နှင်းစီကိုကို

တစ်ရက်တစ်ရက်နှင်းဆီခင်းကို ကြည့်ရင်းသင် အပြစ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ နောင်တတွေကို ပြန်သတိရနေသလား။ ကျွန်မရဲ့ အဖြေက အမြဲတမ်း “ဟုတ်တယ်” ပဲ ထင်တယ်။ ဒါဟာ မေးခွန်းအနေနဲ့ပဲ မေးထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ လူတိုင်းက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို သိတယ်လို့ ထင်ကြပေမယ့် ကျွန်မကို တကယ်သိတဲ့ လူကတော့ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်…ကျွန်မရဲ့ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းတွေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ မိသားစုလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အလုပ်ဖော်တွေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အခန်းဖော်လည်း မဟုတ်ဘူး။

ယခု ကျွန်မဟာ ပြင်ဦးလွင်ရှိ ‘ကန်တော်လွင်’ နှင်းဆီပန်းခြံရဲ့ ပိုင်ရှင် ဖြစ်နေပါပြီ။ ထို့အပြင် ကလေးများအတွက် အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ နှင်းဆီပန်း အရုပ်များ ရောင်းချသည့် ‘RoseandMe’ အမှတ်တံဆိပ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မဟာ ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေးအရွယ်ကတည်းက အိပ်မက်မြင်ခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုနဲ့အတူ နေထိုင်နေပါပြီ။ ဒါပေမယ့် စိတ်အနောက်ဘက်တစ်နေရာမှာတော့ ဘယ်တော့မှ မလုံလောက်သလို ခံစားနေရဆဲပါ။ ဒီအောင်မြင်မှုအားလုံးနဲ့ ဒီအန္တရာယ်တွေကို ခံယူခဲ့ရတာ… ဘယ်လောက်သော တန်ဖိုးနဲ့လဲ။

မေလ ၂၃ ၂၀၀၇

ဒီနေ့က ကျွန်မဟာ တက္ကသိုလ်ဟောင်းက သင်တန်းဖော်တွေနဲ့ ပြန်လည်တွေ့ဆုံမယ့်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းနောက်ဘက်မှာ အချိန်သိုလှောင်ပုံးတစ်ခု မြှုပ်ထားခဲ့ကြပြီး ဒီနေ့ကတော့ အဲ့ဒီပုံးကို နောက်ဆုံးဖွင့်ကြမယ့်နေ့ပါ။ အဲ့ဒီနေ့ကို ကျွန်မ အရမ်းကောင်းကောင်း မှတ်မိနေဆဲပါ။ သင်တန်းဖော်တွေရဲ့ အမှတ်တရတွေကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး…သူ့ကြောင့်ပါ။

“ပက်ထရီရှာ… ဒီဘက်လာပါဦး၊ ဘောက်စ်ထဲ ဘာထည့်မလို့လဲ?” ဂျူလီယာက ကျွန်မနဲ့ သူမတို့ရဲ့ ပိုလာရိုက်ဓာတ်ပုံလေးကို ကိုင်ထားရင်း မေးလာတယ်။

ကျွန်မက မေမေပေးခဲ့တဲ့ ယုန်အရုပ်လေးကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး၊ “မေမေ့ကို သတိရလိုပေါ့.…” လို့ ပြုံးရင်း ဂျူလီယာကို ကြည့်လိုက်တယ်။

“အိုဟိုး… ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာ ပက်ထရီရှာလေးရေ…” ဂျူလီယာက နီးကပ်လာပြီး ကျွန်မကို ဖက်လိုက်တယ်။ “ကိုခန့် ပေးခဲ့တာတစ်ခုခု ထည့်မယ်လို့ ထင်ထားတာလေ”

ကျွန်မက မနှစ်သက်သလို အကြည့်နဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး၊ “မင်း တကယ်ရူးနေလား?” လို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း လေးနက်မှုနဲ့ စိတ်မရှည်မှုပါ ပါပြီး ပြန်မေးလိုက်တယ်။

ဂျူလီယာက အပြစ်မရှိသလို ပြုံးရင်း သူ့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး၊ “မင်း သူ့မွေးနေ့တုန်းက ပေးခဲ့တဲ့ မာဖလာကို သူ ကိုင်ထားတယ်နော်” လို့ ရယ်သံနဲ့ စနောက်ပြောလိုက်တယ်။

အို… သူက စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းပေမယ့် မသိမသာ စိတ်ကူးထဲဝင်လာနေတဲ့ ကောင်ပဲ။

ကျွန်မ စိတ်မရှည်သလိုနဲ့ သူ့ဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ သူ့နားကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မပေးခဲ့တဲ့ နှင်းဆီပန်းလည်ပတ်ပေါ်ကို တိုက်ရိုက်ကျသွားတယ်။ အဲ့ဒီမာဖလာကို ပေးခဲ့တဲ့နေ့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်သတိရလိုက်မိတယ်။

“ဒီမာဖလာကို အချိန်သိုလှောင်ပုံးထဲ ထည့်ထားမယ်။ ဆယ့်နှစ်နစ်ကြာရင် ကိုညီမကို သတိရနိုင်အောင်လေ… အဲ့ဒီနေ့ ညီမမလာနိုင်ခဲ့ရင်ပေါ့”

ကျွန်မ အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ့နောက်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ “အကိုက အမြဲတမ်း ကတိတည်တယ်နော်” လို့ လည်ပတ်နဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

သူဟာ အဖြူရှပ်အင်္ကျီနဲ့ အနက်ရောင် လုံချည် ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေတယ်…ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းတယ်။ ကျွန်မ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ?

“ကိုညီမနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အကို ကတိမဖျက်ဘူး” လို့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြောပြီး လည်ပတ်ကို ကျွန်မရှေ့မှာ ကိုင်ပြလိုက်တယ်။ “သုံးဆယ်နှစ်ကြာရင် ဒီမာဖလာကို ပြန်ယူပြီး လူတိုင်းရှေ့မှာ ကိုင်ထားပြီး ‘ဒီဟာက ငါ့ဘဝမှာ ရခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်အကောင်းဆုံးပါ’ လို့ ပြောရမလား?”

ကျွန်မ မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး သက်သာစွာ အူရှိုက်လိုက်တယ်။ “အကိုနဲ့နားနားနေရတာက ငါ့ကို တကယ် အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေတယ်”

သူက စိုးရိမ်သလို မျက်နှာနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး၊ “အို… ညီမ အန်ချင်လား?” လို့ မေးရင်း ကျွန်မရဲ့ နောက်ခါးကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ လက်တင်ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။ “အခုပဲ ဆိုင်ကို ပြေးပြီး ဆေးဝယ်လာပေးရမလား”

ကျွန်မ ပြုံးမိတာကို ဖုံးကွယ်ရင်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ “ငါ အလွန်ချဲ့ပြောနေတာ၊ အရူးကောင်ရေ”

အို… ကိုခန့်… မင်း မရှိရင် ဒီမဖာလာကို ဘယ်သူထုတ်မလဲ… ငါ သတိရမိနေသေးတယ်။ ကျွန်မ အကိုကို ဒီလောက်ထိ လွမ်းမိရတာကို မုန်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အကိုကို ပြောချင်တာတွေ မပြောနိုင်ဘူးဆိုတာကိုလည်း မုန်းတယ်…ကျွန်မ ပြောချင်တာတွေ ရှိခဲ့တာပေမယ့် …အခုတော့ အကိုက ကျွန်မရဲ့ အသံကို မကြားနိုင်တော့ဘူး၊ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် မကြားနိုင်တော့ဘူး။

ဒီည ကျွန်မ ပြင်ဦးလွင်ကနေ ရန်ကုန်ကို ကားမောင်းပြီး ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှာ ကျင်းပတဲ့ ပြန်လည်တွေ့ဆုံပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီတက္ကသိုလ်ကို ရောက်တဲ့အချိန် ကျွန်မဟာ ဟောင်းသော သင်တန်းဖော်တွေ အားလုံးကို တွေ့ပြီး အတိတ်အကြောင်းတွေကို စကားပြောကာ ရယ်မောနေရတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဂျူလီယာက အခုတော့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မြို့ထဲမှာ အလှဆင်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်နေတယ်။ လင်းထူးဟန်က ကျွန်မရဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မုန်းစရာကောင်ကလည်း အခုတော့ လူငယ်ပြုပြင်ရေးစခန်းမှာ ပရော်ဖက်ဆာတစ်ယောက်ဖြစ်နေတယ်။ သိပ်သိပ်မိုးက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ရှင်သက်တမ်းရှိပြီး ကလေး ၂ ယောက်ရှိတယ်၊ သူ့အိမ်ထောင်ရှင်ကလည်း အတန်းဖော်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သန်းထွန်းမောင်ဖြစ်တယ်။ အစုလိုက် လူအများထဲမှာ အခြားလူတွေရှိသော်လည်း ကျွန်မက သူတို့နဲ့ အနည်းငယ်သာ ဆက်ဆံမှုရှိခဲ့တာပဲ။

အချိန်သိုလှောင်ပုံးကို စင်ရှေ့မှာထားပြီး ကျွန်မတို့ အားလုံး စားပွဲအဝိုင်းမှာ စုပေါင်းနေရင်း အချိန်လည်စာစားနေချိန်မှာ ကျွန်မက ဂျူလီယာနဲ့ သိပ်သိပ်မိုးတို့ကို ကျွန်မရဲ့ဘဝအကြောင်း ပြောနေခဲ့ပြီး သူတို့ဘဝအကြောင်းကို မေးထားတယ်။ ဂျူလီယာက အခုတောင် တစ်ယောက်တည်းနေပြီး ပျော်ရွှင်နေပြီး ကျွန်မကို စိုးရိမ်ပူပန်နေတတ်တယ်၊ သူက အမြဲ “ပက်ထရီရှာ၊ ငါနှင့်အတွက် စိုးရိမ်နေတယ်နော…” လို့ ပြောတတ်တာပဲ။

