Παραλήρημα

Η αίθουσα των εξωτερικών ιατρείων έχει την ελαφριά μυρωδιά αντισηπτικού, όπως πάντα μετά τον ιό, εδώ και χρόνια. Κάθομαι σε μια από τις μαύρες καρέκλες, με επένδυση από δέρμα, φθαρμένες, όχι πολύ διαφορετικά από τις ψυχές που κάθονταν σε αυτές. Οι ίδιες και πριν τον ιό. Στα χέρια μου ένα ενημερωτικό φυλλάδιο λέει για "ενσυνειδητότητα" και "ολιστικές θεραπείες".

Δεν με προβληματίζουν τόσο οι νέες προσπάθειες για θεραπεία, όσο οι νεολογισμοί, καινούριες λέξεις, σοβαροφανείς, δήθεν επίσημες. Την ίδια στιγμή δεν μπορούν να καθορίσουν την προσωνυμία τους άτομα διαφορετικής σεξουαλικής ταυτότητας χωρίς πρόβλημα. Γνώρισα κάποια τέτοια άτομα εδώ. Έρχονται όχι επειδή είναι άρρωστα, αλλά επειδή η κοινωνία που ζουν είναι πολύ άρρωστη για να τα αποδεκτεί.

Αντίθετα, εγώ είμαι εδώ επειδή το κεφάλι μου είναι άρρωστο. Αλλά κι εγώ κουβαλάω "ανεπίσημα" ένα όνομα, που μου έμεινε από όταν έπαιζα σε μπάντα. Είμαι straight και λευκός. Και αν δεν μου είχε ξεμείνει το "Lycaeon" αλλά το "Τζένη", θα έτρωγα κι εγώ bullying. Αλλά το bullying σπάνια γίνεται σε έναν ψηλό τύπο που ζυγίζει όσο δύο άνθρωποι, με μακριά μαλλιά, μούσια, ντυμένο στα μαύρα, στολισμένο με σκουλαρίκια στ' αυτιά, καθώς δαχτυλίδια και περιδέραια με αποκρυφιστικά σύμβολα. Το bullying γίνεται από θρασύδειλους εκεί που νομίζουν ότι τους παίρνει.

"Σιγά καλέ, μας τρόμαξες τώρα! Άσε που οι δήθεν προοδευτικές απόψεις σου δεν πείθουν με τέτοια μούτρα."

Κοίταξα τον άντρα που στέκεται απέναντι και μου μιλάει, όρθιος, γέρνοντας στον τοιχο με σταυρωμένα χέρια. Είναι κάτι που έχω συνηθίσει. Είναι σαν να κοιτάς σε καθρέφτη, αλλά να μην δείχνει τα ίδια πράγματα που κάνεις. Σαν να κοιτάς τον καθρέφτη και να δείχνει εκείνο το κομμάτι του εαυτού σου που δεν τα πάτε και τόσο καλά. Κάποιοι ψυχολόγοι παλιά το λέγανε Σκιά.

Όχι, δεν έχω προοδευτικές απόψεις ακριβώς. Δεν χώνεψα ποτέ ότι η κοινωνία πρέπει να μας δίνει τη σφραγίδα της, σαν βαριεστημένος υπάλληλος, για να μπορούμε να έχουμε την ταυτότητα που θέλουμε. Και δεν εννοώ τους πολλούς μόνο, τον όχλο με τις τσουγκράνες που κυνηγάει μάγισσες. Ιεραρχία, εξουσία, προκατασκευασμένα κουτάκια για να με ελέγχουν, θα ήθελα πολύ να τα πετάξω όλα αυτά στα σκουπίδια. Και με τους ανθρώπους που γνώρισα εδώ, είδα πόσο καταστροφικά είναι όλα αυτά. Το μίσος και η περιφρόνηση για τις συμβάσεις δεν είναι "προοδευτικές απόψεις".

"Αυτό μάλιστα! Έτσι σε θέλω! Δηλητήριο και φαρμάκι! Αυτό που δε βλέπω όμως είναι να κάνεις κάτι, να τα διαλύσεις όλα αυτά κανονικά, και όχι με τις χαριτωμένες θεωρίες σου."

Άντε πάλι τα ίδια. Να κάνω τι; Επανάσταση μόνος μου; Αφού ο κόσμος τα θέλει όλα αυτά.

"Ο κόσμος αυτό, και ο κόσμος εκείνο! Δε βαρέθηκες πια; Παλιά δεν έδινες δεκάρα τι ήθελε ο κόσμος. Παλιά, που ήμασταν ένα. Θυμάσαι; Αυτές ήταν εποχές!"

Ναι. Και είδα που κατέληξα. Έπρεπε να συμμαζευτώ κάποια στιγμή. Να δω ειδικό. Να πάρω φάρμακα. Να μην ακολουθώ την κάτω βόλτα.

"Έχεις αποκτήσει μια εμμονή με το να είσαι καλός και υπάκουος, αυτό είναι το πρόβλημά σου. Παλιά δεν την είχες, και δε με είχες τραβήξει από τα βάθη της ψυχής σου, για να με σέρνεις κάθε μήνα στα ψυχιατρεία. Μήπως αυτή η σύμπτωση πρέπει να σε απασχολεί; Μήπως δεν ήθελες ποτέ να συμμαζευτείς, και να γίνεις ηττοπαθής και παθητικός; Να ακολουθείς την Θέλησή σου, τα ένστικτα, και να μην τραβιόμαστε εδώ πέρα τσάμπα;"

Να το πάλι. Προσπαθεί να με πείσει ότι χάνω τον χρόνο μου.

Η Σκιά είναι ανελέητη. Μόνο όταν μου σπάσει τα νεύρα χαίρεται. Είναι ο μαλάκας που ήμουν κάποτε, ένα αντιδραστικό και αχώνευτο καθίκι.

Έφυγε από τον τοίχο και ήρθε αργά και κάθισε σε μια θέση δίπλα μου. Σε όλα τον χαρακτηρίζει μια ειρωνική και κυνική θεατρικότητα, σαν να χρησιμοποιεί ολόκληρο το άυλο σώμα του για να εκφραστεί με σαφήνεια.

"Δε μίλησα ποτέ για χρόνο" είπε χαμηλόφωνα, αν και δεν τον ακούει κανείς άλλος. "Αυτές είναι δικές σου χαζές έννοιες. Μόνο το τώρα υπάρχει."

Το ξέρω. "Υπάρχει μόνο το τώρα". Τι θα έλεγες όμως "τώρα" να βγάλεις τον σκασμό και να με αφήσεις να προετοιμαστώ ψυχολογικά; Μπαίνω στον γιατρό σε λίγο.