PROLOG: 0,01% błędu
Zostawił za sobą czerwone, pulsujące światło neonu i elektryczny trzask, który na dole mieszał się z rytmicznym szuraniem szczotki o blat. Natalia była tam, pochylona nad stolikiem, całkowicie pochłonięta sprzątaniem. Widział jej plecy i słuchawki na uszach – jej prywatną barierę, która oddzielała ją od wszystkiego, co działo się poza zasięgiem wzroku.
On wiedział, że go nie usłyszy. Wiedział, że Natalia sprząta pub z taką samą, przewidywalną dokładnością każdego wieczoru.
Wiedział, bo obserwował. A robił to nadzwyczaj dobrze.
Potrafił wykryć schematy, w jakich żyli ludzie. Wiedział, o której Natalia zakłada słuchawki i jak twardy sen ma Sara na piętrze. Wykorzystywał każdą sekundę ich nieuwagi, którą wcześniej skrupulatnie wyliczył. Dlatego go tu przysłali. Dlatego mu za to zapłacili.
Gdy wszedł do sypialni na górze, jedynym światłem był blady blask portowych latarni wpadający przez brudne szyby. Cień przesunął się nad łóżkiem, powolny i metodyczny. Szuflada nocnego stolika wysunęła się bezszelestnie. Stary, zakurzony miś wyglądał w półmroku jak niemy świadek dawno zapomnianego dzieciństwa.
Dłonie w lateksowych rękawiczkach podniosły go delikatnie, niemal czule, i usadziły pionowo na poduszce, tuż przy twarzy śpiącej Sary. Jak strażnika, który zamiast chronić, odlicza czas do katastrofy.
Zmiana zmiennych.
Błysk flesza w telefonie był krótki, zimny i ostateczny. Potem zapadła cisza, przerywana tylko przez odległy szum morza i miarowy oddech dziewczyny, która nie miała pojęcia, że jej życie właśnie przestało należeć do niej.
