Ang Huling Paraiso

Gabriel

Sobrang tahimik sa labas, kumpara noong ilang mga taon na nagdaan simula nung nanirahan kami sa subdvision na ito ay sobrang tahimik ngayon. Napatingin ako sa higaan ng bunso kong kapatid na si Raymond, ilang buwan na ang nagdaan simula nung huli ko siyang nakasama sa kwarto namin pero hanggang ngayon ay hinahanap-hanap ko pa rin siya. Sa aming tatlong magkakapatid, sa kanya ako pinaka malapit dahil sa dalawang taong gulang lamang ang aming age gap.

Napahinga ako ng malalim, maliban kay Raymond ay nawala rin sa akin ang pinakamamahal kong ina. Hindi ko alam kung anong nangyari, walang alam sa kung ano talaga ang nangyari tatlong buwan na ang nakakaraan. Basta isang araw ay bigla na lamang lumiwanag ang buong paligid, sobrang silaw na nabulag kami ng halos sampung minuto at nang dumilat kami ay iilang tao na ang biglang nawala. Sobrang bilis nang nangyari na ang lahat na mga tao ay nag panic agad. Lumabas sa balita na hindi lamang sa Pilipinas nangyari ang biglaang pagkawala ng mga tao, sa ibang bansa ay ganun din, sa buong mundo. Ang ilan ay namatay dahil sa aksidente sa daan, sa barko, at sa eroplano na nagsalpukan at nag-crash dahil sa biglaang pagkawala ng mga kapitan.

Ang unang haka-haka at terrorist attack ngunit walang makalap na insedente at ang mga rebelde ay biglang bumaba at umalis sa bukid upang humingi ng tulong dahil sa biglaang pagkawala ng kanilang pamilya. Pangalawang sabi-sabi na lumabas ay alien invasion, pinalibutan ng spaceships ang atmosphere natin at biglang nagpaandar ng beam light na siyang kumuha sa mga tao, pero ayon naman sa NASA ay wala silang na-record na may pumasok na UFO malapit sa ating planeta kaya agad din iyong nawala. Ngayon, ang pinakapinaniniwalaan ng lahat ay ang Rapture na sinasabi sa book of 1 Thessalonians kung saan ang mga patay at mabubuting mga tao ay biglang kukunin para ihatid sa palasyo ng Diyos, at ang mga taong naiwan ay siyang haharap sa parusa ng Diyos at pag de-decieve ni Satanas. Hindi ko alam talaga ang buong kuwento dahil hindi naman ako palabasa ng Bibliya pero paniwalang-paniwala ang mga tao.

Mas mabuti na ’yun, sa nangyayari ngayon na walang kasiguraduhan ay mas mabuti nang may pinaghahawakan kaming kuwento na kung ano ba talaga ang nangyari.

“Anak”, nabalik ako sa kasalukuyan nang marinig kong may tumawag sa akin.

Napatingin ako sa pinto, nakasandal si papa Adam sa door jam na halos kasing tangkad niya, may suot siyang backpack at may bitbit na isa pang hand bag. Ibang-iba na siya ngayon kumpara noong nandito pa sina mama at Raymond, nangangayat na si papa pero malaki pa rin naman ang katawan niya, nawala lang iyong mga taba-taba niya dati sa tiyan. Ngayon parang naging matikas na ulit ang katawan niya. Pero malalim ang kanyang mga mata, nangingitim ang ilalim nun, halatang hindi siya nakakatulog ng mahimbing.

“Handa ka na ba? Naayos mo na ang lahat na kailangan mong dalhin?” tanong niya sa akin sa malungkot na boses.

Kahit ako naman ay nalulungkot din dahil kailangan na naming iwan ang bahay namin kung saan kami gumawa ng masasayang alaala kasama ang aming pamilya, pero mas mabuti na rin siguro ito para makapag move on na kami ng tuluyan at harapin ang reyalidad na nangyayari ngayon sa aming pamilya at sa mundo.

Tumango ako. Hindi ko pinakita kay papa na nalulungkot din ako sa nangyayari dahil ayaw kong dagdagan pa ang iniisip niya, kung meron mang magandang binigay ang pangyayari na ito sa amin ay iyon ay naging malapit na ako kay papa, sobrang layo ng relasyon namin ngayon kumpara nung dati na halos hindi kami nag-uusap. Hindi naman kami nag-away pero malayo lang talaga ang loob ko sa kanya na para bang lagi ko siyang gustong iwasan. Siguro dahil na rin sa…

“Gabriel”, napakurap ako nang muli kong marinig ang boses ni papa.

