The Gold Wedding Band
Ako si Mico. Twenty-five years old, ambitious, at laging kulang sa tulog. Sa mundong ito ng Vanguard Analytics, kailangan mong maging matalas, mabilis, at higit sa lahat, invisible hangga’t hindi ka pa nakaka-climb sa corporate ladder. Pero mahirap maging invisible kapag ang sinusundan ng mga mata mo ay ang araw mismo ng kumpanyang ito.
Patingin-tingin lang ako sa malayo habang hawak ang malamig na paper cup ng kape ko. Alas-otso pa lang ng umaga, pero ramdam ko na ang bigat ng atmosphere sa 42nd floor. Then, the elevator dings. Halos sabay-sabay na tumayo ang lahat, tila mga sundalong nag-aabang sa kanilang heneral.
Lumabas siya. Si Rafael Valderama.
Six-foot-two of pure, intimidating authority. His moreno skin looked even richer against his tailored charcoal-grey suit. He has this “dad bod” that isn’t soft, but solid-broad shoulders, a thick chest, and the kind of presence that demands every cubic inch of oxygen in the room.
Grabe, ang bango pa rin niya kahit malayo.
Napayuko ako nang magtama ang paningin namin sa isang saglit. Isang segundo lang, pero parang kinuryente ang batok ko. Pumasok siya sa glass office niya, at doon ko nakita ang bagay na laging nagpapaalala sa akin kung nasaan ang lugar ko.
The gold wedding band on his ring finger. It was simple, thick, and blindingly bright under the LED lights.
“Mico, focus. Kanina ka pa nakatitig sa pinto ni Sir Rafael,”sita sa akin ni Sandra, ang senior analyst na katabi ko.
Ngumiti lang ako nang pilit.“Pasensya na, inaantok lang siguro ako. Marami kasing data entries kagabi.”
Sinungaling. Hindi data ang iniisip ko. Iniisip ko kung paano kaya kung ang kamay na may suot ng singsing na ’yun ay humawak sa bewang ko? Kung gaano kabigat ang palad niya sa balat ko? Nakakasuka ang ganitong pagnanasa sa taong pagmamay-ari na ng iba.
Lumipas ang maghapon na parang pagong ang takbo ng oras. I immersed myself in spreadsheets and market trends, trying to drown out the sound of his voice whenever he’d step out for a briefing. Pero pagsapit ng 6:00 PM, nang magsimula nang magligpit ang karamihan, tumunog ang intercom sa desk ko.
“Mico, please bring the quarterly projections to my office. Now.”
The voice was deep, baritone, and left no room for argument. Kinabahan ako. Hinalungkat ko ang files ko at mabilis na nag-ayos ng sarili sa maliit na salamin ng desk ko.Bakit ako nag-aayos? Trabaho lang ’to, Mico. Trabaho lang.
Pagpasok ko sa opisina niya, ang tanging ilaw na lang ay ang mula sa city lights sa labas at ang maliit na lamp sa desk niya. He was leaning back, his tie loosened, and the first two buttons of his shirt undone. God, he looked exhausted, but even his exhaustion was attractive.
“Sir, ito na po ’yung files na hinihingi niyo,”mahina kong sabi habang inilalapag ang folder sa harap niya.
Hindi siya sumagot agad. Pinanood ko ang paggalaw ng kamay niya habang kinukuha ang folder. Doon ko na naman nakita ang singsing. It felt like a barrier, a wall between us.
“Stay for a moment, Mico. May kailangan akong itama rito sa Page 4,”utos niya nang hindi tumitingin sa akin.
Tumayo ako sa tabi niya, sobrang lapit na naaamoy ko na ang hinalong sandalwood at ang amoy ng mamahaling papel. Sumandal siya nang bahagya, at dahil sa laki niya, halos malamon ng anino niya ang maliit kong frame.
“You’re working too hard lately,”bigla niyang sabi. His voice dropped an octave, becoming softer, more intimate.“I see you staying late every night. Bakit hindi ka pa umuuwi?”
Napalunok ako. Ang init ng katawan niya ay tumatagos sa suot kong manipis na polo.“Gusto ko lang pong matapos ang tasks ko, Sir. Ayaw ko pong maging pabigat sa team.”
Humarap siya sa akin. Our faces were inches apart. His moreno skin was glowing in the dim light, and his dark eyes were scanning my face with an intensity that made my knees weak.
“You’re never a burden, Mico. In fact, you’re the only one in this office who actually gets the job done right,”he whispered.
