Empty Pockets
I’m Pio. Labing-walong taong gulang, payat, at ayon sa mga casting director sa auditions, “masyadong malambot” ang mukha para sa mga maaangas na role. Pero sa totoo lang, ang tanging papel na ginagampanan ko ngayon ay ang pagiging isang starving artist sa gitna ng Maynila. Isang theater student na mas marami pang script na kabisado kaysa sa laman ng wallet.
Huminga ako nang malalim, ang amoy ng lumang kahoy at singaw ng mainit na panahon ang bumungad sa akin sa loob ng maliit kong apartment. Ang apartment na ito — kung matatawag man itong ganoon — ay halos kasing laki lang ng isang walk-in closet. Pero kahit gan’to ito kaliit, ito ang tanging lugar na pag-aari ko. O akala ko lamang... hanggang sa nakita ko ang puting sobre na isiniksik sa ilalim ng aking pintuan.
Heto na naman tayo. Final notice. Parang laging may balisong na nakatutok sa leeg ko tuwing sasapit ang katapusan ng buwan.
Nilapitan ko ang bintana at binuksan ito, umaasang may papasok na hangin, pero tanging ingay lang ng mga sasakyan at usok mula sa kalsada ang sumalubong sa akin. Ramdam ko ang malagkit na pawis na gumagapang sa likod ko, bumabakas sa manipis kong sando. Tiningnan ko ang sarili ko sa basag na salamin. Maputla. Pagod. Ang mga mata kong dati ay puno ng kislap tuwing nasa entablado, ngayon ay parang kandilang malapit nang mapundi.
“Kaya mo ’to, Pio. Isang raket lang. Isang audition lang na papasa, okay na lahat,”bulong ko sa sarili ko, kahit alam kong nagsisinungaling lang ako.
Sino bang niloloko ko? Halos tatlong buwan na akong delayed sa tuition. Kung hindi ako makakabayad sa susunod na linggo, kailangan ko nang mag-drop. Paalam, pangarap. Balik-probinsya na ba ako?
Umupo ako sa sahig, ang lamig ng semento ay hindi sapat para palamigin ang nag-aapoy kong kaba. Kinuha ko ang script na hawak ko — isang dula tungkol sa isang taong handang ibenta ang kaluluwa para sa isang pagkakataon. Napatawa ako nang mapait.Method acting ba ’to? Kasi ramdam na ramdam ko na ’yung desperation.
Biglang tumahimik ang paligid. Isang kakaibang katahimikan na tanging nararamdaman mo lang kapag may nagbago sa enerhiya ng paligid. Pagkatapos, isang malakas na katok ang bumasag sa katahimikan.
Tok. Tok. Tok.
Hindi ito ang karaniwang katok ni Aling Nena na naniningil ng kuryente. Mabigat ito. Autoritatibo. May diin na parang hindi tumatanggap ng hindi bilang sagot.
Tumayo ako, inaayos ang gusot kong sando, at dahan-dahang lumapit sa pinto. Sumilip ako sa maliit na butas, at halos mapapaatras ako sa nakita ko.
Sa labas ng pinto ko, nakatayo ang isang lalaking parang galing sa ibang mundo. Masyado siyang matangkad para sa makitid na hallway namin. Nakasuot siya ng isang navy blue suit na halatang mas mahal pa sa buong building na tinitirhan ko. Ang balat niya ay may banayad na pagka-tan, at ang mga braso niya na bakas sa tela ng kanyang suit ay mukhang gawa sa bakal.
Dahan-dahan kong pinihit ang lock. Ang tunog ng pagbukas ng pinto ay tila isang hudyat ng pagtatapos ng buhay na kinagawian ko.
“S-sino po sila? Wala po akong inorder na delivery,”nauutal kong tanong, pilit na itinatago ang panginginig ng mga kamay ko sa likod ng pinto.
Tumingin siya sa akin. Ang mga mata niya ay malamig, matalas, at tila binabasa ang bawat hibla ng pagkatao ko. Ang bango niya — amoy mamahaling leather at woodsmoke — ay biglang sumakop sa maliit kong espasyo, binubura ang amoy ng alikabok at paghihirap.
“Pio, right? The theater student from Unit 4B,”baritono ang boses niya, malalim at may awtoridad na nakakakilabot pero nakakaakit.
“O-opo. Paano niyo po nalaman? May problema po ba?”
Hindi siya sumagot agad. Sa halip, inilabas niya ang isang makapal na folder mula sa loob ng kanyang suit at iniabot ito sa akin. Napatingin ako sa folder, pagkatapos ay sa kanya. Ang lapit niya. Sobrang lapit na kailangan kong tumingala nang husto para lang makita ang mukha niya. Ang panga niya ay matulis, at may kaunting stubble na nagbibigay sa kanya ng mas lalong dominanteng aura.
“I have a proposal for you. Hindi ito delivery, Pio. Ito ang solusyon sa lahat ng problema mo,”diretsong sabi niya habang nakatitig sa aking mga mata.
Sino ang lalaking ito? At bakit pakiramdam ko, sa sandaling tanggapin ko ang folder na ito, hinding-hindi na ako makakabalik sa dati?
Huminga siya nang malalim, at ang init ng hininga niya ay tumama sa noo ko.“My name is Zeke. And I need you to be my fiancé.”
Copyright © 2026 by bl bookshelf