Nasa labas na pala kami ng bahay at kasalukuyang naglalakad palabas ng subdivision. Hindi namin magamit-gamit ang sasakyan namin dahil sa mga sasakyan na nakaharang sa daan, mga sasakyan na naiwan ng mga taong umalis…o kinuha.

“Ayos ka langa?” nag-aalala nitong tanong, “Ilang araw ko nang napapansin na parang lagi kang lutang. Masama ba pakiramdam mo? May kakaiba ka bang nararamdaman?”

Inayos ko muna ang backpack ko bago ko sinagot si papa, “Huwag po kayong mag-aalala, pa. Isang linggo na rin simula ang huling “pagliwanag”, wala nang nabawas na mga tao, tumigil na. Tayo na lang itong naiiwan”.

Sa totoo niyan, hindi rin ako sigurado kung ang lahat na naririnig namin sa balita ay totoo. Pero kung babasehan natin ang nangyari dati, kada tatlong oras lumiliwanag at sa tuwing nangyayari iyon ay may mga taong nawawala. Sa pamilya namin, unang nawala si Raymond, sa pangatlong araw naman nawala si mama, si ate Evelyn, hindi namin alam kung buhay pa ba talaga siya o kasama na siya sa mga kinuha. May pattern ang nangyayari, tumagal iyon ang halos tatlong buwan at ngayon nga ay isang linggo nang hindi nagliliwanag kaya naman ay gumagawa na ang gobyerno ng paraan para maipon kaming natitira na sa pagkakaalam ko ay halos nasa isang daang libo na lamang ang natitira.

“Kailangan ba talaga nating pumunta sa Huling Paraiso, pa?” ako naman ang nagtanong nang makalabas kami sa subdivision.

May nakakasabayan kaming iilang mga tao, hindi kaming lahat pupunta sa paraiso na sinasabi ng gobyerno kung saan kami puwedeng manirahan lahat dahil hindi pa ’yun nagagalaw talaga, sabi nila ay bigla na lamang umusbong ang isla na iyon kaya ang ilan sa kanila ay tinatawag iyong “Virgin Island”, at ang ilang naman ay tinawag na “Bagong Eden”, ngunit sa huli, tinawag nilang “Huling Paraiso” dahil hindi naman lahat ay naniniwala sa Bibliya at sa Diyos. Ayon sa mga eksperto, nagiging abnormal na daw ang nangyayari sa mundo, lumalakas ang simoy ng hangin at mas lalong umiinit na ramdam ko rin naman, at ang tubig ay tumataas, may ilang isla na ang lumubog, ang Mindanao ay halos kalahati na lang ang natitira, may iilang parte din sa Visayas ang lumubog, ang buong CAR ay nawala at doon umusbong ang bagong isla.

Sabi nila ay end of the world, at hindi magtatagal ay kakainin na ng dagat ang mundo at ang tanging pag-asa na lamang para sa amin ay ang manirahan sa Huling Paraiso. Ngunit hindi lahat naniniwala, may mga grupo pa ring nagsasabi na lahat na nangyayari ay kagagawan ng bagong weapon na ginagawa ng mayayaman na bansa at kaming mga tao ay ginagawa nilang lab rats. Sila ang mga tao na kahit anong pilit ng gobyerno ay hindi sila umaalis sa kanilang lugar. May iilan din na tanggap na nila ang kapalaran na masisira na ang mundo kaya mas pinili nila ang manatili sa kanilang bahay ay doon ilaan ang natitira nilang mga araw dito sa mundo.

Nakakalungkot man pero ganun din ang nararamdaman ko, kung totoo mang ito na ang katapusan ng mundo, naghihintay na lamang ako na mangyari ’yun. Para saan pa’t nabubuhay pa ako kung ganitong klaseng mundo naman ang titirhan ko? Inaalala ko lang talaga si papa, ayaw niyang sumuko, naniniwala siya na may pag-asa pa ang lahat, at mangyayari lamang iyon kung pupunta kami sa Huling Paraiso.

Ilang kilometro din ang nilakad namin bago namin narating ang assembly place kung saan kami kukunin ng bus. Maraming mga tao, may mga bata akong nakikita na kasing edad ko na dose, at iilan na lamang kaming nasa ganoong edad at wala nang mas bata pa sa amin, mas konte rin ang bilang ng mga babae ngayon kesa sa mga lalaki, ayon sa survey ay sa sampong lalaki ay may tatlo lamang na babae, at isa iyon sa mga rason kung bakit nag aagawan ang mga lalaki. Inaagaw nila ang asawa ng may asawa dahil sa sobrang matinding pangangailangan sa sex, binabalita rin na mas dumami ang bilang ng may sakit na HIV dahil nga pumapatol na lamang ang mga tao sa kung sino. Nagpapalitan sila, sa isang babae ay halos may limang lalaki ang tumitira, may mga babae din kasi na dahil sa sobrang hirap ng sitwasyon ay ginagamit na lamang ang katawan para magkaroon ng laman ang sikmura. Kung may mayaman at mahirap pa ba, hindi ko na alam. Basta ang alam ko ay lahat kami ay nagugutom, unti-unting nauubusan ng resources sa mga kailangan namin para mabuhay sa araw-araw. At ang tanging makakabigay ng solusyon sa problemang ito ay ang gobyerno na siyang may kontrol sa lahat. Kaya naman kahit may iilan na hindi gustong sumunod ay napipilitan na lamang para sila ay mabuhay ay makakain.

