KROMAPLAST

Uyanmak istemediğim bir güne gözlerimi açtım.

Dışarıdan yine sesler geliyordu… bağırışlar, tartışmalar, kırılan bir şeyler. Her sabah olduğu gibi.

Bir pazar sabahı olmalıydı belki. Ama bizim evde günlerin hiçbir anlamı yoktu. Sabah mı, akşam mı… artık kimse umursamıyordu.

Evin içindeki kavga giderek büyüyordu. Annem ve babam yine tartışıyordu. Bir anda babamın elini kaldırdığını gördüm.

Kardeşlerim kenarda sessizce izliyordu. Kimisi ağlıyor, kimisi donup kalıyordu. Hiçbirimiz hiçbir şey yapamıyorduk.

Ablam köşede durmuş sadece bakıyordu. Gözlerinde tek bir soru vardı: “Neden?”

O an fark ettim… bu evde sadece kavga yoktu, aynı zamanda tükeniş vardı. Herkes bir şeylerin bitmesini bekliyordu.

Bir süre sonra sesler kesildi. Ev yine o alışılmış sessizliğine döndü.

Ama benim içimde bir şey değişmişti.

Dışarı çıkmam gerekiyordu.

Köşedeki sokaklara doğru yürüdüm. Hava ağırdı, içim de öyle.

Tam o sırada bir ses duydum.

Koştum.

Bir kadının bıçaklandığını gördüm. Donup kaldım. Ellerim titredi… polisi aramaya bile cesaret edemedim.

Sadece geri çekildim. Kaçtım.

Uzun süre yürüdüm. O anları kafamdan atamıyordum.

Bir gün yine sokaktayken bir adam gördüm. Bayrağın üstüne basıyordu.

O an içimde bir şey kırıldı.

Donakaldım. Ses çıkaramadım.

Ama adam uzaklaştıktan sonra gittim… bayrağı yerden kaldırdım ve öptüm.

İşte o an, içimdeki öfke ilk kez netleşti.

“Bir şey değişmeli.”

Ama nasıl?

Bu düşüncelerle günler geçti.

Ve bir süre sonra komşumuzun oğlu vefat etti.

Herkes onun “melek gibi” biri olduğunu söylüyordu. Ama o, vatan için bir görevde ölmüştü.

O cenazede herkes ağlarken bir şey daha netleşti.

Kaçış yoktu.

Ya bu düzen değişecekti…

Ya da biz değişecektik.

Neden herşey üst üste geliyor? Bilmiyorum. Ama bir ışık bir umut istiyorum en azndan yaşamak istiyorum ben.

Haftalarca düşündüm okulda sınıfta derste. Birgün ders işliyorduk biyoloji dersi . bir kelime duydum

Klohopahalas yok krolapahast mi hayır, ama kelimenin okunuşu hosuma gitmişti sordum öğretmene

"Hocam birdaha söylermisiniz ne bu kromaplast"

*Hoca durdu güldü

"Kloroplast o yavrum, baıiyorumda dikkatini çekti şu kromaplast"

*Güldü*

"İsmi çok hoş bence görevi nedir?"

*Durdu ve konusmya basladı *

"Bitkilerin yeşil renkte olmasını sağlıyor kızım"

"Hayatlarına renk katıyor yani"

*Heycanlı bir ses tonu ile*

"Eve sayılır,çok dikkatini çekti bence,zaten sesiz Dolunayı konuturduysa bu konu, öyledir. Araştırmanı tavsiye ederim"

Kafa saladım. öretmen derse devam etti ben ise kitaptan görselini izledim.

Boş bir konuydu belki,belki dolu bilmiyorum ama o minik şey bir yapinin rengini belirliyorsa bir insan da hayatının renin belirlerdi. En azından saydamlıktan iyidir...

Kromaplast...