လင်းထူးဟန်က ကျွန်မတို့အခြေအနေကို မသိဘဲ ကျွန်မတို့ကို ကြည့်ပြီး အပြုံးနဲ့၊ “မင်းလင် ခန့်ဇင်ထွန်းဘယ်မှာနေလဲ?” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

သူ့နာမည်ကို ကြားသည့်အချိန် ကျွန်မရဲ့နှလုံးသားက အတက်အကျဆုပ်ချပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က အန္တရာယ်တစ်ခုလို ခံစားရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဂျူလီယာက မျက်စိထဲကအရပ်နဲ့ သူ့ကိုကြည့်ပြီး ထိုးတင်းပြောလိုက်တယ်၊ “လင်း၊ မင်းအခုမေးခွင့်မရဘူး…ရိုင်းတယ်လေ..”

သူ့ကို နောက်သို့ချရင်း အသက်ရှူစွမ်းအားပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ လင်းက ငြိမ်းချမ်းစွာ ခေါင်းကိုယက်ပြီး ကျွန်မကို အနည်းငယ် သနားစိတ်နှင့် အန္တရာယ်ပြင်းထန်စွာ ကြည့်လိုက်တယ်၊ “စိတ်မကောင်းပဘူး ပက်ထရီရှာရယ်”

ညစာစားပြီးနောက်…ကျွန်မ လုံးဝစားလည်း မစားနိုင်သလို ကျွန်မတို့ အမျိုးသမီး ပရော်ဖက်ဆာ ဒေါ်နေရီက ကျွန်မတို့ အမည်တိုင်းကို အလိုက်သတ်ပြီး အချိန်သိုလှောင်ပုံးထဲက ပစ္စည်းတွေကို ရယူစေဖို့ ခေါ်လိုက်တယ်။

“ဂျူလီယာ သိန်း” လို့ ပရော်ဖက်ဆာနေရီ ခေါ်လိုက်တယ်။ ဂျူလီယာ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပုံးဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး သူမရဲ့ ပစ္စည်းကို ထုတ်လိုက်တယ်၊ အဲဒါက ကျွန်မနဲ့ သူမရဲ့ ပိုလာရိုက်ဓာတ်ပုံတစ်ပုံဖြစ်ပြီး သူမ ကျပန်းပြုံးပြီး ပိုလာရိုက်ကို ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်မလည်း ပြန်ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ ကျွန်မဘက်ကို ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ၊ “ကြည့်အုံးငါတို့ အခုထိ လန်းနေဆဲပေါ့ ပက်ထရီရှာ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ပြီးနောက် ပရော်ဖက်ဆာနေရီက နောက်နာမည်ကို ကြည့်ပြီး၊ “ပက်ထရီရှာ လွင်မိုး” လို့ အကြီးစားပြုံးပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ထရပ်ပြီး ပုံးဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ပုံးထဲကို မျက်စိထားပြီး ကြည့်လိုက်ရတော့ မေမေက ကျွန်မ အသက် ၈ နှစ်အရွယ်မှာ ပေးခဲ့တဲ့ ယုန်အရုပ် ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ယုန်အရုပ် အနားမှာ အကိုခန့်က သူ့မဖာလာ ကိုထားခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက စွန်းထိုးချိန်နဲ့ တံတားကျသွားလိုက်တယ်။

အကိုခန့်ဇင်ထွန်း… ဘယ်လိုနဲ့ ကျွန်မရဲ့နှလုံးကို နာစေခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကို ထိန်းထားပြီး ယုန်အရုပ်ကိကိုင်ပြီးကျွန်မထိုင်ရာသို့ပြန်လျှောက်လိုက်တော့သည်။

အဲ့ဒီည ကျွန်မက လူငယ်ဘဝအချိန်မှာ တည်းခဲ့ရတဲ့ ဝမ်းကွဲလေးမောင်နှင်းဝေအိမ်မှာ ညနေသတ်မှတ်ပြီး နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်…အခုတော့ မောင်နှင်းမေအိမ်မှာသာ နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက သူ့ကို အခန်းထဲမဝင်စေဖို့၊ အခန်းထဲရှိ ဘာမှမထိစေဖို့ ပြောထားတယ်၊ အဲဒါမှာ ကျွန်မရဲ့ ဒိုင်ယာရီနဲ့ အရင်က အကိုခန့်ဇင်ထွန်းက ပေးခဲ့တဲ့ ရည်းစားစာတွေလို တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေရှိတယ်၊ ကျွန်မက တစ်ခါမှ မဖတ်ဘူး။

အခုတော့ ကျွန်မက အနာဂတ်ကို နောက်မကျန်မှုနဲ့ နေတယ်…ကျွန်မက အဲဒီစာတွေ ဖတ်သင့်ခဲ့ပြီး၊ အကိုခန့်ကို ပြောသင့်ခဲ့တယ်…“အကိုခန့်… ကျွန်မ အကို့းကို သေအောင်ချစ်တယ်”