Chapter 1
Kapitulli IX – Mesazhi që nuk pritej më
E kisha mbyllur atë kapitull të jetës sime… ose të paktën kështu mendoja.
Romanin e kisha shkruar më shumë për veten time. Ishte një mënyrë për të nxjerrë jashtë gjithçka që kisha mbajtur brenda për vite. Nuk e kisha menduar kurrë që ajo… do ta lexonte.
Ishte thjesht një histori.
Ose të paktën… kështu i thosha vetes.
Një mbrëmje e zakonshme. Fëmija im po flinte. Shtëpia ishte në heshtje. Telefoni ishte mbi tavolinë, i harruar si zakonisht.
Dhe pastaj…
tingulli.
Një njoftim.
E hapa pa menduar shumë.
Por në momentin që pashë emrin… zemra më ndaloi për një çast.
Ishte ajo.
Pas gjithë atyre viteve.
Mesazhi ishte i shkurtër:
“E lexova.”
Nuk lëviza.
Nuk mora frymë për disa sekonda.
Dhe pastaj erdhi një tjetër:
“Ishte për ne… apo jo?”
Në atë moment, gjithë ato vite që kisha kaluar duke e shtyrë atë kujtim diku thellë… u kthyen menjëherë.
Duart më dridheshin.
Nuk dija çfarë të shkruaja.
Por për herë të parë pas shumë kohësh… nuk doja të heshtja.
⸻
Kapitulli X – Fjalët që nuk u thanë kurrë
Biseda nisi ngadalë.
Si dy njerëz që njihen shumë mirë… por njëkohësisht janë bërë të huaj.
“Po… ishte për ne,” i shkrova.
U desh pak kohë që të përgjigjej.
Si dikur.
Dhe çuditërisht… edhe pas gjithë atyre viteve, e ndjeva.
Ajo pritje.
Ajo ndjenjë që më kishte lodhur dikur… tani më dukej e njohur. Madje… e dashur.
“E ndjeva,” shkroi ajo më në fund.
“Çdo fjali… më ktheu mbrapa.”
Biseda filloi të thellohej.
Fjalët që nuk i kishim thënë kurrë… filluan të dalin një nga një.
Ajo më tregoi që nuk ishte larguar sepse nuk ndiente më.
Por sepse kishte frikë.
“Më dukej sikur po bëhej shumë e madhe për ty… për ne… dhe nuk dija si ta menaxhoja,” shkroi ajo.
Unë qëndrova gjatë duke parë ekranin.
Sepse për vite të tëra… kisha menduar që thjesht nuk isha mjaftueshëm.
⸻
Kapitulli XI – E vërteta që dhemb më shumë
Pastaj erdhi momenti që ndryshoi gjithçka.
“Kam një fëmijë,” më shkroi ajo.
Buzëqesha lehtë.
“Edhe unë,” iu përgjigja.
Por ajo vazhdoi:
“Është i vogël… dhe çdo herë që e shikoj… më kujton ty.”
Zemra më ra rëndë.
Nuk ishte një fjali e zakonshme.
Kishte diçka brenda saj… që nuk më la të qetë.
“Si?” e pyeta.
U desh më shumë kohë këtë herë.
Shumë më shumë.
Dhe pastaj…
“Sepse në një mënyrë… ai është jeta që nuk e jetuam kurrë.”
E rilexova atë mesazh disa herë.
Fjalët më goditën ndryshe.
Jo si një deklaratë… por si një pishman i gjallë.
Ajo më tregoi për jetën e saj. Për zgjedhjet që kishte bërë. Për momentet kur kishte menduar të më shkruante… por nuk e kishte bërë kurrë.
“Kam qenë e lumtur,” shkroi.
“Por gjithmonë ka pasur një pjesë që mungonte.”
⸻
Kapitulli XII – Dy jetë paralele
Natën e asaj bisede… nuk fjetëm.
Si dikur.
Folëm për gjithçka.
Për atë që ndodhi.
Për atë që nuk ndodhi.
Për atë që mund të kishte ndodhur.
Ishte e çuditshme.
Ne kishim ndërtuar dy jetë të ndryshme. Dy rrugë që nuk u kryqëzuan më kurrë.
Por në një cep të zemrës… kishim mbetur të njëjtët.
“Po të kishim qenë në të njëjtin vend… mendon se do të kishim qenë bashkë?” më pyeti ajo.
Nuk iu përgjigja menjëherë.
Sepse për herë të parë… nuk ishte një pyetje për të kaluarën.
Ishte për një jetë që nuk ekzistonte.
“Po,” shkrova më në fund.
“Besoj se po.”
⸻
Kapitulli XIII – Pishmani që nuk largohet kurrë
Biseda u mbyll ashtu siç kishte filluar dikur.
Ngadalë.
Pa një fund të prerë.
Pa premtime.
Vetëm me një ndjenjë që nuk kishte ndryshuar kurrë.
Para se të flinim, ajo më shkroi:
“Jam e lumtur që ekziston diku… edhe nëse jo me mua.”
E mbajta telefonin në dorë për një kohë të gjatë.
Duke menduar për gjithçka.
Për jetën që kisha.
Për jetën që ajo kishte.
Dhe për atë që nuk patëm kurrë.
Iu përgjigja:
“Edhe unë.”
⸻
Epilog – Një histori që nuk mbaron kurrë
Sot, gjithçka është kthyer në normalitet.
Fëmija im më thërret si çdo mëngjes. Jeta ime vazhdon si gjithmonë.
Por tani… ka diçka ndryshe.
Nuk është më një kujtim i paqartë.
Është një histori që u rikthye… vetëm për të më kujtuar se disa ndjenja nuk zhduken kurrë.
Ajo është diku.
Me jetën e saj.
Me fëmijën e saj.
Dhe unë jam këtu.
Me timin.
Dy jetë të ndara.
Por me një të kaluar që… në një mënyrë të çuditshme… ende na lidh.
Dhe ndonjëherë, natën…
kur telefoni ndizet—nuk është më shpresa që më bën ta hap.
Është kujtimi.