Biglang gumalaw ang kamay niya. Akala ko kukunin niya ang pen sa table, pero sa halip, ang dulo ng mga daliri niya ay dumampi sa likod ng kamay ko. Isang aksidenteng haplos-o baka hindi?
Ang init. Bakit ang init ng hawak niya?
Hindi ko inalis ang kamay ko. Nanatili akong paralisado habang nararamdaman ang gasgas ng ginto niyang singsing sa balat ko. It was a cold metal, but it felt like it was burning me.
“Sir...”tila nagmamakaawang tawag ko sa pangalan niya.
Binitawan niya ako at tumayo. He walked toward the floor-to-ceiling window, looking out at the skyline of the city.“Go home, Mico. Gabi na.”
“Kayo rin po, Sir. Baka hinihintay na kayo ng asawa niyo,”ang dulas ng dila ko. Bakit ko sinabi ’yun? Bakit kailangang ipaalala sa kanya—at sa sarili ko—ang katotohanan?
Tumawa siya, pero walang saya sa tunog na ’yun. Isang mapait at tuyong tawa.
“My wife? She’s probably at a charity gala or in another country. Our marriage is just a contract, Mico. A very expensive, very cold contract.”
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Parang huminto ang mundo, dahil sa inamin niya. Ang perpektong lider ng kumpanya, ang lalaking hinahangaan ng lahat dahil sa “perfect” na pamilya, ay nakakulong lang pala sa isang palabas.
Humarap siya ulit sa akin, at sa pagkakataong ito, wala na ang cold executive mask. May lungkot sa mga mata niya, at may gutom na hindi ko maipaliwanag.
“Don’t look at me like that,”sabi niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin.“Don’t look at me with those kind eyes. Baka makalimutan kong boss mo ako.”
Umatras ako hanggang sa sumadsad ang likod ko sa pinto. Hinabol niya ako. Ipinatong niya ang dalawang kamay niya sa pinto, sa magkabilang gilid ng ulo ko, trapping me in his space.
He’s so big. 6′2" vs 5′5". I felt so small, so fragile under his gaze.
“Sir, baka may makakita sa atin, at iba ang isipin...”pabulong kong sabi, kahit alam kong kami na lang ang tao sa floor na ito.
Inilapit niya ang mukha niya sa leeg ko. Ramdam ko ang mainit niyang hininga na nagpapatayo ng mga balahibo ko.“Walang makakakita. At kung may makakita man... I’ll handle it.”
Dahan-dahan niyang inangat ang kamay niya at hinawakan ang panga ko. The cold gold of his wedding ring pressed against my cheek. Contrast na contrast ang puti ng balat ko sa kulay ng kamay niya.
“Mico...”he breathed out my name like a prayer.
Isang malakas na kulog ang bumasag sa katahimikan. Nagsimula nang bumuhos ang ulan sa labas, tinatakpan ang salamin ng opisina ng mga butil ng tubig.
Gusto ko siyang itulak. Gusto kong tumakbo. Pero mas gusto kong hilahin siya palapit at lasapin ang bawal na prutas na ito.
Lumapit pa siya lalo, ang dulo ng ilong niya ay dumidikit na sa ilong ko. I closed my eyes, waiting for the impact, waiting for the line to be crossed.
Pero bago magdikit ang mga labi namin, tumunog ang cellphone niya sa table. Isang matagal at nakakarinding ringtone.
Agad siyang lumayo, tila natauhan. He ran a hand through his hair, looking frustrated.
“It’s her,”maikli niyang sabi, referring to his wife.
Napayuko ako, ramdam ang biglang lamig ng hangin.“Mau-una na po ako, Sir Rafael.”
Hindi na siya sumagot. Habang naglalakad ako palabas ng opisina niya, narinig ko ang pagsagot niya sa tawag sa isang boses na cold at professional—ang boses na ginagamit niya sa lahat, maliban sa akin kanina.
Sumakay ako sa elevator, nanginginig ang mga kamay. Pagtingin ko sa repleksyon ko sa salamin, nakita ko ang sarili ko—isang junior analyst na nahulog na sa bangin.
Contractual marriage lang daw. Pero sure naman ako na straight si Sir... sa pagkakaalam ko — sa pagkakaalam ng buong kompanya.
Pagsara ng pinto ng elevator, isang text ang pumasok sa phone ko. Unknown number, pero alam ko kung sino.
[Don’t go too far, Mico. We’re not done yet.]
Copyright © 2026 by bl bookshelf