Tahimik akong naupo sa bakante na bench habang si papa naman ay patingin-tingin sa paligid, nagmamasid na baka may taong gustong gumawa ng kasamaan sa amin. May lumapit sa amin na isang opisyal na gobyerno ay binigyan kami ng arrozcaldo at isang plastic bottle ng tubig. Ito ang unang kain ko mula kanina nang umalis kami, may pagkain naman kaming tinatago sa bag pero sobrang tinitipid namin iyon dahil hindi namin alam kung ano ang mangyayari habang kami ay nasa daan.

Habang kumakain kami ay biglang may lumapit na matandang babae sa amin, tinawag niya iyong iba at pinalapit sa amin. Hindi naman siya mukhang baliw pero masasabi ko talagang napag iwanan siya, wala na siguro siyang pamilya at mukhang wala rin siyang bahay dahil sobrang dumi nito, akala ko nga ay pulubi lang na manghihingi ng pagkain, ngunit bigla na lamang itong nag sermon.

“Babalik na ang Diyos! Lahat na mga naiwan ay makasalanan! Tumalikod na kayo sa inyong mga kasalanan at mag bagong buhay! Tanggapin niyo si Hesu Kristo bilang iyong Diyos at Tagapagligtas upang inyong mararanasan ang magandang buhay kasama siya! Buhay na walang sakit, poot at paghihirap! Tumalikod sa inyong kasalanan at salubungin natin na may malinis na puso ang pagbabalik ng ating pinakamamahal na Diyos!”

Maraming mga tao ang umasim ang mga mukha, may iilan na bigla na lamang umalis at bumalik sa kanilang dating puwesto na para bang wala silang naririnig. May iilan din na tinapunan ng basura si nanay, hanggang sa may lumapit na pulis sa kanya. Tinanong ito kung sasama ito sa Huling Paraiso pero tumanggi ang matanda, para saan pa daw at kukunin naman na siya ng Diyos.

Tumingin ako kay papa. Nakakunot ang kanyang noo habang nakatitig sa matandang babae na naglalakad palayo. Mukha siyang galit na para bang sobrang lalim ng kanyang iniisip. Tinawag ko siya pero hindi niya ako naririnig, kinailangan ko pa talagang sundutin ang malaki niyang braso upang mapatingin siya sa akin.

“Naniniwala po ba kayo sa sinabi nung matanda?” tanong ko sa kanya.

“Hindi ko alam. Siguro? Parehas naman nating alam na sobrang deboto ng nanay mo sa pag simba, iyong kapatid mo naman na si Raymond ay sobrang bait din. At iyong ate mo, kulang na lang ay pakasalanan niya ang simbahan dahil sa sobrang active niya. Kaya baka nga tama iyong matanda, baka nga kinuha na ng Diyos ang mama at mga kapatid mo”.

“Ibig sabihin ba nun ay masamang tao tayo, pa?”

“Hindi”, mabilis nitong tanggi, “Hindi ’yan ang ibig kong sabihin. Hmmm. Sabihin na lang natin na makasalanan tayo, anak”.

“Anong kaibahan nun sa masamang tao, pa?” hindi nakasagot si papa, “Ano po ba ang kasalanan niyo na sa tingin niyo ang dahilan kung bakit hindi kayo kinuha ng Diyos?” napatingin si papa, biglang bumigat ang talukap ng kanyang mga mata, “Dahil po ba sa relasyon ninyo ng kapatid ni mama?”

Kitang-kita ko kung paano nanlaki ang mga mata ni papa, hindi niya inaasahan na masasabi ko iyon at mas lalong hindi niya inasahan na malalaman ko ang patagong pagtatalik nila ni tita Magdalena kapag wala kami doon sa bahay.

Bigla akong bumalik sa araw na nasaksihan ko ang pagtataksil ni papa at tita Magdalena kay mama, ang araw na bumago sa tingin tingin ko sa perpekto naming pamilya at ang araw na biglang nag-iba ang pagtingin ko kay papa, hindi bilang isang ama kundi bilang isang makisig na lalaki na sobrang nakakaaya sa paningin.

