PROLOGO
The SECRETary
PROLOGO
(ALBERT'S POV)
Sampung taon. Sabi nila, kapag tumagal na ang relasyon, nawawala na ang init, at nagiging routine na lang ang lahat, pero hindi iyon totoo sa amin ni Xander.
Habang naglalakad ako sa hallway ng A/X Creatives, dala ang paborito niyang iced Americano, hindi ko mapigilang mapangiti. Kaninang umaga lang, bago siya umalis, nagising ako sa amoy ng niluluto niyang breakfast, bacon and eggs, tapos may note pa sa ref, "Eat well, Mahal. See you at the office."
Si Xander ang klase ng asawa na kahit busy sa pagiging CEO, hindi nakalilimot. Siya ang anchor ko. Siya ang protector ko. Sa mundong magulo, ang mga bisig niya ang pinakaligtas na lugar.
"Good morning, Sir Albert!" bati ng mga empleyado.
Ngumiti ako pabalik, puno ng pride. Asawa ko ang nagpatayo ng imperyong ito.
Dahil maaga pa para sa meeting namin, naisipan kong dumaan muna sa CR sa dulo ng hallway. Ito yung CR na madalas walang tao dahil malayo sa office rooms. Gusto ko lang mag-ayos ng buhok, siguraduhing presentable ako bago ko harapin ang aking asawa.
Pagpasok ko, tahimik. Malamig ang aircon at amoy lemon air freshener. Ngunit habang naghuhugas ako ng kamay, may narinig ako.
Thug. Thug. Thug.
Tunog ng balat sa balat... Malakas... Mabilis... Parang may pumapalakpak, pero alam kong hindi iyon palakpak ng kamay. Galing ito sa pinakadulong cubicle.
Titigil sana ako para umalis, ayokong maka-istorbo, pero may narinig akong ungol na nagpatindig ng aking balahibo.
"Ahhh... ugh... masakit... masarap... ang laki!"
Boses ng lalaki. Bata pa. Parang narinig ko na, pero garalgal dahil sa halatang pinaghalong hirap at sarap.
Nanigas ako sa harap ng salamin. Sa repleksyon, nakita ko ang pinto ng dulong cubicle na yumanig.
Blaaag!
Mukhang may itinulak sa pinto. At pagkatapos, narinig ko ang boses ng isang lalaki, mababa, malalim, pabulong.
"Huwag kang maingay. Gusto mong marinig tayo sa labas?"
Pamilyar ang boses. Pero nabaon ito sa isip ko dahil sa sumunod na tunog. Ang tunog ng zipper na ibinaba, at ang tunog ng sinturon na kumalansing.
Dahan-dahan, parang may sariling isip ang mga paa ko, lumapit ako nang kaunti. Hindi para mamboso, kundi dahil sa sobrang intensity ng naririnig ko. Nakita ko sa ilalim ng pinto ang dalawang pares ng sapatos. Ang isa, sneakers na puti, nakatuwad ang posisyon ng paa, nakataas ang sakong, halatang nakaluhod o nakayuko. Ang isa naman... itim na leather shoes, makintab, mamahalin.
Parang katulad ng sapatos na niregalo ko kay Xander noong birthday niya.
"Subo?," utos ng lalaking nakatayo.
Narinig ko ang wet sounds. Glup. Glup. Sshhhllck. Ang tunog ng bibig na puno ng kung anong malaki. Parang gutom na gutom ang sumusubo.
"Ganyan nga... sipsipin mo hanggang mamula," ungol ng lalaking nakatayo.
"Galingan mo, kundi babasagin ko 'yang lalamunan mo."
Napahawak ako sa dibdib ko. Grabe, ang wild! Ang dumi! Pero aaminin ko, nakaramdam ako ng init. Ang lakas ng dating ng dominasyon ng lalaki.
Biglang nagbago ang ritmo. Mula sa sutsot ng bibig, narinig ko ang pagkalampag ng katawan sa dingding ng cubicle.
"Tatalikod ka o dito ko ipuputok sa mukha mo?" tanong ng lalaki.
"Sa mukha... sa mukha please... Boss!" sagot ng isa.
Boss? Roleplay siguro.
Narinig ko ang mabigat na paghinga, ang mabilis na jerk ng kamay, at ang sunod-sunod na ungol ng lalaking nakatayo.
"Ugh! Shit... ahhh!"
Isang pamilyar na ungol.
Pagkatapos, katahimikan, at ang tunog ng pagdura.
"Linisin mo 'yan. Ayokong lumabas kang mukhang binaboy," malamig na utos ng lalaki.
Bago pa bumukas ang pinto, mabilis akong tumalikod at lumabas ng CR. Kumabog nang malakas ang dibdib ko. Pinagpapawisan ako nang malamig.
Pagbalik ko sa hallway, nakasalubong ko si Ralph, ang bagong assistant ni Xander. Galing siya sa direksyon ng CR, medyo magulo ang buhok at namumula ang mukha, at may punas ng panyo sa gilid ng labi.
"Hi, Sir Albert!" bati niya, medyo hinihingal.
"Ralph, okay ka lang? Namumula ka," puna ko.
"Ah, opo Sir. Nagmamadali lang po. Pinapatawag na kasi ako ni Sir Xander," sagot niya sabay takbo palayo.
Napa-iling na lang ako at tumuloy sa opisina ng asawa ko. Pagpasok ko, naabutan ko si Xander na naka-upo, nagbabasa ng email.
"Hi, Babe!" bati niya sa akin, sabay tayo para yakapin ako.
Naamoy ko siya, amoy mint at musk. At nang yumakap siya, napansin ko ang sapatos niya. Itim na leather shoes. May maliit na scuff mark sa dulo, parang naisipa sa kung saan.
"Napagod ako sa paghihintay sa'yo," bulong niya sa tenga ko.
Napangiti ako at hinalikan siya. "Sorry na. Nandito na ako."
Ang sarap angkinin ng labi ni Xander, ang asawa ko, dahil alam kong akin lang ang mga ito.
(END OF PROLOGO)
