Ink Traces
Ako si Noah. Dalawampu’t walong taon, limang talampakan at walong pulgada ang taas, at madalas mapagkamalang mas bata kaysa sa totoong edad ko. Kung titingnan mo ako sa gitna ng mga matatangkad na shelf dito sa National Library, mukha lang akong bahagi ng furniture — tahimik, maputla, at laging nakatago sa likod ng makakapal na libro. Gay ako, at sa totoo lang, mas madali pang makipag-date sa mga karakter nina Byron o Shelley kaysa sa mga totoong lalaki sa labas. Dito sa loob ng library, kontrolado ko ang lahat. Ang amoy ng lumang papel, ang katahimikan na paminsan-minsan lang nababasag ng pagbuklat ng pahina, at ang lamig ng aircon na tila nagpapatigil sa oras. Ito ang mundo ko. Isang maliit, payapang mundo na sapat na sana para sa akin.
Pero minsan, nakakasakal din ang sobrang katahimikan.
Alas-singko na ng hapon. Ang sikat ng araw sa labas ng malalaking bintana ay unti-unti nang nagiging kulay kahel, tumatagos sa mga alikabok na sumasayaw sa hangin. Inayos ko ang salamin ko at nagsimulang mag-ikot para sa huling inventory bago ang closing. Ramdam ko ang pagod sa likod ko, pero may kung anong comfort sa paghaplos sa mga spine ng mga libro — leather, tela, gasgas na papel.
Pagdating ko sa Section 800 — ang Poetry section — huminto ako. May isang maliit na volume ngSelected Poems of Lord Byronna medyo nakausli. Kinuha ko ito para ayusin, pero may napansin akong hindi dapat nandoon. May nakasingit na piraso ng punit na intermediate paper.
Sino namang gagawa nito sa isang classic?
Binuklat ko ang libro sa pahinang may marka. Doon, sa gilid ng tulangShe Walks in Beauty, may nakasulat gamit ang asul na tinta. Hindi ito printed; sulat-kamay ito. Medyo magulo, madiin ang pagkakasulat, pero may kakaibang ganda. Binasa ko ang nakasulat:“The world outside is too loud, but these lines make me feel like I can finally breathe. Does anyone else feel like they’re drowning in the noise?”
Tumibok nang mabilis ang puso ko. Hindi ko alam kung bakit, pero parang naramdaman ko ang lungkot ng taong nagsulat nito. Hindi ito basta vandalism; para itong isang message in a bottle na inanod sa dalampasigan ko. Hinaplos ko ang tinta. Tuyong-tuyo na ito, pero parang may init pa ring naiiwan.
Sino ka? Bakit dito mo ’to iniwan?
Inilabas ko ang ballpen ko mula sa bulsa ng cardigan ko. Alam kong bawal ito. Bilang librarian, tungkulin kong panatilihing malinis ang mga libro. Pero ang kamay ko, tila may sariling isip. Sa ilalim ng kanyang tanong, sumulat ako:“Music is the only thing that drowns the noise, but silence is where we find ourselves. You’re not drowning alone.”
Mabilis kong isinara ang libro at ibinalik sa shelf. Ramdam ko ang init sa mga pisngi ko.
Para akong bata na gumagawa ng kasalanan. Noah, ano ba itong ginagawa mo?
Sinimulan ko nang patayin ang mga ilaw sa bawat section. Isa-isa, ang library ay binalot ng dapit-hapon. Ang mga anino ng mga shelf ay humaba, tila mga higanteng nagbabantay. Papunta na sana ako sa main entrance para i-lock ang pinto nang marinig ko ang kalansing ng bell sa pintuan.
Bumukas ang pinto at pumasok ang isang malamig na simoy ng hangin mula sa labas. Napalingon ako.
May pumasok. Isang lalaki na tila hindi nababagay sa tahimik at marupok na mundong ito. Matangkad siya — sobrang tangkad. Siguro ay nasa 6′5" siya dahil kailangan niyang yumuko nang bahagya para hindi tumama ang ulo sa frame ng pinto. Ang balat niya ay kulay kape, isang magandang tan complexion na tila nanggaling sa pagbababad sa ilalim ng araw. Nakasuot siya ng simpleng itim na t-shirt na hapit sa kanyang dibdib, na nagpapakita ng hubog ng kanyang mga balikat at maskuladong braso.
Diyos ko, he’s huge. Parang hindi siya tao, parang isang estatwa na nabuhay.
Huminto siya sa harap ko, at biglang naramdaman ko kung gaano ako kaliit. Ang amoy niya ay pinaghalong pawis, mamahaling pabango, at ulan. Tiningnan niya ako — ang kanyang mga mata ay madilim pero may kakaibang ningning.
“Sir, sarado na ba kayo? Ibibigay ko lang sana ’to,”sabi niya. Ang boses niya ay malalim, baritono na parang dumagundong sa dibdib ko.
Tumingin ako sa orasan, pagkatapos ay sa kanya.“Ah, opo... actually, pa-close na ako. Pero sige, sandali lang naman siguro ’yan?”
Inabot niya sa akin ang isang libro. Ito angSelected Poems of Lord Byron. Ang librong sinulatan ko pa lang.
Nanigas ako. Ang mga daliri ko ay dumampi sa kanyang mainit na balat habang kinukuha ko ang libro. Ang kuryenteng naramdaman ko ay hindi ko maipaliwanag. Tumingin ako sa kanya, sinusubukang basahin kung alam ba niya. Pero ang mukha niya ay seryoso, tila may malalim na iniisip.
“Salamat,”maikli niyang sabi. Tinitigan niya ako nang matagal — mas matagal sa normal na pagtingin sa isang librarian. May kung anong pagkilala sa kanyang mga mata na nagpakaba sa akin.“See you around, I guess.”
Tumalikod siya at lumabas ng pinto, ang kanyang malalaking hakbang ay mabilis siyang inilayo. Naiwan akong nakatayo sa dilim, yakap-yakap ang libro sa dibdib ko, habang ang puso ko ay tila gustong kumawala sa ribcage ko.
Siya ba ’yun? Ang laki niyang tao para sa ganoon kabanayad na salita.
Binuklat ko ang libro sa huling pagkakataon bago ako umuwi. Sa ilalim ng isinulat ko, may bagong dagdag. Isang maliit na drawing ng isang bituin at isang pangalan:Iñigo.
Copyright © 2026 by bl bookshelf
