AYNADAKİ ÇATLAK
İnsan aklının bir sınırı olduğuna uzun yıllar boyunca inanmadım. Bir insanı delirten şeyin yalnızca travmalar olduğunu düşünürdüm. Çocukluğu kötü geçmiş insanlar… Şiddet gören kadınlar… Savaş yaşayan askerler… Tecavüze uğrayan çocuklar… Kendi zihnimin içinde kurduğum bilimsel dünyada her deliliğin mantıklı bir açıklaması vardı. Yanılmışım. Bazı insanlar doğuştan Genetiksel olarak sorunlu oluyor. Bazılarıysa kırılmayı öğreniyor. Bu satırları neden yazdığımı hâlâ tam olarak bilmiyorum. Belki vicdanımı susturmak için… Belki de bir gün birileri bu duvarların arasında gerçekten neler yaşandığını öğrensin diye. Çünkü gazetelerde okuduklarınızın hiçbiri doğru değil. Asil Bakım Evi… Dışarıdan bakıldığında yalnızca özel bir psikiyatri merkezi gibi görünüyordu. Şehrin uzağında, ormanın kıyısında kurulmuş büyük bir yapı… Beyaz duvarlar, güvenlik kameraları, uzun koridorlar, ilaç kokusu ve sessizlik… Özellikle sessizlik. İnsanlar sessizliği huzur sanır. Oysa bazı yerlerde sessizlik bir tehdittir. Bazı yerlerde sessizlik, yaklaşan çığlığın habercisidir. Kliniğin kurucularından biriydim. İsmim İsmail Batın. Yıllarca insan zihni üzerine çalıştım. Üniversitelerde ders verdim. Konferanslara katıldım. Televizyon programlarında insan psikolojisini anlattım. Bana göre insan beyni çözülebilecek bir mekanizmaydı. Ne kadar komik. İnsan başkalarının zihnini çözmeye çalışırken kendi karanlığını fark etmiyor. İlk zamanlarda gerçekten iyi niyetliydik. En azından ben öyle sanıyordum. Amacımız toplum için tehlikeli görülen ağır psikolojik vakaları tedavi etmekti. Kimsenin kabul etmediği hastaları kabul ediyor, onları yeniden hayata kazandırmaya çalışıyorduk. Ya da biz kendimize böyle anlatıyorduk. Asil Bakım Evi’nin diğer kurucuları da alanlarında oldukça tanınmış insanlardı. Ahmet Yıldız… Bilime takıntılıydı. İnsan beyninin yeniden şekillendirilebileceğine inanırdı. Ona göre insan zihni bozulmuş bir makineden ibaretti. Hasan Verimli… Bazı hastalıkların yalnızca ilaçla değil, inançla iyileşeceğini savunurdu. Hastalarla uzun dini sohbetler yapar, vicdan ve günah üzerine konuşurdu. Kevser Torunoğlu ise… Hayır. Onu anlatmak için henüz erken. Bazı isimler karanlığı beraberinde getirir. Ve ben bu satırları yazarken bile onun gölgesini omzumda hissediyorum. Şimdilik yalnızca şunu bilmeniz yeterli: Kevser insan ruhunu iyileştirmek istemiyordu. İnsan ruhunu parçalamak istiyordu. Kliniğin ilk aylarında her şey düzenli görünüyordu. Grup terapileri yapılıyor, ilaç tedavileri uygulanıyor, hastalar gözlem altında tutuluyordu. Devletin kabul etmek istemediği bazı ağır vakalar çeşitli bağlantılar sayesinde bize yönlendiriliyordu. Parası olan aileler çocuklarını bize bırakıyordu. Bazıları geri almak için bir daha hiç aramıyordu. İnsan bazen en büyük kötülüğü yabancılara değil, kendi kanına yapıyor. Gece vardiyalarında koridorlarda dolaşmayı severdim. İnsanların en savunmasız hâli gece ortaya çıkar. Gündüz bastırılan korkular karanlıkta yüzeye çıkar. O gece kadın hastaların kaldığı üçüncü kattaydım. Koridor tamamen sessizdi. Sadece floresan lambaların cızırtısı duyuluyordu. Duvarların beyaz boyası geceleri daha kirli görünürdü. Sanki bina zamanla insanın içine işliyordu. Tam odama dönecekken bir ses duydum. Bir kadın ağlıyordu. Sessizce. 312 numaralı odanın kapısı hafif aralıktı. İçeriden loş bir ışık sızıyordu. Kapıyı yavaşça ittirdim. Hasta yatağın yanında yere oturmuştu. Başını dizlerine yaslamıştı. Saçları yüzünü kapatıyordu. Beni fark etmedi. “Uyumanız gerekiyor,” dedim sakin bir sesle. Yavaşça başını kaldırdı. Gözlerinin altı mosmordu. Bir süre bana baktı. Hiç konuşmadı. Sonra fısıldadı: “Doktor Bey… sizce insan gerçekten unutabilir mi?” Bu soruya o gece cevap veremedim. Çünkü bazı anılar unutulmaz. Sadece insanın içine gömülür. Ve bazen… Toprağın altındaki şeyler geri çıkar.


![Fated to My Ex- Best Friend [Moving to Galatea]](https://cdn-gcs.inkitt.com/vertical_storycovers/ipad_49edb1dbf9a28b50b9c4d68d8598359b.jpg?width=1920&quality=75)







