.
Inubos ko ang oras ko sa gabing ito sa pag-ayos ng aking mga natitirang gamit. Hindi pa kasi naka-ayos ang mga damit ko at nasa box pa ito sa ibabaw ng kama. At yung mga gamit ko sa kusina ay inayos ko na rin sa mga cabinet na nandoon.
Siguro ay alas-onse na ng gabi nang matapos ako kaya agad na rin akong natulog dahil sa sobrang pagod. Umalis kasi kami nina mama ng alas-sinko sa bahay para maka-abot kami dito nang maaga at masimulan kaagad ang pag-aayos.
*——————————*
Alas-sinko ng umaga ako nagising dahil paputol-putol ang aking tulog. Siguro ay naninibago pa ako sa aking bagong higaan kaya hindi pa ako nakakatulog nang maayos. Maayos naman yung higaan ko dahil ako naman ang pumili na bilhin iyon dahil sakto iyon sa aking klase ng higaan. Isa iyong king sized bed at yung medyo may kakapalan na mattress ang kinuha ko.
Nag-hilamos na lamang ako at nag-ayos para lumabas at maglakad-lakad. Isang simpleng oversized white t-shirt at itim na shorts lamang ang sinuot ko at nag-suot rin ako nga jacket dahil malamig sa labas.
Hindi ko pala nai-share na malapit and aming barangay sa dagat. Sa likod ng aming apartment complex ay ang dalampasigan na kaya kapa gabi at madaling araw ay medyo lumalamig ang hangin. Hindi naman masyadong matapang ang amoy ng dagat at nakatutulong ito sa pagiging sariwa ng hangin dito.
‘Ang ganda.’ Isip-isip ko nang marating ko ang likurang bahagi ng aming apartment complex at tanaw ko na ang karagatan.
Sumalubong sa akin ang sariwang hangin na nanggagaling sa karagatan at napakaganda rin ng pinong buhangin. Wala pa ang araw ngunit kita ko na ang liwanag na nanggagaling dito. Ang likurang bahagi pala ng aming apartment complex ay diretso na kaagad sa dagat. Siguro ay sampung metro lang ang layo ay dalampasigan na kaagad ang katabi.
Nag-simula na akong maglakad-lakad habang tinatanaw ang napakagandang lugar dito na nasa likuran lamang ng aking tinutuluyan. Nabalitaan ko rin na wala masyadong mga turista ang pumupunta dito at tanging mga locals lang talaga ang bumibisita at gummagamit dito kaya malaya ka talagang makakapaglakad-lakad. Ngayon ay medyo natatanaw ko na papaangat na araw at ang malamig na hanging dala ng karagatan ay until-until nang nagiging presko.
“Magkano po dito sa pandesal?” Tanong ko sa matandang may-ari ng bakery store. Mukhang kakabukas lang rin nila.
“Sinko lang ang isa, noy.”
“Sampu po ang kunin ko.”
Napagpasyahan kong bumili ng aking breakfast dahil plano ko nang bumalik. Medyo malapit na rin naman kasi ako sa dulo at ang sunod na ay ang mangrove plantation at hindi na rin naman ako pamilyar sa parteng iyon.
“Salamat po.”
Nang marating ko ang apartment complex ay tahimik pa, mukhang wala pang nagigising sa kanila.
Isa sa mga rason kung bakit namin ito napili nina mama bilang tutuluyan ko ay dahil sa elevator. Mayroon kasing limang palapag ang building namin at sa pagkakaalam ko ay mayroong twenty-five rooms silang ino-offer. Ang aking kwarto pala ay nasa ika-limang palapag kaya napaka-convenient talaga ng elevator dito sa amin at talagang mahahalata mo na talagang pinaggastusan ito ng may-ari at makikita mo ring pinag-planuhan talaga ito ng may-ari at nga mga architects at engineers.
“Hngg.”
Akmang bubuksan ko na ang pintuan ng aking room nang makarinig ako ng ungol at ang ungol ay nanggaling sa fire exit ng aming building.
Ang aking kwarto ay katabi lamang ng fire exit stairs.
Hindi ko alam kung bakit pero naestatwa ako sa aking kinatatayuan. Kung totoo man ang pumapasok sa aking isipan ay ito ang kauna-unahang pangyayari na makakakita ako ng ganitong klaseng sitwasyon. Napalunok tuloy ako ng laway dahil sa aking katayuan ngayon.
“Shh, baka marinig tayo,” dinig kong bulong ng isang lalake. Dahil nga sa maaga pa at tahimik pa ang kapaligiran ay kahit ang kaniyang bulong ay rinig na rinig ko. Lalo na’t nakabukas ng kaunti ang pintuan ng fire exit stairs.
Siguro ay mayroong sumapi sa akin at kinontrol ang aking katawan dahil namalayan ko na lamang ang aking sarili na naglalakad patungong fire exit para makita ng aking mga mata kung ano nga ba talaga ang nangyayari.
“Hngg, ang sakit, tangina mo, ugh.”
Tumambad sa aking mga mata ang isang babae na nakatuwad at nakaharap sa pader habang may isang lalaki na umaararo sa kaniyang likuran habang hawak-hawak ang kaniyang bewang. Pareho silang wala nang mga saplot at lahat ng kanilang damit ay nasa sahig na at kalat-kalat. Ang kanilang pwesto na aking nakikita ay ang kanilang side view kaya tanaw na tanaw ko kung paano araruhin nung lalaki ang babaeng nakatuwad sa kaniyang harapan.
Sa tulong na nanggagaling sa labas na tumatagos sa bintana ng fire exit ay naaninag ko ang itsura nung lalake.
Gwapo at, tangina, kilala ko.
Siguro ay may taas itong 6′ at kitang-kita ko kung paano mag-flex ang kaniyang biceps o triceps habang humihigpit ang kaniyang pagkapit sa bewang nung babae. Kita ko rin ang hulmadong katawan nito, maumbok na dibdib at bilugan at tirik na utong, bato-batong abs, at ang v-line na patungo sa kaniyang harapan na naglalabas-pasok sa lagusan nung babae. Kahit hindi ko kita iyon ng buo ay alam kong malaki na iyon at mataba dahil kalahati lang ang kaniyang pinapasok.
Hindi ko naman nakikita yung mukha nung babae dahil nakaharap lamang ito sa pader habang nakakapit doon at magulo na rin ang kaniyang buhok na tumatakip sa kaniyang katawan.
“Ahh, ang sikip mo, gago,” ungol nung lalaki.
“Fvck, huwag mog—hngg— idiin pa, ughh,” ungol naman nung babae.
Tangina, iyong lalakeng kumakantot ang aming landlord!
Sa pagkakaalam ko ay nasa mid thirties pa lamang siya pero dahil sa kaniyang napaka-gwapong itsura at batak na katawan kaya iisipin mong nasa late twenties pa lamang ito.
Siya si sir Sven Roco na isang business owner at ang aming landlord! Hindi ko inaasahang madakip siya sa ganitong klaseng sitwasyon, at hindi ako nagrereklamo.
‘Shit!’
Nagtagpo ang aming mga mata ni sir Sven!