Isang linggo bago nangyari ang ‘pagkuha’, maaga kaming pinalabas ng aming guro dahil hindi maganda ang pakiramdam nito. Tinawagan ko si papa para sana magpasundo pero hindi ito sumasagot kaya naman ay tinawagan ko si mama, sabi nito na nasa mall ito kasama si Raymond dahil may event sila doon. Wala akong ibang choice kundi ang mag taxi para lang makauwi sa bahay. Tahimik ang bahay nung pumasok ako, wala naman akong nakita at narinig na kakaiba, akala ko walang tao kaya tuloy-tuloy ako sa kusina para uminom ng tubig, pagkatapos ay pumanhik ako sa hagdan para dumiretso sa kwarto namin ni Raymond, bago ako makakarating doon ay kailangan kong dumaan sa kwarto ng mga magulang ko. Nasa tapat na ako ng kanilang pinto nang makarinig ako ng kakaibang tunog, mahina lang iyon pero sigurado akong nanggagaling iyon sa kwarto ng aking mga magulang.

Umatras ako at nilapit ang tenga ko sa pinto.

“Aaaaah…Adam!” Narinig kong halinghing ng isang babae.

Bumilis ang tibok ng puso ko. Sigurado akong hindi iyon boses ni mama, parang napako ang mga paa ko sa sahig, alam kong mali ang makinig sa usapan ng iba at mas lalong mali ang sumilip sa loob ng kwarto ng iba pero parang may sariling utas ang kamay ko na dahan-dahang pinihit ang siradura para lamang mapatunayan ang aking akala.

Hindi naka-lock ang pinto, patuloy pa rin ang maliit ngunit nakakatindig balahibo na ungol ng babae na ngayon ay lumalakas na dahil nakabukas ang pintuan.

“Bilisan na natin, Adam. Baka dumating na si ate”. Biglang pahayag ng babae na ngayon ay nakikilala ko na kung sino.

Si tita Magdalena, ang nag iisang kapatid ni mama. Mas bata ito kay mama ng limang taon at isa rin itong guro katulad ni mama. Hindi ko akalain na tama ang hinala ko, na may kakaiba sa paraan ng tinginan nilang dalawa kapag hindi nakatingin si mama sa kanila. Palihim ko lamang iyong napapansin, minsan ko na rin sinabihan si mama tungkol dito pero nagalit lamang siya at sinabihan ako na huwag kong pag isipan ng ganun si papa dahil mahal na mahal daw siya nito at kaming mga anak niya. Pero ito na nga at kitang-kita ko ang kababuyan nila.

Sumilip ako, konte lang na makita ko lamang kung ano ang ginagawa nila kahit na may ideya na ako kung ano talaga iyon. Hindi ko alam kung bakit na sa halip na magalit ako at sugurin sila ay mas lalo lamang akong nagka interes na masaksihan ang kanilang pagtatalik.

Pagkabukas ko sa pinto ay sinalubong ako ng malaking salamin, doon ko nakita ang reflection ng dalawang tao na hubo’t hubad na nasa ibabaw ng kama. Nakahiga si tita, nakabukaka ang kanyang hita habang si ang mukha ni papa ay nakasubsob sa pagitan ng hita ni tita. Hindi ko makita kung ano talaga ang ginagawa ni papa doon pero sa tingin ko ay sarap na sarap si tita dahil tumitirik ang mga mata nito habang mahigpit na sinasabunutan ang buhok ni papa.

“Ahhhhhh! Adaaaam! Ayaaan na akoooO!” biglang sigaw ni tita kasabay nang mag-tigas ng mga daliri sa kanyang paa, nanginig ang katawan nito at napaarko na para bang sinasapian siya.

Narinig ko na parang may basa na sinisipsip si papa sa pagitan ng hita ni tita. Maya-maya lang ay umangat ang mukha ni papa at nagtitigan sila ni tita.

“Ang sarap talaga ng puke mo, Magda. Sobrang tamis pa ng dagta mo”, sabi ni papa na hindi ko maintindihan ang ibig sabihin ng huli niyang sinabi.

