Επεισόδιο 1: "Η Pub".
"Όλες αυτές οι μαλακίες περί αυτο-βελτίωσης έχουν αρχίσει και με εκνευρίζουν, Marty".
Ο Rust, ενώ έπινε την zero του, μιλούσε στον Marty, αλλά το βλέμμα του πρόδιδε ότι βρισκόταν κάπου αλλού. Το δηλητήριο στον απαξιωτικό τόνο της φωνής του ήταν ψυχρό και κλινικό. Η στωική του περιφρόνηση μαρτυρούσε μια ιδιοσυγκρασία που προσέχει τις λέξεις που διαλέγει, και τις εννοεί. Ήταν ο Rust, δεν είχε αλλάξει σχεδόν καθόλου.
Ο Marty, από την άλλη, ακουγόταν πολύ διαφορετικός από τον λαϊκό, θερμοκέφαλο detective που ήταν κάποτε. Δεν αντέδρασε ενοχλημένα και αυθόρμητα. Κοίταξε τον φίλο του με μια περίεργη μίξη προβληματισμού και ανακούφισης.
"Δεν θα αλλάξεις ποτέ, Rust, έτσι δεν είναι; Μερικοί άνθρωποι το χρειάζονται όλο αυτό. Χρειάζονται κάποιον απλά να τους σπρώξει απαλά προς τη σωστή κατεύθυνση. Όπως με τη θρησκεία. Τόσα χρόνια έχω καταλάβει και σέβομαι την οπτική σου, αλλά μήπως να χαλαρώσεις λίγο; Φλερτάρεις με το αρχέτυπο του γκρινιάρη θείου."
"Αρχέτυπο; Marty, ο Jung δεν είναι για 'σενα, τον παίρνεις πολύ στα σοβαρά. Είμαι πενηντάρης. Δε φλερτάρω νε το αρχέτυπο του γκρινιάρη θείου. Είμαι ο γκρινιάρης θείος. Απλά δεν έχω ανήψια. Ευτυχώς."
Ο Marty χαμογέλασε. "Ο γέρος μπάσταρδος, απλά δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ" σκέφτηκε. "Η λογική του είναι τόσο στεγνή, όσο το χιούμορ του."
Ο Rust δοκίμασε να τον διαβάσει. "Σκέφτεσαι κάτι για το χιούμορ μου;"
"Πέτυχες διάνα, όπως πάντα. Το βρίσκω ενδιαφέρον, είσαι ένα είδος μόνος σου, sui generis."
"Κουλτουριάρικα Λατινικά; Αυτό είναι καινούργιο. Κοίτα, Marty, δεν ξέρω αν το σεμινάριο βιβλικών μελετών σου κάνει κακό ή καλό τελικά. Η πολλή κουλτούρα θέλει προσοχή."
"Το ακούσαμε κι αυτό! Χα! Είσαι ο τελευταίος που έχει δικαίωμα να λέει κάτι τέτοιο, Rusty! Όταν σε γνώρισα μίλαγες λες και ήσουν η Πυθία της Δίωξης Ναρκωτικών! Μα τον Χριστό, μεταξύ μπύρας, οικογένειας, και δουλειάς, είχα δίπλα μου εσένα, να λες κάτι βαθυστόχαστα και ήθελα να βαράω το κεφάλι μου στο τιμόνι! Ένας Θεός γνωρίζει τι τράβηξα!"
"Πολλά Θεία επικαλείσαι τελευταία. Από την άλλη, όσο οι μέρες τους κοντοζυγώνουν, οι άνθρωποι πετάνε καμιά μετάνοια, έτσι, ποτέ δεν ξέρεις. Πάω να πληρώσω, είναι σειρά μου σήμερα."
Ο Rust στράγγισε το κουτάκι της zero του και έβγαλε έξω την κάρτα, καθώς πήγαινε στο ταμείο. "Μια zero κι ένα Ice Tea". Σκέφτηκε όλες τις φορές που πλήρωνε με φθαρμένα χαρτονομίσματα τις μπύρες που έπιναν με τον Marty παλιά. Άλλαξαν οι καιροί. Είχε αλλάξει κι αυτός, είχε γίνει περισσότερο ο εαυτός του, αντί να αλλάξει προς το διαφορετικό. Του φάνηκε περίεργο σαν σκέψη.
