Ang Tatay ng Best Friend Ko [ON-GOING]

Ako si Gab. Eighteen, freshman sa isang sikat na unibersidad, at madalas nilang sabihing mukhang porcelain doll—maputi, payat, at parang madaling mabasag. Sa totoo lang, nakakasawa na ang ganung tingin. Lahat ng tao sa paligid ko, lalo na ang mga magulang ko, parang laging takot na baka magasgasan ako ng mundo. Pero sa loob-loob ko, may bahagi sa akin na pagod na sa pagiging malinis. May bahagi sa akin na gustong makatikim ng kahit anong gasgas, basta galing sa tamang mga kamay.

Ang buhay ko ay umiikot lang sa pagitan ng pag-aaral at sa bahay nina Lucas. Si Lucas ang best friend ko simula noong elementary. Normal lang ang lahat—tambay sa kwarto niya, laro ng video games, at reklamo tungkol sa mga terror na prof. Pero nitong huling mga buwan, naging mas madalas ang pagpunta ko rito. Hindi dahil sa bago naming nilalaro, kundi dahil sa taong laging nasa garahe pagdating ko.

Ang tatay niya. Si Tito Mateo.

Nakatayo ako ngayon sa tapat ng gate nila, hawak ang strap ng backpack ko. Mainit ang sikat ng araw sa hapon na ito, at dama ko ang paglalagkit ng polo ko sa likod. Pero pagpasok ko pa lang sa bakuran, narinig ko na ang tunog ng bakal na tumatama sa bakal. Doon, sa ilalim ng lilim ng garahe, nakita ko siya.

Nakasubsob si Tito Mateo sa ilalim ng hood ng luma nilang pickup truck. Ang suot niyang puting sando ay tila naging gray na dahil sa dumi at grasa. Basang-basa ito ng pawis, bumabakat sa malalapad niyang balikat at sa matitigas na muscle ng likod niya. Si Tito ay kasing-kulay ng lupa—isang tunay na moreno na lalong tumitingkad kapag nasisikatan ng araw.

Diyos ko, bakit ba pati ang amoy ng grasa at pagod, ang bango sa kanya?

Huminto ako sa malayo, pinagmamasdan ang bawat galaw niya. Ang laki ng mga kamay niya. Ang bawat ugat sa braso niya ay tila may sariling buhay habang naghihigpit siya ng kung anong turnilyo. Inabot niya ang isang basahan sa tabi at pinunasan ang noo niya, pero lalo lang kumalat ang itim na mantsa sa mukha niya.

“Oh, Gab. Kanina ka pa d’yan?”biglang tanong niya nang hindi man lang tumitingin sa akin. Paano niya nalamang nandito ako?

Tumibok nang mabilis ang puso ko.“O-opo, Tito. Kadarating ko lang po. Si Lucas po?”

Dahan-dahan siyang lumabas mula sa ilalim ng hood. Tumayo siya nang tuwid, at sa tangkad niyang six feet, tila biglang naging maliit ang mundo sa paligid ko. Tumulo ang pawis mula sa sentido niya, bumagtas sa panga niyang balot ng manipis na balbas, hanggang sa pumatak ito sa collarbone niya.

“Nasa loob, naliligo yata. Tuloy ka na,”sagot niya habang tinititigan ako. Ang mga mata niya ay madilim pero tapat. Walang halong malisya, pero bakit ako ang parang natutunaw?

Huwag kang titingin sa dibdib niya, Gab. Huwag kang titingin sa kung paano humihigpit ang sando niya sa bawat hininga niya.

“Sige po, Tito. Salamat,”mahinang sabi ko. Akmang lalakad na ako papasok nang tawagin niya ulit ako.

“Gab.”

Huminto ako, tila na-freeze sa kinatatayuan ko.“Po?”

Inabot niya ang isang pitsel ng tubig sa ibabaw ng workbench niya, pero mukhang nahihirapan siyang buksan ang takip dahil madulas ang kamay niya sa grasa.“Paabot naman ng bimpo d’yan sa tabi mo. Nakalimutan kong kumuha.”