Maya-maya lang ay tumayo si papa, napanganga ako at napatitig ng malagkit nang makita ko ang kanyang katawan. Malaking tao si papa, matangkad, lalaking lalaki siyang tignan sa kulay ng balat niyang kayumanggi. Forty-three na si papa pero hindi pa rin halata iyon sa kanya dahil bukod sa palangiti siya ay bumibisita din siya sa gym tatlong beses sa isang linggo kaya naman ay maganda pa rin ang kanyang katawan kahit na may maliit na umbok sa kanyang tiyan. Siya iyong tipikal example ng tinatawag nilang may dadbod. Hindi ito ang unang beses na nakita ko ang katawan ni papa pero ibang-iba ngayon ang dating niya sa akin dahil sa kumikintab siya ngayon dahil sa pawis, maliban doon ay nakita ko ang kanyang pagkalalaki na siyang nagpatirik talaga sa aking mga mata.

Ini-expect ko naman na na may malaki siyang titi dahil malaki siyang lalaki pero hindi ko inakala na mas malaki pa sa inaaasahan ko ang nakikita ko ngayon. Kung tama ang sukat ng mga mata ko ay mukhang nasa walong pulgada ang haba nun, malaki, matambok, maugat, at sobrang laki ng ulo, mas malki pa iyon sa katawan ng titi niya kaya nag mumukhang mushroom.

Napalunok ako, alam ko na noon pa na bakla ako kaya malayo ang loob ko kay papa na laging sinasabi sa akin na dapat maging ganap ako na lalaki dahil ako ang kuya ni Raymond, dapat maging good example daw ako, kaya naman naging tago ang pagiging bakla ko, kung may nakakaalam man sa tunay kong sekswalidad ay si ate Evelyn lamang iyon.

May nagugustuhan akong lalaki, pero iba ang hilig ko. Ibang lalaki ang natitipuhan ko, hindi iyong kaedad ko kundi mga lalaking mas matanda sa akin, iyong may mga anak na nasa late 30s na o kuwarentahin. May gusto ako sa Math at AralPan teachers ko at…at sa tingin ko ay may pagnanasa na rin ako ngayon sa sarili kong ama.

Pumuwesto si papa sa gitna ng nakabukakang mga hita ni tita Magdalena, iniangat ng kanyang mga kamay ang magkabilang binti ng babae at tsaka bigla na lamang niyang tinulak ang sarili papasok. Kita ko kung paano lamunin ng pagkababae ni tita Magdalena ang matambok na ari ni papa. Muling tumirik ang mga mata nito at napakapit ng mahigpit sa unan.

“Adaaaaam!”

“Aaaah. Putangina!”

Sabay nilang usal.

Umulos si papa, nag atras-abante ang balakang niya sa pagitang ng hita ni tita. Tinigasan ako, hindi ko maalis ang tingin ko sa pagkalalaki ni papa na naglalabas-pasok sa mabuhok na ari ni tita Magdalena. Bigla kong naisip na butas ko ang pinapasok niya.

Ano kaya ang pakiramdam kapag ganun?

“Ang sikip ng puke mo, parang hindi ka pa sanay na pinapasakan ng burat, Magda”. Kumento ni papa sabay sipsip sa utong ni tita.

“Pangalawang lalaki ka pa lang sa buhay ko, Adam. Alam kong mali ito pero hindi ko mapigilan ang sarili na malibugan sa’yo at sa sobrang sarap mong kumantot. Ooooh! Ayaaaan. Ang laki mo talaga!”

Sarap na sarap si tita. Kitang-kita ko kung paano tumirik ang kanyang mga mata, kung minsan ay nakakalmot pa niya ang bisig at likod ni papa. Libog na libog rin ako dahil sa sobrang gwapo tignan ni papa habang bumabayo siya, iyong matambok niyang puwet at ma-masel na mga binti ay sobrang gandang pagmasdan sa tuwing gumagalaw sa bawat diin niya. Iyong masels niya sa likod ay sobrang tigas tignan, enjoy na enjoy si tita na haplusin iyon.

“Aaaaah. Shit! Lalabasan na ako”, biglang sambit ni papa. “Putangina. Lalabasan na ako!”

“Iputok mo sa loob ko, bayaw! Aaaaaah. Iputok mo sa sinampupunan ko ang tamod mo”.

“Puta! Baka mabuntis kita!”

“Hindi malalaman ni ate na ikaw ang ama. Sige na, matagal ko nang gustong maramdaman ang paglangoy ng mga tamod mo sa loob ko”.

“Putangina mo talaga! Mas malibog ka ba sa ate mo!” binitiwan ni papa ang mga binti ni tita at kinulong niya sa kanyang katawan ang kaniig.

Inggit na inggit ako at libog na libog sa nakikita lalo na nang makita ko kung paano dilaan ni tita ang balikat at braso ni papa na namamawis. Sobrang malibog nga siya na babae.

“Ah. Eto na! Bubuntisin kitang malandi ka! Aaaaaaaah!”

“Aaaaaah! Adaaaaaam!”

