The "Script-Slipping" Rivals [COMPLETED]

Hindi ko alam kung ilang tasa na ng kape ang naubos ko habang nakatitig sa kisame ng maliit kong condo sa QC. Ang tanging liwanag lang ay ang asul na kislap mula sa aking laptop at ang makulit na neon sign ng convenience store sa labas. Ako si Maki. Dalawampu’t limang taong gulang, isang aktor na laging sinasabihan ng “potential” pero laging kinakapos sa swerte. My status quo? Freelance, pagod, at laging nasa anino ng mas malalaking pangalan.Bakit ba kasi sa dinami-rami ng pangarap, dito pa ako sa industriyang laging naniningil ng kaluluwa napadpad?

Huminga ako nang malalim, nalalasahan ang pait ng kape at ang amoy ng luma kong humidifier. May audition result na dapat lalabas ngayon. Ito na ’yon. Ang proyektong magbabago sa takbo ng career ko — isang high-budget drama na maglalagay sa akin sa mapa bilang lead. Ramdam ko ang panginginig ng mga daliri ko habang nire-refresh ang email ko. Ang tibok ng puso ko, parang gustong kumawala sa dibdib ko, sumasabay sa mabagal na pag-ikot ng loading icon.

Nang sa wakas ay bumukas ang email, halos hindi ako makahinga.

“Congratulations, Maki. You’ve been cast as the lead for ‘The Blood We Share’.”

Napasigaw ako nang mahina, isang halo ng tawa at iyak.Sa wakas. Sa wakas, makikita rin nila kung ano ang kaya kong gawin.Pero habang binabasa ko ang mga detalye, biglang tumigil ang mundo ko. Ang casting list para sa kabilang lead role... ang gaganap na stepbrother ko.

Lead Actor: Hunter Alcantara.

Agad na bumagsak ang balikat ko.Tangina. Kahit saan ba ako magpunta, kailangang nandun siya?

Si Hunter. Ang laging “top tier,” ang laging paborito ng mga directors, at ang taong tatlong taon ko nang pilit na nilalampasan pero laging nauuwi sa asaran sa mga interview. Masyado siyang matangkad, masyadong nakakairita, at masyadong... gwapo? Ang isiping kailangan ko siyang makasama sa isang set sa loob ng ilang buwan ay parang parusang walang hanggan.

Dumating ang araw ng table read. Ang conference room ay malamig — yung tipong nanunuot sa buto ang lamig ng aircon, pero pinagpapawisan pa rin ang mga palad ko. Amoy bagong leather ang mga upuan at may kung anong mahal na pabango na humahalo sa amoy ng mga printed script sa mesa.

Umupo ako sa pwesto ko, pilit na pinapakalma ang sarili. Inayos ko ang suot kong polo, sinusubukang magmukhang kagalang-galang kahit na ang totoo ay gusto ko nang tumakbo palabas.Relax, Maki. Trabaho lang ’to. Isang malaking break ’to. Huwag mong hahayaang sirain ni Hunter ang pagkakataong ’to.

Nagsimulang magdatingan ang production staff. Ang mga boses nila ay parang malayo, isang blur ng mga pagbati at tawanan na hindi ko magawang salihan. Nakatitig lang ako sa script ko, sa pangalang“Maki”na nakasulat sa tabi ng bawat linya.

“Maki! Ang aga mo yata ngayon ah?”bati sa akin ni Direk Joey habang tinatapik ang balikat ko.

Ngumiti ako nang pilit.“Siyempre naman, Direk. Ayokong mahuli sa unang araw.”

“Good, good. Hintayin lang natin ang co-star mo. Alam mo naman si Hunter,lagingmay pa-grand entrance,”biro ni Direk bago umalis para makipag-usap sa iba.

Siyempre. Laging bida.Hinigpitan ko ang hawak sa ballpen ko hanggang sa mamuti ang mga kuko ko. Naalala ko ang huling beses kaming nagkasama sa isang press event. Yung mapanuring tingin niya, yung tipong tinitignan ka mula ulo hanggang paa na para bang may kulang ka palagi. Ang yabang niya. Ang laki ng katawan, ang tangkad, at yung boses niyang laging parang nakaka-insulto kahit wala namang sinasabi.

Biglang bumukas ang pinto.

Tila tumigil ang pag-ikot ng orasan. Pumasok ang isang lalaking halos sumakop sa buong pintuan dahil sa laki niya. Anim na talampakan at limang pulgada ng purong yabang. Suot niya ang isang simpleng itim na t-shirt na hapit na hapit sa kanyang maskuladong dibdib, na nagpapakita ng kanyang soft tan skin. Ang amoy niya — vetiver— ay agad na kumalat sa silid, parang sinasakop ang bawat sulok ng hangin na nilalanghap ko.

Tumayo ang lahat para batiin siya. Siya naman, isang tipid na ngiti lang ang ibinigay habang diretso ang tingin sa dulo ng mesa. Sa akin.

Naglakad siya palapit, ang bawat hakbang niya ay may bigat na ramdam ko hanggang sa talampakan ko. Nang makarating siya sa harap ko, tumigil siya. Tumingin siya sa akin mula sa taas ng kanyang height, ang mga mata niya ay madilim at tila may binabasa sa mukha ko na hindi ko maipaliwanag.

“Maki,”tawag niya sa pangalan ko. Ang boses niya ay malalim, parang ungol ng isang leon na gising na gising.

Tumayo ako, kahit na pakiramdam ko ay lulubog ako sa sahig dahil sa liit ko sa harap niya.“Hunter.”

Bakit kailangang ganito siya kalapit? Amoy na amoy ko siya. At bakit parang mas lumaki pa siya lalo simula noong huli kaming nagkita?

Huminga siya nang malalim, ang tingin niya ay bumaba sa mga labi ko bago bumalik sa mga mata ko. Isang maliit na ngisi ang gumuhit sa gilid ng bibig niya — isang ngising alam kong para lang sa akin, para asarin ako, para ipaalala sa akin kung sino ang mas nakakataas dito.

“Magkasama na naman tayo,”sabi niya, ang tono ay puno ng sarkasmo na tanging kaming dalawa lang ang nakakaintindi.“Sana naman sa pagkakataong ’to, kaya mo nang sabayan ang mga linya ko.”

Naramdaman ko ang init na umakyat sa leeg ko hanggang sa aking mga pisngi.Hayop ka talaga.

“Huwag kang mag-alala, Hunter. Baka ikaw ang mahirapan kapag nagsimula na ang totoong eksena,”sagot ko nang may diin, pilit na hindi ipinapakita ang panginginig ng boses ko.

Tumawa siya nang mahina, isang tunog na parang nag-vibrate sa loob ng dibdib ko. Umupo siya sa upuan sa tabi ko, masyadong malapit na ang aming mga siko ay halos magkadikit na. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa balat niya, isang presensya na hindi ko magawang balewalain kahit anong pilit ko.

Binuklat niya ang script niya at kumuha ng pen.“Let’s see if you’re as good as they say, stepbrother.”

Napalunok ako. Ang mga salita na mula sa bibig niya ay parang isang banta, o isang pangako ng isang bagay na mas malalim pa sa script na hawak namin. Tiningnan ko ang mga salitang nakasulat sa papel, pero ang tanging nakikita ko lang ay ang anino niya na nakabalot sa akin.

Mahaba-habang labanan ’to, Maki. Atsiguraduhinmong hindi ka ang unangsusuko.

Copyright © 2026 by bl bookshelf