Lumapit ako. Sa bawat hakbang ko, lalong tumatapang ang amoy niya—pinaghalong sabon, pawis, at bakal. Iyon ang amoy ng isang taong hindi natatakot sa maduming trabaho. Isang tunay na lalaki. Kumpara sa akin na amoy baby powder at mamahaling cologne, pakiramdam ko ay isang hamak na bata lang ako sa harap niya.

Kinuha ko ang puting bimpo at iniabot sa kanya. Imbes na kunin agad, nanatili ang kamay niya sa ere, malapit sa akin.“Salamat.”

Nagtama ang mga daliri namin nang bahagya. Ang init ng balat niya ay parang kuryenteng gumapang sa braso ko. Ang gaspang ng palad niya—ang mga kalyo na bunga ng ilang taon na pagtatrabaho—ay naramdaman ko sa aking makinis na balat. Napalunok ako.

Bakit parang ayaw kong bitawan? Bakit gusto kong hawakan pa lalo ang mga kalyong ’yan?

Mabilis kong binawi ang kamay ko.“Wala po ’yun, Tito.”

Ngumiti siya nang tipid, isang ngiting hindi mo malaman kung nang-aasar o sadyang mabait lang.“Pasok na. Baka kanina pa naghihintay ang mokong na ’yun sa ’yo. Sabihan mo si Anna, ’yung Tita mo, na susunod na ako pagkatapos nito.”

“Opo, Tito Mateo,”sabi ko, bagaman ang pangalan niya sa labi ko ay parang isang panalangin na hindi ko dapat binibigkas.

Pumasok ako sa loob ng bahay nila, pero bago ko tuluyang isara ang pinto, lumingon ako sa huling pagkakataon. Nakita ko siyang uminom ng tubig, ang lalamunan niya ay gumagalaw sa bawat lunok, at ang ilang patak ng tubig ay dumadaloy sa kanyang leeg patungo sa loob ng kanyang sando.

Sa loob ng sala, narinig ko ang boses ni Tita Anna mula sa kusina, masayang kumakanta habang nagluluto. Naroon din ang mga litrato nila sa pader—isang masaya at buong pamilya. Si Lucas, si Tita Anna, at si Tito Mateo.

Umupo ako sa sofa at napatingin sa sarili kong mga kamay. Nanginginig pa rin ang mga ito. Alam kong mali. Alam kong kaibigan ko si Lucas at parang pangalawang magulang ko na sila. Pero habang nararamdaman ko ang init ng hapon sa loob ng bahay, isa lang ang tumatakbo sa isip ko.

Gusto ko ulit maramdaman ang gaspang ng kamay niya. Kahit sa isang sandali lang.

Binuksan ko ang bag ko at inilabas ang cellphone ko, pero hindi ko ito magawang buksan. Pinikit ko ang mga mata ko at ang nakikita ko lang ay ang madilim na kulay ng balat ni Tito Mateo na kumikinang sa ilalim ng araw.

Ito ang simula. Isang tahimik na pagkahumaling na alam kong wawasak sa akin, pero hindi ko kayang pigilan. Sa bawat hininga ko, tila dala pa rin ng hangin ang amoy ng garahe—ang amoy ni Tito.

Tito...

“Gab! Kanina ka pa d’yan? Tara na sa taas!”sigaw ni Lucas mula sa hagdan, basang-basa pa ang buhok at may tuwalya sa balikat.

Napatalon ako sa gulat.“A-ah, oo. Tara.”

Tumayo ako at sumunod sa kanya, pero sa bawat hakbang ko paakyat, ang isip ko ay naiwan sa garahe. Naiwan sa taong hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maalis sa sistema ko.

Hindi ito pwedeng mangyari. Pero bakit parang ito na lang ang tanging gusto kong mangyari?

𝗖𝗼𝗽𝘆𝗿𝗶𝗴𝗵𝘁 © 2026 𝗯𝘆 𝗯𝗹 𝗯𝗼𝗼𝗸𝘀𝗵𝗲𝗹𝗳