Mas lalong dumiin ang katawan ni papa. Kasabay nun ay ang paninigas ng kanyang puwet at binti at tsaka pag arko ng katawan ni tita Magdalena. Maya-maya pa ay muli na namang umulos si papa pero mahihinang ulos na lamang iyon. Hinalikan niya ulit si tita sa mga labi nito sabay sabing;

“Ang sarap mo”.

“Gabriel!” Bumalik ako sa kasalukuyan nang maramdaman ko ang mga kamay ni papa sa aking mga balikat, “Paano mo nalaman?” tanong niya.

“Nakita ko po kayo”, pagsabi ko sa totoo.

“Tangina!” mura nito sa sarili, “Sinabi mo sa mama mo?”

Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung bakit kailangan niya pa ’yung malaman eh wala naman na si mama dito ngayon. Alam man ni mama o hindi ay wala nang magagawa pa siya.

“Sinabi mo?” humigpit ang hawak niya sa aking mga braso na kinangiwi ko.

Umiling ako at tsaka malakas na hinila ang sarili paalis sa kanyang hawak. Nagulat siya sa ginawa ko, agad na nag-iba ang tingin niya, nanghihingi siya ng pasensiya. Hindi ko siya pinansin, lumayo ako sa kanya hanggang sa dumating ang bus na sasakyan namin.

Lumipas ang mga araw, nasa bus pa rin kami at hindi ko alam kung ilang araw pa ang bi-biyahiin namin marating lamang ang Huling Paraiso. Habang nasa biyahe ay wala kaming ibang source sa nagaganap sa labas maliban sa maliit na radyo na nakadikit sa lagayan ng mga bag sa ibabaw ng bus. Kapag gabi ay humihinto kami sa madadaanan naming hotel o anong establisyemento na maaari naming mapaglipasan ng gabi. At kapag ganun ay iba’t ibang mga halinghing at ungol ang naririnig ko sa mga taong nagpapaligaya sa piling ng kanilang kapareha at asawa. Noong una ay naiingayan ako pero kalaunan ay nasanay na rin ako, nakakatulog na ako kahit na may nagsisigawan sa sarap akong naririnig. Kung minsan naman ay naririnig ko si papa na nagmumura at nahihirapang matulog, napansin ko rin na balisa siya at palaging mainitin ang kanyang ulo, ngunit hindi ko na lamang pinapansin dahil ilag pa rin ako sa kanya dahil sa ginawa niyang pananakit sa akin sa estasyon. Aaminin ko na natakot ako sa kanya at naisip ko na kaya niya akong saktan, pero nagsabi naman ako ng totoo, hindi ko sinabi kay mama ang mga nasaksihan ko.

Isang gabi, sa hindi maliwanag na dahilan ay hindi huminto ang bus driver para makatulog kami saglit. May isa lamang driver na pumalit sa kanya habang siya ay natutulog, kaya naman kaming mga pasahero ay nakontento lamang na matulog sa aming kinauupuan.

Nasa pinakadulo kami ng bus ni papa nakaupo. Hindi ko pa rin siya kinikibo pero hindi ako lumalayo sa kanya talaga, may kasama kaming tatlo apat pang pasahero sa likod kaya masikip kami. Hindi kami makakahiga talaga kaya pinasandal na lamang ako ni papa sa kanya at hinilig ang aking ulo sa kanyang balikat. Nagising ako dahil sa bulungan na nangyayari sa aking tabi.

“Salsalin mo na”, rinig kong anas ng isang lalaki. Pabulong lang iyon talaga pero dinig na dinig ko pa rin.

“Ayoko. Tangina. Lalaki ako!” Kontro naman nung isa.

“Ako din naman. Lalaki ako, pero ano naman ngayon? Mas gusto mo bang tumira sa mga babae na nandito na hindi natin alam kung may sakit?”

“Ayoko!”

“Yun naman pala, salsalin na lang natin ang isa’t isa”.

Maya-maya lang ay narinig ko na ang zipper ng mga pantalon na bumaba at ang tunog ng dalawang balat na nagkikiskisan. Sumunod naman ay ang mahihinang ungol at mura na nagmumula sa dalawang lalaki na malilibog at nagsasalsal sa aking gilid.

“Tangina!” Napaangat ako ng tingin nang marinig ko ang malalim na mura ni papa.

“May sakit po ba kayo?” tanong ko sa kanya nang mapansin ko na biglang uminit ang hangin na bumubuga mula sa kanyang katawan, “Pawis na pawis po kayo”, sasalatin ko sana ang noo ni papa nang biglang nagpahina nang takbo ang bus kaya hindi sinasadya na tumalbog ako at iyong isa kong kamay ay napunta sa pundilyo ni papa.

“Puta!” biglang anas ni papa. Ako naman ay parang napaso nang maramdaman ko ang sobrang paninigas ng kanyang ari.

“Pa”, anas ko.

Umiwas ito ng tingin at tumingin sa labas ng bintana, “Huwag mo na lang pansinin”, malamig niyang sabi pero halata sa mukha niya na nahihirapan siya.

“Kailan pa ’yung huli?” tanong ko sa kanya.

Parang hindi ako nito narinig. Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto ko ang sagot sa aking tanong.

“Mag tatatlong buwan na?”

Tumango ito.

“Pa!”

Sampong taon ako nung nalaman ko kung paano magsalsal. Simula noon ay halos araw-araw na ako kung magsalsal at kapag hindi ako makapag salsal ng tatlong araw ay sobrang nahihirapan na ako sa tuwing tinitigasan ako at hindi ako makakapag palabas. Sumasakit ang puson ko at nagiging iritable ako. Ngayon ay naiintindihan ko na kung bakit mainitin ang ulo ni papa nitong huling mga araw. At hindi ako makapaniwala na nakaya niyang hindi magpalabas sa loob ng tatlong buwan.

“Magsalsal kayo”, anas ko na medyo napalakas ang boses.

“Sssshhh!” awat niya sa akin nang biglang napatingin sa amin ang mga gising pang pasahero, “Ayokong dagdagan ang kasalanan ko kung totoo mang malapit na ang pagbabalik ng Diyos”.

“Kaya hahayaan mo na lamang ang sarili mo na maghirap ng ganito?”

Sandaling natahimik si papa. Nagtitigan kami, parang sinusukat niya ang gusto kong sabihin sa kanya na kailangan na talaga niyang magpalabas para hindi na siya mahihirapan pa.

“Hindi rin ako palasalsal talaga”, nahihiyang pag-amin niya, “Mas nalilibugan ako kapag may ibang kamay na gumagawa nun para sa akin”.

Napalunok ako. Kahit malamig ang simoy ng hangin dahil sa bilis nang pagtakbo ng bus ay nakaramdam pa rin ako ng init dahil sa nalaman ko tungkol kay papa. Pinalakas ko muna ang loob ko bago ako nangahas na haplusin ang matigas na bukol ni papa.

Napaatras ito, “A-anong ginagawa mo?” gulantang niyang tanong.

“Tutulungan ko na kayo”, lakas-loob kong sabi sabay baba ng kanyang zipper.

“Hindi puwede, anak kita!” angal pa nito.

“Alam niyo po ba kung ano ang kasalanan ko kaya ako naiwan dito?”

Hindi ito sumagot pero napapalunok ito habang titig na titig sa akin.

“Dahil pinagnanasaan ko ang sarili kong ama”.

Bago pa man makapag salita si papa ay naipasok ko na ang kamay ko sa loob ng kanyang briefs, agad na nahanap ng maliit kong palad ang matigas at mainit niyang burat.

“Aaaaah!” napaliyad si papa, “Anak. Mali ’to”.

“Sssssh!” Saway ko sa kanya saka inilabas ang burat niya mula sa nakabukas niyang zipper, “Matagal ko nang gustong magawa ’to sa’yo, pa”. Pag amin ko.

Tuluyan na akong nakain ng sarili kong kalibugan para sa sarili kong ama. Hindi ko inakala na sa ganitong pagkakataon kong mahawakan ang burat na ilang buwan ko nang iniisip, ang matambok at burat na siyang gumawa sa akin. Pero hindi ko hahayaan na palampasin pa ang pagkakataon na ito kahit na alam kong malaki ang posibilidad na magagalit sa akin ni papa.

At baka ito pa ang tuluyang sisira sa pagiging mag-ama namin.

Maingat kong sinalsal ang burat ni papa. Tinaas-baba ko ang aking kamay na mahigpit na sumasakat sa kanyang matabang ari. Sobrang sarap sa pakiramdam na nadadama ko na ang laman na siyang bumuo sa akin. Maugat iyon at mainit, malaman, mahaba, pumipintig-pintig.

“Naaaak”, anas ni papa na hindi gumagawa ng paraan upang patigilin ako, “Aaaaah. Huwag”. Hindi ko alam kung nakikiusap siyang huwag ituloy ang ginagawa ko o huwag kong tigilan ang pambabastos ko sa kanya.

Iyong huli ang pinaniwalaan ko.

“Hayaan mo pong ako na muna ang magpapaligaya sa’yo”.

Binilisan ko ang pagsalsal sa kanya. Hindi niya inaalis ang tingin niya sa akin, nakaawang ang kanyang mga labi, nakikiusap ang kanyang mga mata. Bumibigat ang kanyang paghinga.

“Ugh! Haaaaaah! Aaaaaah”. Sobrang hina nun na parang kaming dalawa lamang ang nakaririnig.

Sobrang nakakalibog ng kanyang mga ungol.

Nanatiling marahan ang pagsalsal ko sa kanya pero may diin iyon, may gahod. Takot akong may makarinig sa aming ginagawa at baka kung ano pa ang masabi sa amin. Pero ang ganitong patago ang mas lalong nagpapainit sa akin. Mas lalo lamang akong ginanahan nang bigla kong naramdaman ang malaki niyang kamay sa aking balikat at sabay kabig sa akin padikit sa kanya.

“Huwag mong itigil. Malapit na ako. Aaaaah”, pakiusap niya sa aking tenga.

Sinunod ko siya. Ginalingan ko ang paghagod sa kanyang alaga. Mas lalong bumigat ang kanyang paghinga, iyong balakang niya ay gumalaw, kinakantot na niya ngayon ang aking kamay na sumasakal sa kanyang pagkalalaki.

“Putangina!” naramdaman ko ang mas lalong paglaki ng kanyang burat, “Aaaaah…yan naaaa. Putaaaa!”

Humigpit ang hawak ni papa sa aking balikat pero sa halip na masaktan ay mas lalo lamang akong ginanahan at nag init sa nagaganap sa aming dalawa. Hanggang sa naramdaman ko ang kanyang pagsabog, ang mainit niang tamod ay dumaloy sa aking kamay.

Mas lalong bumilis ang paghinga niya. Habang patuloy pa rin ang pag pintig ng burat niyang nilalabasan.

“Oooooh! Aaaaaah. Shit!”

Napatingin ako kay papa. Nagkatitigan kami. Iba na ngayon ang itsura niya, naging mas relax siya. Nakaawang pa rin ang bibig niya at nalilibugan pa rin siya at parang hindi makapaniwala sa nangyari sa amin. Halo-halo talaga ang emosyon niya ngayon.

Nginitian ko lamang siya at pinahid ang tamod niya sa kanyang suot na pantalon. Piniga niya iyon at siya na mismo ang nagtago sa loob ng kanyang suot. Wala siyang sinabi sa akin, niyakap niya lang ako at muling pinahilig sa kanyang balikat habang ako naman ay napapangiti na lamang dahil sa mainit na tagpo na iyon. Sayang nga lang at hindi ko nagawang tikman ang kanyang tamod. Ahhhh sobrang init pa naman nun sa kamay ko, sobrang lapot at ang dami pa. Mahahalata talaga na sobrang tagal nang naipon sa kanya ang tamod na ’yun.

Muli akong nagising dahil sa ingay na nagmula sa radyo. Nagising din yata si papa dahil sa biglaan kong pag galaw. Inaantok ang nagtatanong niyang mga mata na tumitig sa akin.

“Ayos ka lang ba?” tanong niya.

“Hindi po ba sa Isla Rosalia pumunta sina ate Evelyn?” Tanong ko.

Tumango si papa. Muling nagsalita ang radyo.

“Kung sino man ang malapit sa Isla Rosalia, nananawagan kami na may tao pang na-stranded doon. Huling mensahe na natanggap namin ay noong nakaraang araw. Kung sino man ang malapit ay nakikiusap kami na pumunta kayo sa isla at tignan ang sagipin ang mga tao na naiwan dun”.

Napatingin si papa sa labas ng bintana at tsaka mabilis na tumayo, “Malapit lang tayo sa port papuntang Isla Rosalia!” sabi ni papa sa driver ng bus.

Ngunit hindi huminto ang bus. Tuloy-tuloy lang ang takbo nito.

“Nandun ang isa ko pang anak! Tumigil muna tayo”. Giit pa ni papa.

“Hindi ’yun trabaho naming mga bus driver. Maghintay ka ng may barko o helicopter na pupunta dun”. Napapailing na sagot ng driver.

Galit na nagmura si papa at bumalik sa pag upo. Hinimas-himas ko ang kanyang braso upang siyay pakalmahin pero pinalis lang niya iyon at nayayamot na tumingin sa labas.

“Pa”. Tawag ko sa kanya.

Marahan kong pinatong ang kamay ko sa kanyang hita. Hindi siya tuminag, nilakbay ko iyon papunta sa kanyang pundilyo ngunit bago ko pa man mahawakan ang puntirya ko ay mabilis niyang inalis ang kamay ko at galit na humarap sa akin.

“Tangina! Umayos ka nga!” Mura niya sa akin.

Hindi lamang ako napahiya sa ginawa niya kundi nasaktan din ako.